Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Vertrouwen

    De afgelopen dagen heb ik een aantal keer de vraag gehad of ik er wel vertrouwen in heb.
    Vertrouwen in mijn lichaam, vertrouwen in het medisch behandelend team, vertrouwen in het geheel…..

    Ik kan volmondig JA zeggen.
    Ik heb zeer zeker vertrouwen in mijn lichaam.
    Mijn lichaam vertelt mij voor de tweede keer dat er iets in mijn lijf zit wat niet klopt.
    Ik ben echt het type die nooit uitgebreid aan haar borsten gevoeld heeft op zoek naar onregelmatigheden. Nu nog niet trouwens. Toch gaf mijn lichaam in 2013 het seintje dat ik met mijn hand moest gaan voelen aan de borst omdat er een harde bult zat.
    Nu weer. Ik voel echt niet dagelijks aan mijn oksels. Zeker omdat ik nadat ik in 2014 schone poortwachtersklieren had. Er was gewoonweg geen reden om mijn oksels te controleren.
    En weer gaf mijn lichaam aan dat er iets zat waar ik wat mee moest doen. Weer kreeg ik het seintje dat ik moest gaan voelen.
    Hoe kan ik dan geen vertrouwen hebben in mijn lichaam, die mij altijd vertelt dat er iets is, waar ik wat mee moet doen.
    Dus ik vertrouw juist volledig op mijn lichaam.

    Ook in het medisch behandelend team heb ik zeer veel vertrouwen.
    Tot nu toe is alles waar ik mee kwam heel serieus genomen. Meteen zijn er allerlei onderzoeken ingezet.
    De eerste keer stuurde de huisarts mij direct door. De dag erop werden alle onderzoeken gedaan in het ziekenhuis. En 3 dagen later had ik een diagnose, waar meteen mee aan de gang gegaan is. Waarvoor een plan opgesteld is. Het plan werd in mijn samenspraak tussentijds aangepast. Kortom ik ben altijd serieus genomen. En nu weer. Ik belde naar de poli, en 2 uur later zat ik daadwerkelijk weer in het ziekenhuis en werden de diverse onderzoeken gedaan. 1,5 dag later had ik wederom de diagnose.
    Ik word echt zo serieus genomen.
    Dus JA, ik heb echt het volste vertrouwen in het team wat mij behandelt.

    Heb ik vertrouwen in het geheel.
    Ook daar kan ik nu JA op zeggen.
    Ik had heel erg veel last van diverse gedachtegangen. Die gedachtegangen verlamde mij, ik kon ze niet doorbreken. Er kwam niks meer uit mijn handen. En ik wist niet goed waar mijn positiviteitsknop zat. Het leek er bijna op alsof ik medelijden had met mijzelf. Ik had hulp nodig omdat ik zo niet verder kon, mijn gedachtegang zogen mij leeg. Dus heb ik wat tips gevraagd aan een collega die ook coach is in Neuro Linguïstisch Programmeren (NLP).
    En zij heeft mij zulke goede tips gegeven om deze verlammende gedachtegangen stop te zetten. Door goed op mijn ademhaling te letten. Door terug te gaan naar het nu. Wat weet ik nu. Het wat als, en daarop doordenken heeft geen zin omdat het toch altijd anders loopt dan je had gedacht.
    Blijf bij wat ik nu weet.
    En ik moet het misschien geen kanker noemen voor mijzelf. Kanker heeft een lading. Aan die lading hangen zoveel emoties. En door die emoties gaan de gedachten weer alle kanten op.
    Dus ik blijf in het nu. Wat weet ik nu.
    Ik weet dat ik een bult heb. Maar meer weet ik niet. Vrijdag weet ik meer. Eerder niet.
    En ik weet dat ik echt kan vertrouwen op mijn lichaam. Die mij echt seintjes geeft als er iets zit wat niet hoort.
    Met die wetenschap kijk ik nu vol vertrouwen de toekomst in. En ondertussen probeer ik steeds terug te denken aan alle positieve dingen die kanker mij eerder gebracht heeft. Want ook de vorige keer was het een bijzondere ervaring die mijn leven ook heel erg verrijkt heeft.
    Dus ik denk dat ik op de juiste weg ben, om de positiviteitsknop weer terug te vinden.

  • Wereld prematurendag

    Ik weet het, ze hebben overal tegenwoordig wel een dag voor of soms zelf een maand. Om een bepaald maatschappelijk onderwerp extra aandacht te geven.

    Vandaag is het wereld prematurendag.
    Ergens vind ik het gek dat daar een dag voor is.
    Want voor de ouders op de afdeling waar ik werk is het elke dag wereld prematurendag. Daar strijden ouders samen met hun kleine kanjers om zo gezond mogelijk het ziekenhuis te mogen verlaten.
    We gaan met z’n allen voor een volledig gezond kindje. Die het liefst zonder problemen in de ontwikkeling mag opgroeien.
    Jammer genoeg komen niet alle kanjers thuis.
    Voor sommige is de strijd te oneerlijk. Ondanks alle middelen en kennis die we tegenwoordig hebben, moeten we deze dappere kanjers laten gaan.
    Het is hartverscheurend voor deze ouders, dat ze afscheid moeten nemen van hun wonder.

    Gelukkig hebben deze kanjers steeds meer kansen en mogelijkheden.
    En verdienen deze kleintjes wel hun eigen dag.
    Want leven en dood lag nooit zo dicht bij elkaar, als voor deze sterke mini strijders.

  • The 5 reasons why I smile Tag

    Door Heleen van “Gelukkig mezelf zijn” werd ik getagd voor de “5 reasons why I smile”-tag.
    Normaal gesproken ben ik zo’n flauwerd die niet mee doet aan dit soort “tag opdrachten”.
    Maar ik heb heel veel om te lachen in dit leven. En dat deel ik graag met jullie.
    Heleen, bedankt voor je tag!

    Spelregels voor deze tag-opdracht:

    – Tag 5 andere bloggers om deze tag te doen.
    – Maak de naam bekend van diegene waardoor je genomineerd bent in je artikel.
    – Noem 5 redenen waarom jij lacht of blij bent.
    – Kopieer deze regels en zet ze in jouw artikel.
    – Kopieer de TAG afbeelding en plaats die in jou

    Ik tag niemand. Dat is misschien niet volgens de regels.

    5 reasons why I smile

    1. Mijn broertje
    Hij is een bijzonder persoon. Met een geweldig gevoel voor humor. Hij heeft een hart van goud. Ik weet dat hij mijn broertje is. Maar hij is in juli voor het eerst vader geworden. Ineens is hij niet meer mijn kleine broertje, hij is gegroeit! Wat is hij een geweldig lieve vader!
    Ik ben ongelofelijk trots op wat hij in zijn leven bereikt heeft.
    Een goede baan, waarvan ze op school altijd tegen hem zeiden dat dat hem niet zou lukken. Hij heeft het hem wel geflikt!
    Als ik er even doorheen zit geeft hij een opmerking waar ik dan zo onwijs moet lachen. Hij is werkelijk waar een zonnestraal in mijn leven.

    2. Mijn vrienden en vriendinnen
    Ik heb serieus een geweldige groep vrienden om mij heen.
    Stuk voor stuk lieve mensen waar ik totaal mijzelf bij kan en mag zijn. Die met mij door het leven dansen. Haha ja uit ben een absoluut ” uit-de-maat-dans-talent” . Wat voor diverse hilarische momenten in het uitgaansleven heeft gezorgd. Heerlijk.

    3. Mijn werk
    Ik word zo ongelofelijk blij van mijn werk. Laatst heb ik al een blogje gewijd aan mijn droombaan. Elke dag ga ik met een lach op mijn gezicht naar mijn werk. Voor mijn gevoel hoor ik echt thuis op die werkvloer. En hoor ik thuis in dat team.

    4. Mijn neefje
    Zo mooi, zo klein, zo puur. Wat een ongelofelijk geluk is hij. Als ik hem zie moet ik lachen, dat kan gewoon niet anders. En het allerleukste is dat hij ook naar mij lacht. Dat is pure rijkdom en pure liefde.

    5. Backstreet Boys
    Sinds 1995 volg ik deze boyband. En nog steeds bezoek ik samen met vriendinnen concerten van deze band. Heerlijk meezingen, en de grootste lol hebben met elkaar. Gave roadtrips, super gave steden bezoeken. Ja als Backstreet Boys fan zie je nog eens wat van de wereld.
    Hun muziek bezorgd altijd een lach op mijn gezicht.

  • Vlucht MH17 een jaar geleden

    Ongeveer een jaar geleden had ik een blog gepost. Dat blog bericht is in totaal door meer dan 1000 mensen gelezen. Voor mijn gevoel een ongekend aantal. De aanleiding van die blog was de ramp met vlucht MH17. Vandaag een jaar geleden. Inmiddels zijn we veel wijzer over de toedracht, maar aan de andere kant ook juist niet. We weten nog steeds niet wie er verantwoordelijk is voor deze laffe daad. En we weten wel dat Rusland niet enorm gaat meewerken om de daders te vinden en te berechten. Daarom vandaag, een jaar na de ramp mijn blog van Juli 2014.

    Daar ging je.

    Nadat je afscheid had genomen op Schiphol van je familie, opgetogen met vriendlief op vakantie.
    Maandenlange voorpret, elke route van te voren zorgvuldig uitgezocht. Een heerlijke dikverdiende vakantie!
    “Ja, we doen voorzichtig”, zei je vlak voordat je naar de paspoortcontrole liep. Tot over 3 weken! Lachend en zwaaiend, verheugd op deze onvergetelijke vakantie.

    Daar ging je.
    Eindelijk met het hele gezin op familiebezoek. Lang gespaard, alles geregeld. Eindelijk is de hereniging nabij. Wat had jij je familie gemist! En wat geweldig dat ze nu ook in het echt kennis kunnen maken met jou gezin!
    Via skype is het toch net even anders communiceren, en is de knuffel en kus niet echt!
    Blij en gelukkig mag jij je jongste telg straks voorstellen aan jou familie.
    Met een glimlach op je gezicht stopte jij de handbagage in de lockers boven de stoelen. Je mooie vrouw heeft de jongste op schoot genomen. En de oudste is gezellig tussen jou en je vrouw in gaan zitten. Deze reis is wordt onvergetelijk.

    Daar ging je.
    Met een grote groep collega’s stond je op het punt in het vliegtuig te stappen. Een belangrijke conferentie in Melbourne stond op het programma.
    Het programma zag er interessant en veel belovend uit. En het is altijd heerlijk om de opgedane kennis te delen met collega’s, en daar over verder te discuseren. De setting is dan altijd ontspannen. En het is geweldig om iedereen weer te zien en te spreken.
    Opgetogen stond hij in de rij om te boarden.

    Daar ging je.
    Het leek een normale werkdag te worden.
    Alle plekken in het vliegtuig waren bezet. Het vliegtuig stond op het punt om te gaan taxiën naar de startbaan.
    Ondertussen was jij bezig om samen met jou collega’s de veiligheidsprocedures door te nemen met de passagiers. Het waren standaard procedures, die jij inmiddels kon dromen.
    Hierna nam je plaats en snoerde je riem vast. Want de vlucht ging daadwerkelijk van start.

    Dat was het dan.
    Het bizarre nieuws, wat ons land, en de rest van de wereld in ongeloof deed dompelen.
    Stukje bij beetje wordt er duidelijk wat er is gebeurt.
    Vlucht MH 17, vertrokken vanuit Amsterdam is verongelukt boven de Oekraïne.
    Bruut vanaf 10 km hoogte uit de lucht geschoten!
    In wat voor wereld leven wij? Dat dit mogelijk is!
    Hoe wordt een regionale oorlog ineens een groot internationaal conflict!

    Dat was het dan.
    Beelden van de brokstukken vertroebelen onze tv-schermen en ook op social media wordt al het afschuwelijke gedeeld.
    Onzekerheid, wie zaten er in het toestel? Hoeveel nationaliteiten zaten er in deze vlucht?
    De hoop die je in het begin heb op overlevenden, wordt al heel snel de grond in geboord! Alle 298 inzittenden hebben deze ramp niet overleefd.

    Dat was het dan.
    Jij die opgetogen in het vliegtuig stapte om een droomvakantie te vieren en te beleven met de liefde van je leven.
    Dat was het dan.
    Jij die vol verwachting, zelfs een beetje ongeduldig in het vliegtuig stapte om jou jongste gezinslid aan je familie voor te stellen.
    Dat was het dan.
    Jij die uitkeek om jou kennis te delen met collega’s, en nieuwe inzichten en kennis mee terug te nemen.
    Dat was het dan.
    Jij die genoot van jou werk. Jij die dacht dat dit een doodnormale werkdag zou worden.
    Dat was het dan.
    Ongeloof bij alle familie, vrienden, collega’s, kennissen.
    Ongeloof bij alle landgenoten.
    Ongeloof bij alle regeringsleiders.
    Ongeloof bij het koninklijk huis.

    Ongeloof over hoe het nu er aan toe gaat in het rampgebied.
    Hulpverleners die worden tegengewerkt.
    Ongeloof over de beelden hoe mensen spullen weghalen bij de rampplek.
    Hoe is dat eengodsnaam mogelijk?
    Ongeloof over het feit dat nabestaanden geen enkel idee hebben wanneer hun dierbaren mogelijk terug komen.

    Ongeloof, het is echt waar!
    De lijst met de omgekomen dierbaren is bekend gemaakt.
    Ongeloof, het is echt waar!
    De dierbaren hebben een naam, een gezicht gekregen!
    Ongeloof, het is echt waar!
    De voor mij allen zeer onbekende dierbaren, zijn een klein beetje bekenden geworden.
    Ongeloof, het is echt waar!
    Op social media en op televisie heb ik verhalen van deze dierbaren gehoord.
    Ook voor mij, hebben deze dierbaren een naam en gezicht gekregen.

    Lieve nabestaanden,
    Het is vreselijk wat jullie dierbaren is overkomen!
    Het is ongelofelijk bizar, niet te bevatten.
    Ik kan alleen maar hopen dat jullie snel duidelijkheid krijgen over wanneer jullie waardig afscheid kunnen nemen.

    Ook hoop ik dat er duidelijkheid gaat komen wie er verantwoordelijk is voor deze misdadige actie!
    Gecondoleerd en heel veel sterkte en kracht toegewenst, voor alle nabestaanden.

Recent Photos

logo 50dpi