Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Kuur 2

    Afgelopen zondag heb ik een fittest gedaan om te kijken hoeveel ik daadwerkelijk heb ingeleverd qua conditie.
    Ik had maar 0,3% van mijn spierweefsel verloren, wat echt super is. Ik ben wel ten aanzien van de vorige fittest 2,1 kg gewicht kwijt en ook nog ongeveer 1% vet. Maar al met al mag ik niet klagen en zien we dus duidelijk dat blijven bewegen een goede manier is om zo goed mogelijk door deze chemokuren heen te komen.
    Mijn maximale hartactie is door de chemokuren wel echt duidelijk opgelopen. Dus de chemokuren hebben een direct effect op mijn conditie.
    Maar gelukkig voelde ik mij de week voor de nieuwe kuur echt heel erg goed.

    Afgelopen maandag chemokuur 2 gehad.
    Ik voelde mij niet anders dan de vorige keer. Moe en vol gevoel kwam weer terug. En het wederom moeite moeten doen om te eten en te drinken.
    Ik probeer nu zoveel mogelijk op mijzelf te passen. Rust veel deze week. Maar ga alle dagen het huis uit, wandelen of sporten onder begeleiding.
    Het enige waar ik nu meer last van heb zijn de botpijnen.
    Ze zijn goed te onderdrukken met paracetamol. Maar ze zijn duidelijk meer aanwezig dan de vorige kuur.
    Inmiddels is er ook niks meer over van dat korte stoere koppie haar.
    Ik ben nu helemaal kaal. De haren vielen zo erg uit dat het er maar af moest. Ik had namelijk het gevoel dat ik mijn eigen huisdier was.
    Nu draag ik gewoon mutsjes, ook 's nachts want het is erg koud aan het hoofd hoor.
    Ik wil zelf geen pruik. In april in het voorjaar heb ik weer haar, en dan heb ik een pruik liggen, die ik nooit meer ga gebruiken. Ligt er in een doos op zolder zo’n dooie marmot. Die kom je elke keer als je de kerstspullen naar beneden haalt weer tegen. Niks voor mij.
    Dus nu worden het gewoon mutsjes enzovoorts. Dat werkt ook prima.

    Als het goed is ga ik mij vanaf zaterdag echt weer beter voelen. Dus daar kijk ik echt naar uit.
    Nog maar 4 kuren te gaan!
    Dus al met al, klaag ik niet.
    Voel mij niet anders dan na de eerste kuur. En weet nu een beetje wat ik kan verwachten, wat ook erg fijn is.


  • Wereld prematurendag

    Ik weet het, ze hebben overal tegenwoordig wel een dag voor of soms zelf een maand. Om een bepaald maatschappelijk onderwerp extra aandacht te geven.

    Vandaag is het wereld prematurendag.
    Ergens vind ik het gek dat daar een dag voor is.
    Want voor de ouders op de afdeling waar ik werk is het elke dag wereld prematurendag. Daar strijden ouders samen met hun kleine kanjers om zo gezond mogelijk het ziekenhuis te mogen verlaten.
    We gaan met z’n allen voor een volledig gezond kindje. Die het liefst zonder problemen in de ontwikkeling mag opgroeien.
    Jammer genoeg komen niet alle kanjers thuis.
    Voor sommige is de strijd te oneerlijk. Ondanks alle middelen en kennis die we tegenwoordig hebben, moeten we deze dappere kanjers laten gaan.
    Het is hartverscheurend voor deze ouders, dat ze afscheid moeten nemen van hun wonder.

    Gelukkig hebben deze kanjers steeds meer kansen en mogelijkheden.
    En verdienen deze kleintjes wel hun eigen dag.
    Want leven en dood lag nooit zo dicht bij elkaar, als voor deze sterke mini strijders.

  • Regenrun, halverwege week 6

    Maandag gestart met week 6.
    Lekker aangepakt door Joost. Wat ik weer met lekker wat spierpijn mocht bekopen.
    Vandaag vond ik dat ik wel mijn rondje moest hardlopen.
    Ondanks de spierpijn liep ik best lekker.
    Vertrokken in het zonnetje. Maar uiteindelijk na 20 minuten lopen betrok de lucht. En begon het onwijs te hozen.
    Zeik zeik nat kwam ik thuis. Net geen 6 km gelopen. Maar toch niet ontevreden.

  • De wereld

    De wereld zit vol tegenstrijdigheden.
    Er is nog steeds een groot verschil tussen arm en rijk. Er zijn miljoenen verschillende meningen over welk land/gebied/stukje grond veilig is. In alle velden waar veel geld in om gaat, worden ook miljoenen verduisterd of weggesluisd.
    Schandalen zijn aan de orde van de dag en worden groot uitgemeten in de media.
    Kortom er is nog steeds veel leed, drama en verdriet in de wereld.
    En dan vraag ik mij wel af : Waarom?
    Waarom kunnen we de wereld niet gewoon delen?

    Ik heb het ook niet voor het zeggen gehad in wel deel ik van de wereld geboren werd.
    Dat ik in een land woon met veel voorzieningen. Schoon drinkwater, een goed dak boven mijn hoofd, mogelijkheden om scholing te volgen en wat te maken van het leven. Ik woon in een land waar het veilig is. En natuurlijk is veiligheid relatief. Hier worden ook mensen vermoord, verkracht en wordt er gestolen. Maar ik heb niet te maken met bombardementen, schietpartijen, luchtalarmen en schuilkelders.
    Ik ga voor mijn boodschappen naar de supermarkt en heb alle dagen een goed gevulde maag. Natuurlijk zijn er periodes in mijn leven dat ik minder te besteden heb. Maar ik heb nog nooit echte honger gehad.
    Ik heb het leven wat ik iedereen gun.
    Daarom kan ik de haatgevoelens richting vluchtelingen niet goed begrijpen.
    Want stel dat jij in dat deel van de wereld geboren was? En jij moest op de vlucht?
    Zij kunnen er niks aan doen, als gewone burger, dat zij in een land van oorlog geboren zijn. Dat zij gedurende hun leven meerdere malen hun leven hebben moeten opbouwen. Dat zij om te kunnen blijven leven, hun huis, werk en vertrouwde omgeving met familie en vrienden hebben moeten achterlaten.
    Ik ben van mening dat ik mijn fijne stukje land, best kan delen met mensen die meer leed gezien hebben dan ik ooit in mijn leven kan voorstellen.
    Want ik woon veilig. Ik heb elke dag eten. Ik ga gewoon naar mijn werk, naar familie en vrienden.

    Ik hoop echt dat er wat minder haat in de wereld zal zijn. Ooit….
    Met elkaar leven is zoveel fijner dan tegen elkaar….

Recent Photos

logo 50dpi