Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • De bedrijfsarts

    Afgelopen dinsdag was het zover. Ik mocht mij melden bij de bedrijfsarts. Eigenlijk mocht ik 3 weken terug al langskomen, maar toen lag ik onverwachts met een longontsteking in het ziekenhuis. Dus daarom werd de afspraak verplaatst. 

    Veel mensen vinden het gek dat ik mij moest melden bij de bedrijfsarts. Want mijn diagnose is toch duidelijk? Dan is het toch logisch dat je nu nog niet aan het werk ga? Ik heb er geen problemen mee. Officieel ben ik nu al een half jaar ziek gemeld. Dit omdat ik eind augustus 2015 een borstreconstructie had ondergaan. Net in de week dat ik volledig hersteld gemeld zou worden, vond ik die bewuste bult onder mijn oksel. Dus daarom bleef ik ziek gemeld staan.  Nu komt eind augustus de wet poortwachter om de hoek kijken. Want dan ben ik officieel een jaar ziek. En daarvoor moet door mijn werkgever wel een dossier worden aangemaakt met een probleemanalyse. Ik vind dat allemaal logisch.

    Dus meldde ik mij keurig op tijd in de wachtkamer. Spoedig werd ik binnen geroepen. Deze bedrijfsarts kende ik nog niet. De persoon met wie ik in 2013-2014 te maken had is op dit moment zelf ook onder behandeling wegens borstkanker. Toch wel bijzonder om dat te horen.

    We namen mijn ziektegeschiedenis door. En voor 2013 had ik geen ziekte dagen. Mijn enige ziekte dagen waren gerelateerd aan borstkanker en de behandelingen daarvan, of de borstreconstructie. Raar om dat zo duidelijk op papier te zien.  Daarna bekeken we hoe het nu met mij ging. We zijn het overeens dat op dit moment re-integreren in mijn werk niet aan de orde is. Ik ben op dit moment nog bezig met intensieve behandelingen. We hopen dat we medio mei een plan kunnen gaan opstellen om mijn werkzaamheden weer op te gaan pakken. Maar op dit moment is dat niet aan de orde.

    Wel werd er aangegeven dat het belangrijk is om contact te houden met mijn werk en mijn collega’s. Gelukkig ben ik mij daar zelf ook erg van bewust. Ik stuur mijn collega’s regelmatig een update via de email. En ook heb ik wekelijks contact met mijn leidinggevende. Daarbij probeer ik zo gauw als ik mij goed voel, langs te komen voor een kop thee of een lunch. Ik mis mijn werk. Ik ben niets liever weer aan het werk. Voordat ik goed en wel terug was, en mij weer volledig op niveau vond functioneren, lag ik er weer uit. 

    Plan is nu: in april heb ik wederom een afspraak bij de bedrijfsarts. Dan kunnen we meer zeggen over hoe de behandelingen aanslaan en of het daadwerkelijk haalbaar is om in mei te beginnen met re-integreren. Ook worden mij dan alle regels met betrekking wet poortwachter duidelijk uitgelegd.  Tot die tijd: volledig ziektewet. 

    Nou dat klinkt als een mooi plan. Ik ging met een goed gevoel naar mijn collega’s toe om samen met hun te lunchen. En weer heerlijk hun verhalen te horen over de afdeling en de werkdruk. 

  • Wereld prematurendag

    Ik weet het, ze hebben overal tegenwoordig wel een dag voor of soms zelf een maand. Om een bepaald maatschappelijk onderwerp extra aandacht te geven.

    Vandaag is het wereld prematurendag.
    Ergens vind ik het gek dat daar een dag voor is.
    Want voor de ouders op de afdeling waar ik werk is het elke dag wereld prematurendag. Daar strijden ouders samen met hun kleine kanjers om zo gezond mogelijk het ziekenhuis te mogen verlaten.
    We gaan met z’n allen voor een volledig gezond kindje. Die het liefst zonder problemen in de ontwikkeling mag opgroeien.
    Jammer genoeg komen niet alle kanjers thuis.
    Voor sommige is de strijd te oneerlijk. Ondanks alle middelen en kennis die we tegenwoordig hebben, moeten we deze dappere kanjers laten gaan.
    Het is hartverscheurend voor deze ouders, dat ze afscheid moeten nemen van hun wonder.

    Gelukkig hebben deze kanjers steeds meer kansen en mogelijkheden.
    En verdienen deze kleintjes wel hun eigen dag.
    Want leven en dood lag nooit zo dicht bij elkaar, als voor deze sterke mini strijders.

  • Mijn feestjaar

    Vorig jaar op deze dag begon mijn feestjaar! Het was de dag dat ik te horen kreeg dat ik kankervrij was.
    De emoties die ik toen voelde bij dat nieuws kan ik zo weer oproepen.
    Ik kreeg mijn leven weer terug. Het leven zou niet meer in het teken staan van
    behandelingen, onzekerheden en alles wat erbij komt kijken wanneer je de diagnose kanker krijgt.

    Grote opluchting.

    Maar ook het jaar waarin ik weer echt wilde leven.
    Ik wilde er echt iets van maken. Want dat verdiende ik.
    En het werd een feestjaar!

    En ook heb ik de grote liefde gevonden.
    Kortom allemaal geluksmomentjes die mijn feestjaar overheersten en domineerden.
    Met de geboorte van mijn neefje! Wat een genot in dat kleine ventje!
    Natuurlijk werd er in België een Backstreet Boys open-lucht concert bijgewoond met lieve vriendinnen.
    Heerlijk heb ik langzaam aan mijn plekje op de werkvloer weer ingenomen.
    Genoten heb ik van mijn feest wat ik gegeven heb met mijn verjaardag. Dat was echt super gaaf!

    Natuurlijk had ik ook te maken met de gevolgen van de behandelingen. Ik heb een stapje teruggedaan op mijn werk omdat ik veel last had van vermoeidheid en concentratieproblemen. Hebbende uiteinden van mijn vingertoppen en tenen blijvende zenuwschade. Daar zit een gevoelsstoornis in ten gevolge van de chemotherapie. Maar als dat alles is?
    Ik kan hier prima mee leven. En de vermoeidheid wordt langzaam aan minder. Ook kan ik mij steeds beter en langer concentreren.
    En ook de laatste stap in de behandeling staat op de agenda: De reconstructie.
    Eind augustus ben ik aan de beurt. Een grote operatie waar ik eigenlijk ook wel erg tegenop zie.

    Maar eerst gaan we het volgende feestjaar in. Met lekkere vakanties in de planning, de verbouwing die afgerond gaat worden, het samenwonen komt steeds dichterbij. De tuin is voor de zomer helemaal op orde. En zet ik steeds meer stapjes in de richting van full-time werken.

    Ik denk dat ik van elk jaar een feestjaar ga maken!
    Want het is echt zo belangrijk om te genieten van alles wat je meemaakt in het leven.

  • Stilstaan

    Vandaag staan wij stil……
    Zoals wij eigenlijk al sinds donderdag stilstaan…..
    Wij staan stil bij de vreselijke ramp wat vlucht MH17 van Maleisië Airlines overkwam.
    Wij staan stil bij alle dierbaren die omgekomen zijn……..
    Staan wij stil bij alle nabestaanden die in rouw gedompeld zijn.
    Niet alleen staan wij stil bij onze landgenoten, maar wij staan stil bij alle dierbaren van alle nationaliteiten…….

    Maar mogen wij het wel een ramp noemen?
    Want het vanaf de grond bewust of per ongeluk een vliegtuig uit de lucht neerhalen?
    Hoe we het gaan noemen maakt voor de nabestaanden niet uit. Zij zijn hun dierbaren kwijt.

    Geschokt hebben wij de afgelopen dagen naar de tv gekeken.
    Hulpverleners en onderzoekers krijgen nauwelijks toegang tot het gebied.
    Na 4 dagen van onderhandelingen, smeken, praten en emoties tonen worden alle geborgen dierbaren per trein naar veiliger gebied overgebracht.
    Het is meteen duidelijk dat niet alle dierbaren “gevonden” zijn.
    En dat door de warmte en de tergend trage onderhandelingen deze dierbaren niet meer toonbaar zullen zijn voor de nabestaanden.
    Identificatie zal dagen, weken mogelijk zelfs maanden duren.
    Vandaag komen de eerste dierbaren aan in ons land. Daar gaan experts zorgen dat alle dierbaren thuis komen, waar thuis ook mag zijn.
    Dan pas kunnen de nabestaanden pas echt afscheid nemen.

    Ik weet dat het prioriteit 1 was om deze dierbaren naar huis te kunnen vervoeren.
    Maar het is ronduit schokkend en walgelijk dat diverse mensen nu tussen alle resten rommelen, koffers open maken, met knuffels rondlopen, sieraden meenemen, op de slippers rondlopen. Die spullen behoren toe aan de dierbaren. De dierbaren die zo geliefd waren, die onbedoeld in een gebied terecht zijn gekomen, om het leven zijn gekomen, zonder dat er maar iets tastbaars teruggegeven kan worden aan de nabestaanden……
    De dierbaren zullen onherkenbaar zijn….. En de spullen zijn weggeroofd.
    Hoe verdrietig is dat…..
    Hoe schokkend is dat…..
    Hoe walgelijk is dat…..

    Vandaag staan wij stil….
    Een dag van nationale rouw….

    Het ongeloof en de walging over hoe deze ramp afgewikkeld wordt is immens groot.
    Met respect heb ik geluisterd naar het betoog wat minister Timmermans hield voor de VN veiligheidsraad. Hij raakte de snaar die iedereen voelt.
    Met respect luister ik naar alle updates die Minister President Rutte heeft gehouden. Het is duidelijk dat hij daadwerkelijk zijn best doet om deze dierbaren zo snel mogelijk allemaal thuis te krijgen.
    Met respect heb ik geluisterd naar de toespraak die Koning Willem Alexander hield nadat hij emotionele ontmoetingen had gehad met de nabestaanden van deze dierbaren.

    Ons land wordt internationaal enorm gesteund. Heel Europa, Amerika, Australie, en nog vele andere landen steunen ons land om de toedracht te achterhalen.
    De zwarte dozen van dit vliegtuig zijn schijnbaar ongeschonden overgedragen aan de Maleisische autoriteiten. Ondanks dat dit na dagen pas gebeurde, lijkt het erop dat er niet mee gerommeld is.
    Want naast alle dierbaren terug brengen naar huis…. Is het van groot belang dat de daadwerkelijke oorzaak achterhaalt wordt, en dat de daders gestraft gaan worden.
    Hoe lang dit allemaal gaat duren, is onbekend.
    De komende periode zullen wij nog regelmatig nieuws updates krijgen via alle media……

    Maar vandaag staan wij stil…..
    Zoals wij sinds donderdag stil staan…..
    Staan wij stil dat oorlog altijd onschuldige slachtoffers maakt…..

    Vandaag staan wij stil….
    Dat op deze dag de eerste dierbaren op weg zijn richting huis…..
    Waar dat huis ook mag staan……
    Enigszins bizar is wel dat ze naar huis worden gevlogen…..
    Alleen is met deze vlucht een droom aan diggelen, een toekomst kapot en de realiteit enorm verdrietig……
    Daar staan wij vandaag bij stil……

Recent Photos

logo 50dpi