Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Intens

    Ik had echt even de tijd nodig om het gesprek van vrijdag met de arts te verwerken.
    Het was namelijk nogal wat.
    En daarbij wilde ik eerst ook mijn familie, vrienden en collega’s op de hoogte brengen.
    En ik moet eerlijk zeggen dat dat al veel moeite kostte, om dat juist te verwoorden.
    Het was nogal wat.
    Mijn gedachten tolden alle kanten op.

    Het gesprek was pas aan het einde van de dag. Dus ik moest een behoorlijke tijd wachten. Omdat de plek waar mijn verstandskies had gezeten langzaam wat ontstoken aanvoelde, besloot ik toch nog even bij de tandarts langs te gaan voor advies. Het klopt dat het inderdaad wat aan het ontsteken was. (Afgelopen woensdag was die kies getrokken). Met wat tips, spoelvloeistof en een spoelspuit ben ik weer naar huis gegaan. Fijn dat ik zo terecht kon, want gedurende de dag en ook verder in het weekend kreeg ik steeds meer last. Serieus ik heb nog nooit zoveel pijnstillers geslikt als nu met deze kies. Maar sinds vandaag lijkt het langzaam beter te worden en kan ik de pijnstillers afbouwen.

    Maar terug naar vrijdag.
    Ik was samen met mijn vriend en mijn moeder naar deze afspraak gegaan.
    De arts vertelde ons dat uit de total bodyscan blijkt dat er in de rechter oksel verschillende tumoren zitten. Op 8 december wordt ik geopereerd en worden alle okselklieren verwijderd. Een okselkliertoilet noemen ze dat.
    Daarnaast hebben ze in mijn hals een tumortje gevonden ter grootte van een doperwt. Dit gebied is niet te opereren. Dus willen ze dit gaan bestralen. Daarnaast willen ze de oksel nabestralen.
    Verder is er op de scan niks afwijkends gevonden.
    Maar de plek in de hals is wel zorgelijk.
    De hele prognose is zorgelijk.
    De insteek van de behandeling is genezing. Maar hij vertelde erbij dat hij het niet mooier kon maken dan het is.
    Ik ben jong, en het is een agressieve tumor, die binnen 2 jaar terug is. Er zijn echt wel mensen die na dit behandelingstraject klaar zijn en na 10 jaar ook nog schoon. Maar er is een grotere groep die na behandeling nog steeds in de shit zitten…. of er niet meer zijn.

    Dat is echt slikken…. En ik wist niet echt wat ik met deze informatie moest. Ik heb zelf de vraag gesteld over de prognose. Ik wilde weten of de insteek van de behandeling echt de genezing is die ik zo onwijs graag wil.
    Die kans is er echt. Maar die kans is niet heel groot. Ook omdat er een grote kans is dat kleine onzichtbare microcellen door mijn lijf zwerven. Dit hoeft niet, maar het is een reële kans. En dat nieuws vloog mij aan.
    Dat nieuws maakt voor mij een groot verschil.
    Ik wil en ga nog steeds voor de genezing.
    Komende periode hoor ik meer over hoe mijn behandeling er echt uit gaat zien.
    Ik krijg die operatie, en ik ga bestraald worden. Of ik ook nog chemo ga krijgen weten ze nu nog niet. De vorige chemo heeft duidelijk niet het gewenste effect gehad. En voor deze agressieve vorm is maar 1 chemo effectief…. En die heb ik dus al gehad….
    Dat ik uiteindelijk rest verschijnselen ga krijgen van deze behandeling is wel zeker. Ze gaan bestralen in een pas geopereerd gebied. Dat doet de wondgenezing niet veel goed.
    Maar of dat een belemmering gaat worden, weet ik niet.

    Wel denk ik nu serieus veel na over de toekomst. De gedachten gaan alle kanten op. Van ja natuurlijk ga ik dit redden tot verdomme misschien ben ik er over 10 jaar niet meer. En alles daar tussen in.
    En mijn realistische stem zegt dan heel droog tegen mij: Niemand heeft de garantie dat hij er over 10 jaar nog is…

    Daarom wil ik intens genieten van alles en iedereen om mij heen. Wil ik intens gaan voor de genezing. Wil ik intens de emoties toelaten zodat ik ze een plek kan geven. Wil ik intens liefhebben. En wil ik intens graag mijn leventje terug…
    De controle ben ik kwijt…. Of misschien heb ik die nooit gehad….
    Het meest bizarre van dit alles is dat ik mij zo onwijs goed voel. Lichamelijk heb ik geen beperkingen en voel ik mij niet ziek. Iedereen die mij ziet rondlopen, denkt en ziet dat ik gezond ben.
    Ik ben gezond… Maar ook weer niet…. Doodziek zijn en je gezond voelen…. Dat is echt niet te bevatten.

    Maar ik ga het proces in, stap voor stap.
    En bekijk en bereken mijn kansen stap voor stap.
    Ik ga er compleet voor. Niks doen is geen optie. Als ik nu mijn koppie laat hangen is het gedaan. Dus rechte rug, schouders eronder. En ik neem het leven zoals het is.
    Want echt waar, ik heb een super mooi leven.
    Waar ik nog zeker 60 jaar van wil genieten.

  • Het gelukzalige gevoel van tintelende voeten

    Ja ik weet, dat als mijn voeten tintelen, ik eigenlijk iets te veel heb gedaan.
    Na een jaar in de ziektewet te hebben gezeten ben ik nu weer fulltime aan het werk.
    Mijn voeten hebben eigenlijk een jaar lang rust gehad. Zijn niet meer belast geweest met veel lopen op een dag.
    Na mijn eerste fulltime werkdag had ik echt tintelende voeten.
    Waar een ander dit vreselijk zou vinden, moe zou zijn, gaf het mij een gelukzalig gevoel.
    Een gevoel dat ik leef, een gevoel dat ik op de weg terug ben, een gevoel dat ik weer baas ben over mijn eigen leven.

    Ik werd oprecht blij van de tintelende voetjes.
    Dankbaar dat ik ze weer mocht belasten.
    Dankbaar dat ik ze mag voelen.

  • Burgerlijk

    Ik vind het het toppunt van burgerlijkheid.Echt ik heb er niks op tegen. Alleen had ik zelf niet verwacht dat ik er ook aan zou geloven. Ik deed mijn boodschappen met de auto, of op de fiets met de rugzak op de rug. Maar eigenlijk deed ik 99% van de boodschappen altijd met de auto. Gewoon omdat het makkelijker is. Bedoel, niet slepen, alles in 1x mee, en ik hoefde dan vervolgens niet nog een keer naar de supermarkt later in de week. Het is namelijk niet mijn hobby. Voor sommige mensen is het echt een uitje. Zitten ze in de koffie hoek gezellig bij te kletsen met een kopje gratis automatenkoffie.

    En als het echt feest is, eten ze er een net gekochte gevulde koek bij.
    Ik kan dat niet zo goed begrijpen. Thuis zit je toch veel gezelliger? En is waarschijnlijk de koffie ook veel lekkerder.
    Maar ik dwaal af.

    Gister ben ik met mijn beste vriendin naar een groentekraam gelopen die bij haar om de hoek staat, elke donderdag. Super, verse groente en vers fruit voor een zacht prijsje. Al snel had ik 2 tassen vol. En ineens vroeg ik mij af hoe ik dit mee naar huis moest krijgen. Ik was namelijk op de fiets, en ik had mijn rugtas niet bij me.

    Daar had vriendin de oplossing: fietstassen. En laat zij nou net fietstassen over hebben. Dus gebeurde er iets, wat ik altijd heb willen voorkomen.
    Deze fietstassen werden op mijn fiets bevestigd, de groente en fruit werd verdeeld, en zo kon ik veilig naar huis.
    Omdat ik toch nog wat andere boodschappen nodig had, ben ik meteen maar langs de supermarkt gefietst.

    Stiekem ben ik wel erg blij met deze burgerlijke fietstassen… Waarvan ik niet gedacht had dat ik ze ooit vrijwillig op mijn fiets zou bevestigen.

  • Stilstaan

    Vandaag staan wij stil……
    Zoals wij eigenlijk al sinds donderdag stilstaan…..
    Wij staan stil bij de vreselijke ramp wat vlucht MH17 van Maleisië Airlines overkwam.
    Wij staan stil bij alle dierbaren die omgekomen zijn……..
    Staan wij stil bij alle nabestaanden die in rouw gedompeld zijn.
    Niet alleen staan wij stil bij onze landgenoten, maar wij staan stil bij alle dierbaren van alle nationaliteiten…….

    Maar mogen wij het wel een ramp noemen?
    Want het vanaf de grond bewust of per ongeluk een vliegtuig uit de lucht neerhalen?
    Hoe we het gaan noemen maakt voor de nabestaanden niet uit. Zij zijn hun dierbaren kwijt.

    Geschokt hebben wij de afgelopen dagen naar de tv gekeken.
    Hulpverleners en onderzoekers krijgen nauwelijks toegang tot het gebied.
    Na 4 dagen van onderhandelingen, smeken, praten en emoties tonen worden alle geborgen dierbaren per trein naar veiliger gebied overgebracht.
    Het is meteen duidelijk dat niet alle dierbaren “gevonden” zijn.
    En dat door de warmte en de tergend trage onderhandelingen deze dierbaren niet meer toonbaar zullen zijn voor de nabestaanden.
    Identificatie zal dagen, weken mogelijk zelfs maanden duren.
    Vandaag komen de eerste dierbaren aan in ons land. Daar gaan experts zorgen dat alle dierbaren thuis komen, waar thuis ook mag zijn.
    Dan pas kunnen de nabestaanden pas echt afscheid nemen.

    Ik weet dat het prioriteit 1 was om deze dierbaren naar huis te kunnen vervoeren.
    Maar het is ronduit schokkend en walgelijk dat diverse mensen nu tussen alle resten rommelen, koffers open maken, met knuffels rondlopen, sieraden meenemen, op de slippers rondlopen. Die spullen behoren toe aan de dierbaren. De dierbaren die zo geliefd waren, die onbedoeld in een gebied terecht zijn gekomen, om het leven zijn gekomen, zonder dat er maar iets tastbaars teruggegeven kan worden aan de nabestaanden……
    De dierbaren zullen onherkenbaar zijn….. En de spullen zijn weggeroofd.
    Hoe verdrietig is dat…..
    Hoe schokkend is dat…..
    Hoe walgelijk is dat…..

    Vandaag staan wij stil….
    Een dag van nationale rouw….

    Het ongeloof en de walging over hoe deze ramp afgewikkeld wordt is immens groot.
    Met respect heb ik geluisterd naar het betoog wat minister Timmermans hield voor de VN veiligheidsraad. Hij raakte de snaar die iedereen voelt.
    Met respect luister ik naar alle updates die Minister President Rutte heeft gehouden. Het is duidelijk dat hij daadwerkelijk zijn best doet om deze dierbaren zo snel mogelijk allemaal thuis te krijgen.
    Met respect heb ik geluisterd naar de toespraak die Koning Willem Alexander hield nadat hij emotionele ontmoetingen had gehad met de nabestaanden van deze dierbaren.

    Ons land wordt internationaal enorm gesteund. Heel Europa, Amerika, Australie, en nog vele andere landen steunen ons land om de toedracht te achterhalen.
    De zwarte dozen van dit vliegtuig zijn schijnbaar ongeschonden overgedragen aan de Maleisische autoriteiten. Ondanks dat dit na dagen pas gebeurde, lijkt het erop dat er niet mee gerommeld is.
    Want naast alle dierbaren terug brengen naar huis…. Is het van groot belang dat de daadwerkelijke oorzaak achterhaalt wordt, en dat de daders gestraft gaan worden.
    Hoe lang dit allemaal gaat duren, is onbekend.
    De komende periode zullen wij nog regelmatig nieuws updates krijgen via alle media……

    Maar vandaag staan wij stil…..
    Zoals wij sinds donderdag stil staan…..
    Staan wij stil dat oorlog altijd onschuldige slachtoffers maakt…..

    Vandaag staan wij stil….
    Dat op deze dag de eerste dierbaren op weg zijn richting huis…..
    Waar dat huis ook mag staan……
    Enigszins bizar is wel dat ze naar huis worden gevlogen…..
    Alleen is met deze vlucht een droom aan diggelen, een toekomst kapot en de realiteit enorm verdrietig……
    Daar staan wij vandaag bij stil……

Recent Photos

logo 50dpi