Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Simpelweg bedankt

    Bedankt allemaal. Echt onwijs bedankt. Meer kan ik niet zeggen na alle lieve, meelevende en oprechte berichtjes die ik en mijn dierbaren om mij heen hebben mogen ontvangen de afgelopen dagen.

    Ik heb persoonlijk meer dan 200 e-mailtjes gekregen, berichtjes via Facebook, whatssapp, kaartjes, heel veel kaartjes, bloemen, ballonnen, reacties op mijn blog en natuurlijk bezoekjes.

    Het is daarom voor mij onmogelijk op dit moment om iedereen persoonlijk te bedanken en persoonlijk een reactie terug te sturen. Daarom dit blog.

    Om te laten weten hoe dankbaar ik ben met zulke lieve mensen om mij heen.

     

    Ons leven staat op zijn kop, maar ergens ook weer niet. Vanaf 2013 ben ik bezig met borstkanker. Een jonge vrouw, die genoot van haar leven werd ineens teruggefloten naar een harde realiteit. De behandelingen toen sloegen goed aan, en ik werd in 2014 schoon verklaard. Ik begon mijn leventje weer op te bouwen. Weer te werken, te daten en in augustus 2015 heb ik een prachtige reconstructie van mijn rechterborst laten doen. Dat had voor mij de afsluiting moeten zijn van het hoofdstuk borstkanker. Maar niets was minder waar. In november 2015 vond ik een bult onder mijn rechter oksel. En gevoelsmatig wist ik dat dit niet goed was. Wederom ben ik een behandelingstraject ingegaan. Met natuurlijk de insteek om volledig te genezen. 6 Juni van dit jaar onderging ik mijn laatste bestralingssessie. Hierna was het klaar. Ik was weer schoon. En natuurlijk begon ik heerlijk mijn leven weer op te bouwen. We maakten vakantieplannen, toekomstplannen, verhuisplannen en ik ging weer sporten en werken. Ik wilde het leven omarmen, nu ik het voor de tweede keer terug gekregen had. Want ik realiseerde mij erg goed dat het ook anders af had kunnen lopen.

    En dat klopt.

    Sinds enkele dagen realiseer ik mij dat borstkanker een onderdeel zal blijven van mijn leven. De diagnose dat er uitzaaiingen gevonden zijn op mijn hersenvliezen is verpletterend, maar ook een soort van rustgevend. Het is ook voor het eerst sinds 2013 dat ik een lichamelijke klacht had van de tumorcellen zelf. Daarvoor had ik bulten gevonden die niet pijnlijk of kwaadaardig aanvoelden. En had ik vooral last van de behandelingen. Ik wist dat het foute cellen waren. Maar lichamelijk had ik daar geen last van. Tot dus een paar weken terug. Dat de hoofdpijn op begon te zetten. En dan te bedenken dat ik iemand ben die nooit hoofdpijn had. Niet als ik stress had, niet als ik ziek was. Ik had nooit hoofdpijn. En deze hoofdpijn werd van kwaad tot erger. Het belemmerde mijn functioneren, en ik had steeds meer pijnstillers nodig om deze pijn te onderdrukken. Tot het moment dat dat niet meer hielp. En de artsen mij onderworpen aan een reeks aan onderzoeken. Door mijn voorgeschiedenis zijn de artsen extra voorzichtig geweest. En hebben ook de minder voordehand liggende onderzoeken gedaan. En gelukkig maar. Want daardoor weten wij nu wat we nu weten.

    Het is bizar en verpletterend nieuws. Als ik s'morgens in de spiegel kijk is er niks te zien. Mijn huid straalt, mijn ogen zijn sprankelend maar staan licht vermoeid in mijn gezicht, mijn haar groeit goed, mijn gezicht is weer slank. Ik herken mijzelf. De persoon die ik ben. De enige belemmering is die van de hoofdpijn. De pijn die mij vertelt dat het waar is. De kanker is een onderdeel van mij.

    En ik ga er voor zorgen dat dit heel lang zo blijft. Chronisch kanker, stabiel en onder controle. Natuurlijk zullen er terugvallen zijn. En wie weet krabbel ik daar moeiteloos uit vandaan. Ik wil het zien als een chronisch, altijd aanwezig iets. Maar op een manier dat het soms beperkt, maar lang niet altijd. 

    De komende week wordt er meer duidelijk over de handeling in deze fase. En ik ga daar vol voor. 

    Ook zetten wij ons leven niet stil. Wij gaan door met de verkoop van het huis en de verhuizing. Wij maken mooie toekomstplannen. Ik wil straks gewoon weer werken. Ik ga weer sporten en goed voor mijzelf zorgen. Ik wil samen met mijn geliefde, mijn familie, vrienden en collega's een mooie toekomst opbouwen. Hoe die toekomst eruit ziet, dat weet ik niet. Maar stel dat ik de komende 30-40 jaar stabiel blijf, dan is het toch zonde om die tijd niet te benutten? 

    Daarom ga ik samen met jullie vol voor het leven.

    Ik wil en kan niet stilstaan bij de vraag waarom. En ik kan niet stilstaan bij de gedachtengang dat het zo oneerlijk is dat mij dit overkomt. Nee het is niet leuk. Maar oorlog, geweld, discriminatie, pest gedrag, en aanslagen zijn ook niet leuk. Er zijn veel dingen niet leuk in deze wereld. 

    Maar ik wil juist stilstaan bij alles wat wel leuk is. Wat wel mogelijk is, waar ik wel van geniet. 

    Het leven heeft namelijk onwijs veel moois te bieden.

     

    En dat kan ik mede dankzij jullie.

    Jullie medeleven, steun en liefde laten mij zien wat echt van belang is. En daar ben ik ongelofelijk dankbaar voor. Uit de meest onverwachtse hoeken krijg ik en mijn dierbaren steun. Het is zo mooi.

    Daarom wil ik via dit blogje jullie in het zonnetje zetten. Ik ben op dit niet bij machte om iedereen echt persoonlijk te bedanken. Maar ik wil wel heel graag laten weten dat ik het waardeer.

     

    Dus daarom, heel simpel, maar wel uit mijn hart: BEDANKT

     

  • Droombaan

    Toen ik 4 jaar oud was wist ik wat ik wilde worden.
    Dat was namelijk Baby Zuster.
    Nadat ik de huishoudschool op MAVO niveau had afgerond ging ik naar het MBO.
    Daar ben ik begonnen met de Verzorgende opleiding, met het idee om kraamverzorgster te worden. Ik kwam er wel snel achter dat er in het takenpakket van een kraamverzorgster ook veel huishoudelijke ondersteuning zat. En ik voel mij echt niet te beroerd om huishoudelijke taken uit te gaan voeren. Maar om die taken voor de rest van mijn leven als onderdeel van mijn beroep te zien, ging mij iets te ver.
    Toen begon mijn zoektocht naar wat ik wel wilde worden.
    Ik wist dat ik in de gezondheidszorg wilde werken. Met succes behaalde ik op 19 jarige leeftijd mijn verzorgende diploma. En besloot dat ik verpleegkundige wilde worden.
    En dan het liefste in een ziekenhuis.
    Al snel was ik aangenomen in een Amsterdams ziekenhuis, om daar de opleiding te volgen. Na mijn diplomering bleef ik ruim 8 jaar in dat zelfde ziekenhuis werken. Altijd met zeer veel plezier.
    Toch bleef ik zoekende. Wat voor verpleegkundige wilde ik nu echt worden?
    Ik heb lang op de cardiologie en op de neurologie gewerkt. Voor beide specialismen heb diverse erkende diploma’s behaald.
    Maar toch had ik niet het gevoel dat het echt was wat ik wilde.
    Na lang wikken en wegen uiteindelijk toch gesolliciteerd op een opleidingsplek, voor in mijn ogen, een droombaan.
    Dat betekende dat ik als ik aangenomen werd, ik mijn vertrouwde ziekenhuis zou verlaten.
    Tot mijn grote verrassing werd ik aangenomen voor de opleiding Intensive care verpleegkundige Neonatologie.
    Inmiddels ben ik gediplomeerd ICN verpleegkundige, zoals wij dat noemen.
    En werk ik nu 6 jaar op deze afdeling.

    Mijn droombaan. Ik heb echt het gevoel dat ik hier op mijn plek zit.
    Ik werk met geweldige collega’s op denk ik wel de meest bijzondere afdeling binnen het ziekenhuis.
    Een plaats waar leven en dood echt dicht bij elkaar liggen.
    Kleine dappere kindjes die vechten om sterker te worden. Hun ouders die hun kindjes bijstaan, maar leven in een rollercoaster van emoties. Machteloos aan de zijlijn staan, maar minstens net zo dapper en sterk zijn als hun kindjes.
    Waarin ik samen met mijn collega’s en de artsen proberen de ouders in deze bizarre tijd zo goed mogelijk te ondersteunen en begeleiden.
    Een plaats waarbij ik als verpleegkundige heel technisch maar ook super sociaal bezig mag zijn.
    Een plaats waar de ziekste kindjes beter kunnen worden. Want het doel blijft altijd dat ouders een gezond kindje mee naar huis mogen nemen.
    Een plaats waar heel veel vreugde, maar ook verdriet wordt gedeeld.
    Een plaats waar ik totaal thuis hoor als verpleegkundige.

    Echt waar…. Ik was 4 jaar…. En ik wist wat ik wilde worden…. Baby Zuster

    Mijn droombaan: Intensive care verpleegkundige Neonatologie

  • Mooie afsluiting van week 5

    Het dagje extra rust heeft mij goed gedaan.
    Maar vanmorgen voor het noodweer met code rood zou toeslaan, heb ik mijn hardloopschoenen aangetrokken.
    Na mijn geploeter de vorige keer had ik nu geen verwachtingen. Veel slechter kon eigenlijk niet.
    De eerste 3 kilometer gingen heerlijk. Fluitend bijna. Maar die laatste… Die was wel zwaar.
    Maar wel mijn doelstelling voor deze week weer behaald. En voor het eerst de 6 km grens te pakken gehad!
    Sinds ik ben begonnen met hardlopen in 2013 heb ik ooit 7 kilometer gelopen, maar dat was samen met mijn trainer.
    Deze 6 km heb ik zelf gelopen. En ik denk zelfs dat ik die 7 km ook zelf ga halen. Nog ongeveer 4,5 week te gaan voor mijn operatie. En ik weet nu zeker dat ik die 7 km ga halen.
    Morgen weer een dagje rust. Maar maandag gaan we zeker met een goed gevoel van start met week 6!

  • Stilstaan

    Vandaag staan wij stil……
    Zoals wij eigenlijk al sinds donderdag stilstaan…..
    Wij staan stil bij de vreselijke ramp wat vlucht MH17 van Maleisië Airlines overkwam.
    Wij staan stil bij alle dierbaren die omgekomen zijn……..
    Staan wij stil bij alle nabestaanden die in rouw gedompeld zijn.
    Niet alleen staan wij stil bij onze landgenoten, maar wij staan stil bij alle dierbaren van alle nationaliteiten…….

    Maar mogen wij het wel een ramp noemen?
    Want het vanaf de grond bewust of per ongeluk een vliegtuig uit de lucht neerhalen?
    Hoe we het gaan noemen maakt voor de nabestaanden niet uit. Zij zijn hun dierbaren kwijt.

    Geschokt hebben wij de afgelopen dagen naar de tv gekeken.
    Hulpverleners en onderzoekers krijgen nauwelijks toegang tot het gebied.
    Na 4 dagen van onderhandelingen, smeken, praten en emoties tonen worden alle geborgen dierbaren per trein naar veiliger gebied overgebracht.
    Het is meteen duidelijk dat niet alle dierbaren “gevonden” zijn.
    En dat door de warmte en de tergend trage onderhandelingen deze dierbaren niet meer toonbaar zullen zijn voor de nabestaanden.
    Identificatie zal dagen, weken mogelijk zelfs maanden duren.
    Vandaag komen de eerste dierbaren aan in ons land. Daar gaan experts zorgen dat alle dierbaren thuis komen, waar thuis ook mag zijn.
    Dan pas kunnen de nabestaanden pas echt afscheid nemen.

    Ik weet dat het prioriteit 1 was om deze dierbaren naar huis te kunnen vervoeren.
    Maar het is ronduit schokkend en walgelijk dat diverse mensen nu tussen alle resten rommelen, koffers open maken, met knuffels rondlopen, sieraden meenemen, op de slippers rondlopen. Die spullen behoren toe aan de dierbaren. De dierbaren die zo geliefd waren, die onbedoeld in een gebied terecht zijn gekomen, om het leven zijn gekomen, zonder dat er maar iets tastbaars teruggegeven kan worden aan de nabestaanden……
    De dierbaren zullen onherkenbaar zijn….. En de spullen zijn weggeroofd.
    Hoe verdrietig is dat…..
    Hoe schokkend is dat…..
    Hoe walgelijk is dat…..

    Vandaag staan wij stil….
    Een dag van nationale rouw….

    Het ongeloof en de walging over hoe deze ramp afgewikkeld wordt is immens groot.
    Met respect heb ik geluisterd naar het betoog wat minister Timmermans hield voor de VN veiligheidsraad. Hij raakte de snaar die iedereen voelt.
    Met respect luister ik naar alle updates die Minister President Rutte heeft gehouden. Het is duidelijk dat hij daadwerkelijk zijn best doet om deze dierbaren zo snel mogelijk allemaal thuis te krijgen.
    Met respect heb ik geluisterd naar de toespraak die Koning Willem Alexander hield nadat hij emotionele ontmoetingen had gehad met de nabestaanden van deze dierbaren.

    Ons land wordt internationaal enorm gesteund. Heel Europa, Amerika, Australie, en nog vele andere landen steunen ons land om de toedracht te achterhalen.
    De zwarte dozen van dit vliegtuig zijn schijnbaar ongeschonden overgedragen aan de Maleisische autoriteiten. Ondanks dat dit na dagen pas gebeurde, lijkt het erop dat er niet mee gerommeld is.
    Want naast alle dierbaren terug brengen naar huis…. Is het van groot belang dat de daadwerkelijke oorzaak achterhaalt wordt, en dat de daders gestraft gaan worden.
    Hoe lang dit allemaal gaat duren, is onbekend.
    De komende periode zullen wij nog regelmatig nieuws updates krijgen via alle media……

    Maar vandaag staan wij stil…..
    Zoals wij sinds donderdag stil staan…..
    Staan wij stil dat oorlog altijd onschuldige slachtoffers maakt…..

    Vandaag staan wij stil….
    Dat op deze dag de eerste dierbaren op weg zijn richting huis…..
    Waar dat huis ook mag staan……
    Enigszins bizar is wel dat ze naar huis worden gevlogen…..
    Alleen is met deze vlucht een droom aan diggelen, een toekomst kapot en de realiteit enorm verdrietig……
    Daar staan wij vandaag bij stil……

Recent Photos

logo 50dpi