Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Wat is vechten en wat is positiviteit

    Ik heb dat het afgelopen jaar zo vaak gehoord.
    Wel blijven vechten tegen deze ziekte hoor! En wel positief blijven!
    Maar hoe doe je dat?
    Vechten tegen een ziekte?
    En hoe zit het dan met de mensen die het gevecht verliezen, of dreigen te verliezen?
    Hebben die minder gestreden? Hebben die verkeerd gevochten?
    Volgens mij bestaat het niet. Volgens mij kan je niet vechten tegen een ziekte.
    Een ziekte overkomt je. Dat is geen gevecht.
    En natuurlijk is het fijn als een behandeling aanslaat. Maar als dat niet het geval is, betekent het echt niet dat diegene niet vecht…….
    Op het moment dat je ziek wordt, wil je beter worden.
    Om weer gezond te worden onderga je in overleg diverse behandelingen. Met als doel: de genezing
    Jammer genoeg is genezing niet iedereen gegeven.
    Maar dat betekent echt niet, dat die mensen, er echt niet alles aan gedaan hebben om wel beter te worden.
    Het zelfde geldt voor positiviteit.
    Wel positief blijven hoor! Net of er een busje positiviteit is, wat je continue kan aanspreken. Ja dat potje positiviteit staat rechts in het aanrechtkastje, onderste plank. Bullshit natuurlijk.
    Het helpt echt niet om steeds verdrietig te zijn, en het allemaal zwaar en moeilijk te vinden. Ik geloof echt dat het ook in een periode van ziekte helpt om dingen te doen, te eten, te plannen, waar je blij van wordt.
    Maar er zijn momenten dat het echt niet allemaal zo positief is.
    Het moment dat je te horen krijgt dat je ziek bent, is niet het meest jubelende nieuws. Het is niet zo dat je dan met een grote lach, huppelend het ziekenhuis verlaat. En ook gedurende het behandelingstraject zijn er momenten dat je echt niet blij bent. Dat je je niet goed voelt, dat je verdrietig bent.
    Als mensen dan met de goed bedoelde adviezen komen, om wel positief te blijven, heb ik mij echt wel eens afgevraagd: Hoe dan?

    Zelf heb ik wel altijd de overtuiging gehad dat het goed zou komen. Dat ik zou genezen. Dat het een moeilijk traject zou zijn, maar zeker niet onmogelijk.
    Ik mag mij gelukkig prijzen dat ik niet extreem ziek geweest ben van bijvoorbeeld de chemokuren. Het was niet lekker, maar ben er niet dood en dood ziek van geweest. Ik mag mij gelukkig prijzen dat de 2 operaties die ik heb mogen ondergaan goed zijn verlopen. Daar ben ik ook niet ziek van geweest.
    Ik mag mij extreem gelukkig prijzen met alle lieve mensen die ik om mij heen heb.
    Zonder deze ziekte was ik mij daar absoluut niet bewust van geweest. Ik stond er niet heel erg bij stil hoeveel ik voor andere mensen kan betekenen.
    Door deze ziekteperiode ben ik mij juist heel bewust geworden hoe rijk ik ben. Niet qua geld. Maar wel qua leven.
    Mijn familie, vrienden, collega’s, mensen die veel verder van mij afstaan, hebben allemaal laten weten dat ze met mij meeleven.
    Die steun, heeft mij een andere kijk gegeven op het leven.
    En kan ik, hoe raar het ook klinkt, kanker dankbaar zijn……
    Want zonder deze ervaring, was ik nog steeds veel minder bewust aan het leven.
    Komt het doordat ik gevochten heb? Dat geloof ik niet! Mijn traject heeft gelukkig een goede afloop. Ik ben nu gezond. Maar ik kan het niet zien als een gevecht.
    Komt het doordat ik positief ben gebleven? Dat geloof ik ook niet. Want ik heb ook momenten gehad dat ik echt niet positief was. Dat ik moest huilen, dat ik pijn had, dat ik niet kom lachen, dat ik mij down voelde.
    Het is voor mij dus geen gevecht geweest, en ik ben niet altijd positief.
    Het was voor mij vooral een hele emotionele periode van mijn leven. Met mooie en blije emoties, maar ook hele donkere en verdrietige emoties.

    Ik wilde dit vooral kwijt, omdat voor vele lotgenoten genezing er niet in zit. En dat ik heel verdrietig wordt van de opmerkingen dat ik goed gevochten heb…want ik ben genezen…..
    Maar hoe zit het met al mijn lotgenoten waarvoor dit niet is weggelegd?
    Die hebben echt niks verkeerd gedaan!
    Het is geen gevecht…. En dat zal het nooit worden…..
    Het is een ziekte…… Een ziekte die ons is overkomen…..
    Een ziekte die maakt dat doelen, dromen en ideeën moeten worden aangepast…..
    Een ziekte die veel verdriet maar ook vreugde en bijzondere momenten met zich mee brengt……
    Maar het is geen gevecht, en dat zal het nooit worden.

  • Droombaan

    Toen ik 4 jaar oud was wist ik wat ik wilde worden.
    Dat was namelijk Baby Zuster.
    Nadat ik de huishoudschool op MAVO niveau had afgerond ging ik naar het MBO.
    Daar ben ik begonnen met de Verzorgende opleiding, met het idee om kraamverzorgster te worden. Ik kwam er wel snel achter dat er in het takenpakket van een kraamverzorgster ook veel huishoudelijke ondersteuning zat. En ik voel mij echt niet te beroerd om huishoudelijke taken uit te gaan voeren. Maar om die taken voor de rest van mijn leven als onderdeel van mijn beroep te zien, ging mij iets te ver.
    Toen begon mijn zoektocht naar wat ik wel wilde worden.
    Ik wist dat ik in de gezondheidszorg wilde werken. Met succes behaalde ik op 19 jarige leeftijd mijn verzorgende diploma. En besloot dat ik verpleegkundige wilde worden.
    En dan het liefste in een ziekenhuis.
    Al snel was ik aangenomen in een Amsterdams ziekenhuis, om daar de opleiding te volgen. Na mijn diplomering bleef ik ruim 8 jaar in dat zelfde ziekenhuis werken. Altijd met zeer veel plezier.
    Toch bleef ik zoekende. Wat voor verpleegkundige wilde ik nu echt worden?
    Ik heb lang op de cardiologie en op de neurologie gewerkt. Voor beide specialismen heb diverse erkende diploma’s behaald.
    Maar toch had ik niet het gevoel dat het echt was wat ik wilde.
    Na lang wikken en wegen uiteindelijk toch gesolliciteerd op een opleidingsplek, voor in mijn ogen, een droombaan.
    Dat betekende dat ik als ik aangenomen werd, ik mijn vertrouwde ziekenhuis zou verlaten.
    Tot mijn grote verrassing werd ik aangenomen voor de opleiding Intensive care verpleegkundige Neonatologie.
    Inmiddels ben ik gediplomeerd ICN verpleegkundige, zoals wij dat noemen.
    En werk ik nu 6 jaar op deze afdeling.

    Mijn droombaan. Ik heb echt het gevoel dat ik hier op mijn plek zit.
    Ik werk met geweldige collega’s op denk ik wel de meest bijzondere afdeling binnen het ziekenhuis.
    Een plaats waar leven en dood echt dicht bij elkaar liggen.
    Kleine dappere kindjes die vechten om sterker te worden. Hun ouders die hun kindjes bijstaan, maar leven in een rollercoaster van emoties. Machteloos aan de zijlijn staan, maar minstens net zo dapper en sterk zijn als hun kindjes.
    Waarin ik samen met mijn collega’s en de artsen proberen de ouders in deze bizarre tijd zo goed mogelijk te ondersteunen en begeleiden.
    Een plaats waarbij ik als verpleegkundige heel technisch maar ook super sociaal bezig mag zijn.
    Een plaats waar de ziekste kindjes beter kunnen worden. Want het doel blijft altijd dat ouders een gezond kindje mee naar huis mogen nemen.
    Een plaats waar heel veel vreugde, maar ook verdriet wordt gedeeld.
    Een plaats waar ik totaal thuis hoor als verpleegkundige.

    Echt waar…. Ik was 4 jaar…. En ik wist wat ik wilde worden…. Baby Zuster

    Mijn droombaan: Intensive care verpleegkundige Neonatologie

  • Mooie afsluiting van week 5

    Het dagje extra rust heeft mij goed gedaan.
    Maar vanmorgen voor het noodweer met code rood zou toeslaan, heb ik mijn hardloopschoenen aangetrokken.
    Na mijn geploeter de vorige keer had ik nu geen verwachtingen. Veel slechter kon eigenlijk niet.
    De eerste 3 kilometer gingen heerlijk. Fluitend bijna. Maar die laatste… Die was wel zwaar.
    Maar wel mijn doelstelling voor deze week weer behaald. En voor het eerst de 6 km grens te pakken gehad!
    Sinds ik ben begonnen met hardlopen in 2013 heb ik ooit 7 kilometer gelopen, maar dat was samen met mijn trainer.
    Deze 6 km heb ik zelf gelopen. En ik denk zelfs dat ik die 7 km ook zelf ga halen. Nog ongeveer 4,5 week te gaan voor mijn operatie. En ik weet nu zeker dat ik die 7 km ga halen.
    Morgen weer een dagje rust. Maar maandag gaan we zeker met een goed gevoel van start met week 6!

  • Stilstaan

    Vandaag staan wij stil……
    Zoals wij eigenlijk al sinds donderdag stilstaan…..
    Wij staan stil bij de vreselijke ramp wat vlucht MH17 van Maleisië Airlines overkwam.
    Wij staan stil bij alle dierbaren die omgekomen zijn……..
    Staan wij stil bij alle nabestaanden die in rouw gedompeld zijn.
    Niet alleen staan wij stil bij onze landgenoten, maar wij staan stil bij alle dierbaren van alle nationaliteiten…….

    Maar mogen wij het wel een ramp noemen?
    Want het vanaf de grond bewust of per ongeluk een vliegtuig uit de lucht neerhalen?
    Hoe we het gaan noemen maakt voor de nabestaanden niet uit. Zij zijn hun dierbaren kwijt.

    Geschokt hebben wij de afgelopen dagen naar de tv gekeken.
    Hulpverleners en onderzoekers krijgen nauwelijks toegang tot het gebied.
    Na 4 dagen van onderhandelingen, smeken, praten en emoties tonen worden alle geborgen dierbaren per trein naar veiliger gebied overgebracht.
    Het is meteen duidelijk dat niet alle dierbaren “gevonden” zijn.
    En dat door de warmte en de tergend trage onderhandelingen deze dierbaren niet meer toonbaar zullen zijn voor de nabestaanden.
    Identificatie zal dagen, weken mogelijk zelfs maanden duren.
    Vandaag komen de eerste dierbaren aan in ons land. Daar gaan experts zorgen dat alle dierbaren thuis komen, waar thuis ook mag zijn.
    Dan pas kunnen de nabestaanden pas echt afscheid nemen.

    Ik weet dat het prioriteit 1 was om deze dierbaren naar huis te kunnen vervoeren.
    Maar het is ronduit schokkend en walgelijk dat diverse mensen nu tussen alle resten rommelen, koffers open maken, met knuffels rondlopen, sieraden meenemen, op de slippers rondlopen. Die spullen behoren toe aan de dierbaren. De dierbaren die zo geliefd waren, die onbedoeld in een gebied terecht zijn gekomen, om het leven zijn gekomen, zonder dat er maar iets tastbaars teruggegeven kan worden aan de nabestaanden……
    De dierbaren zullen onherkenbaar zijn….. En de spullen zijn weggeroofd.
    Hoe verdrietig is dat…..
    Hoe schokkend is dat…..
    Hoe walgelijk is dat…..

    Vandaag staan wij stil….
    Een dag van nationale rouw….

    Het ongeloof en de walging over hoe deze ramp afgewikkeld wordt is immens groot.
    Met respect heb ik geluisterd naar het betoog wat minister Timmermans hield voor de VN veiligheidsraad. Hij raakte de snaar die iedereen voelt.
    Met respect luister ik naar alle updates die Minister President Rutte heeft gehouden. Het is duidelijk dat hij daadwerkelijk zijn best doet om deze dierbaren zo snel mogelijk allemaal thuis te krijgen.
    Met respect heb ik geluisterd naar de toespraak die Koning Willem Alexander hield nadat hij emotionele ontmoetingen had gehad met de nabestaanden van deze dierbaren.

    Ons land wordt internationaal enorm gesteund. Heel Europa, Amerika, Australie, en nog vele andere landen steunen ons land om de toedracht te achterhalen.
    De zwarte dozen van dit vliegtuig zijn schijnbaar ongeschonden overgedragen aan de Maleisische autoriteiten. Ondanks dat dit na dagen pas gebeurde, lijkt het erop dat er niet mee gerommeld is.
    Want naast alle dierbaren terug brengen naar huis…. Is het van groot belang dat de daadwerkelijke oorzaak achterhaalt wordt, en dat de daders gestraft gaan worden.
    Hoe lang dit allemaal gaat duren, is onbekend.
    De komende periode zullen wij nog regelmatig nieuws updates krijgen via alle media……

    Maar vandaag staan wij stil…..
    Zoals wij sinds donderdag stil staan…..
    Staan wij stil dat oorlog altijd onschuldige slachtoffers maakt…..

    Vandaag staan wij stil….
    Dat op deze dag de eerste dierbaren op weg zijn richting huis…..
    Waar dat huis ook mag staan……
    Enigszins bizar is wel dat ze naar huis worden gevlogen…..
    Alleen is met deze vlucht een droom aan diggelen, een toekomst kapot en de realiteit enorm verdrietig……
    Daar staan wij vandaag bij stil……

Recent Photos

logo 50dpi