Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • De borstbesparende operatie

    Afgelopen dinsdag was het zo ver. De operatiedag.
    Om half 8 smorgens was ik in het ziekenhuis om mij te melden voor dagopname.
    Rond 8 uur werd ik naar de röntgenafdeling gebracht om daar de draad in te brengen die de marker aan zou wijzen.
    Op de echo konden ze de marker niet terug vinden. (Deze is namelijk maar 1-2 mm groot).
    Dus moest deze draad worden ingebracht met behulp van een mammografie. Een zeer oncomfortabele bedoening. Maar het is gelukt. Ik mocht vanaf toen mijn rechter arm niet meer gebruiken.
    Het wachten op de operatie was begonnen.
    De afdeling was erg onrustig. Ik heb alle opname gesprekken gehoord van alle andere patiënten. Ook ging er een patiënt compleet uit zijn plaat tegenover zijn ouders. Kortom genoeg vermaak als je ligt te wachten.
    Er was mij al verteld dat ik waarschijnlijk rond 13 uur naar de operatiekamer zou mogen. Dat is een tijd wachten, nuchter..... En tot ik om 13:15 uur naar de operatiekamer werd gebracht had ik geen verpleegkundige meer gezien. Beetje bijzonder maar okay.
    Ik heb ook nog eens 1,5 uur gewacht in de ontvangstruimte voor ik daadwerkelijk naar de operatiekamer gebracht werd.
    Het infuusprikken ging gelukkig in 1x goed.
    En ik was ook zo onder narcose.
    De operatie is goed gegaan. Ik heb 2 sneden. 1 onder mijn oksel, en 1 op de borst. De wond is wat gespannen, gezwollen en ook een beetje pijnlijk. Maar het is goed te doen.
    Binnen een uur na de operatie was ik weer terug op zaal. Snel wat gegeten, gedronken en naar het toilet geweest. En toen met wat info naar huis. Heerlijk. Rust.
    Ik had door de narcose erge moeite om mijn ogen open te houden, en kon daardoor ook niet whatsappen of mailen naar iedereen die aan mij gedacht had.
    Ik heb nog wat gegeten bij mijn ouders, en ik ben daarna naar bed gegaan.
    En ik heb de hele nacht geslapen.
    Nu is de pijn goed te doen.
    Ik belast mijn rechter arm niet heel erg. Ik neem ook niet alle pijnstillers in, omdat ik bang ben te snel te veel mijn arm te gebruiken. En de pijn zorgt dan voor een rem.
    Over het algemeen is het mij erg meegevallen.
    Doe ik rustig aan, ben nog snel moe. Maar het valt niet tegen.
    De wond ziet er rustig uit. Maar is nog wat beurs, blauw en gezwollen.
    Woensdag mag ik terug komen voor wondcontrole. Ik ga er niet vanuit dat er dan ook al uitslag is van al het weefsel. Dat zou namelijk 10-14 dagen duren. En de wondcontrole is na 8 dagen.
    We gaan het zien.

  • De ramptoerist in mij

    Ik geef het toe, ik begin mij nu 2 weken na mijn operatie wel wat te vervelen.
    De tv kan mij niet heel lang boeien. Ik check 100x per dag facebook, twitter, instagram en diverse blogsites.
    Het is nu goed te doen qua pijn. En op een dagje wat koorts na gaat het echt langzaam aan beter.

    Maar gister heb ik mij geen moment verveeld.
    De ramptoerist in mij zat aan de buis gekluisterd toen er in Amsterdam een waterleiding was gesprongen.
    In het begin had ik niet goed door wat de omvang was van de gesprongen waterleiding.
    Totdat er een auto voorbij kwam drijven en het VU ziekenhuis steeds meer hinder ging ondervinden van deze enorme hoeveelheid water.
    Steeds werd de persconferentie uitgesteld naar een later tijdstip. Maar wel waren er hardnekkige geruchten in de media dat het ziekenhuis volledig ontruimd moest gaan worden.
    Als dat het geval zou zijn, had dat direct gevolgen voor mijn collega’s in het AMC. Omdat het wel duidelijk was dat de patiënten geen moment in gevaar waren. Er geen gewonden waren gevallen, en er duidelijk geen paniek was bleef ik geboeid kijken.
    Ergens vond ik het enorm jammer dat ik ziek thuis zat. Wat wilde ik graag meehelpen.

    Uiteindelijk begon de persconferentie. En werd het duidelijk dat het hele ziekenhuis geëvacueerd ging worden.
    Eerst de meest kritieke patiënten, daarna gecontroleerd en zorgvuldig alle andere patiënten.
    Ik hoorde al snel dat ook onze afdeling de deuren voor de allerkleinsten, hun ouders en het personeel open stelden.
    Voor hoe lang is niet duidelijk. Maar het feit dat 2 verpleegkundig en artsenteams door overmacht samen gaan werken.
    Collega’s van de VU weten de weg niet op onze afdeling, weten niet waar alle spullen staan. (Moet ik eerlijk toegeven dat ik nog regelmatig zoek naar spullen omdat de kasten regelmatig gereorganiseerd worden). Computersystemen zijn anders, en ook de manier van werken is net even anders. Ik hoop oprecht dat de collega’s van beide ziekenhuizen een gezellige tijd hebben samen. We hebben nu de mogelijkheid om elkaar te leren kennen.
    Ik vind het in ieder geval enorm jammer dat ik dit mis. Had zo graag ook meegeholpen.

    Vandaag heb ik de persconferentie bekeken.
    Met alle patiënten gaat het gelukkig goed
    De schade voor de VU loopt op in de miljoenen. Wanneer het hele ziekenhuis weer open kan is nog niet duidelijk. Waarschijnlijk pas over een week.
    Bizar dat een gesprongen waterleiding zo onwijs veel schade kan veroorzaken.

    Ik wens alle collega’s van de VU veel sterkte toe. En ik hoop dat ze zich evengoed welkom voelen op alle werkplekken waar ze nu door omstandigheden terecht zijn gekomen.

  • Single

    Jep, ik ben single.
    Heb ik er last van?
    Nee eigenlijk niet.

    Ik heb de droom nog steeds dat ik de juiste man tegen ga komen, ooit.
    Op dit moment ben ik ook niet bezig met daten of mannen ontmoeten.
    Ik voel mij er nog niet klaar voor.
    Mijn lichaam is zo veranderd door het afgelopen jaar.
    De borstkanker heeft mijn uiterlijk en zelfbeeld wel een beetje aangetast.
    En eerst moet ik daar weer mijzelf goed bij voelen.
    Dus ben ik bezig mijn conditie weer aan het opbouwen door te sporten.
    Ga ik begin 2015 een mooie borstreconstructie ondergaan. Laat ik mijn haar weer groeien.
    En dan zal ik in 2015 mij weer rustig aan op de datings-markt gaan begeven.

    Maar nu nog even niet.
    Geniet ik van de rust, en geniet ik van mijn nieuwe ik.
    Want die moet ik toch ook een beetje leren kennen.

    Dus ja, ik ben 34 en single.
    En nee, ik ben niet het geloof in de liefde verloren.

    Hihi misschien romantiseer ik de liefde wel te veel.

  • Stilstaan

    Vandaag staan wij stil……
    Zoals wij eigenlijk al sinds donderdag stilstaan…..
    Wij staan stil bij de vreselijke ramp wat vlucht MH17 van Maleisië Airlines overkwam.
    Wij staan stil bij alle dierbaren die omgekomen zijn……..
    Staan wij stil bij alle nabestaanden die in rouw gedompeld zijn.
    Niet alleen staan wij stil bij onze landgenoten, maar wij staan stil bij alle dierbaren van alle nationaliteiten…….

    Maar mogen wij het wel een ramp noemen?
    Want het vanaf de grond bewust of per ongeluk een vliegtuig uit de lucht neerhalen?
    Hoe we het gaan noemen maakt voor de nabestaanden niet uit. Zij zijn hun dierbaren kwijt.

    Geschokt hebben wij de afgelopen dagen naar de tv gekeken.
    Hulpverleners en onderzoekers krijgen nauwelijks toegang tot het gebied.
    Na 4 dagen van onderhandelingen, smeken, praten en emoties tonen worden alle geborgen dierbaren per trein naar veiliger gebied overgebracht.
    Het is meteen duidelijk dat niet alle dierbaren “gevonden” zijn.
    En dat door de warmte en de tergend trage onderhandelingen deze dierbaren niet meer toonbaar zullen zijn voor de nabestaanden.
    Identificatie zal dagen, weken mogelijk zelfs maanden duren.
    Vandaag komen de eerste dierbaren aan in ons land. Daar gaan experts zorgen dat alle dierbaren thuis komen, waar thuis ook mag zijn.
    Dan pas kunnen de nabestaanden pas echt afscheid nemen.

    Ik weet dat het prioriteit 1 was om deze dierbaren naar huis te kunnen vervoeren.
    Maar het is ronduit schokkend en walgelijk dat diverse mensen nu tussen alle resten rommelen, koffers open maken, met knuffels rondlopen, sieraden meenemen, op de slippers rondlopen. Die spullen behoren toe aan de dierbaren. De dierbaren die zo geliefd waren, die onbedoeld in een gebied terecht zijn gekomen, om het leven zijn gekomen, zonder dat er maar iets tastbaars teruggegeven kan worden aan de nabestaanden……
    De dierbaren zullen onherkenbaar zijn….. En de spullen zijn weggeroofd.
    Hoe verdrietig is dat…..
    Hoe schokkend is dat…..
    Hoe walgelijk is dat…..

    Vandaag staan wij stil….
    Een dag van nationale rouw….

    Het ongeloof en de walging over hoe deze ramp afgewikkeld wordt is immens groot.
    Met respect heb ik geluisterd naar het betoog wat minister Timmermans hield voor de VN veiligheidsraad. Hij raakte de snaar die iedereen voelt.
    Met respect luister ik naar alle updates die Minister President Rutte heeft gehouden. Het is duidelijk dat hij daadwerkelijk zijn best doet om deze dierbaren zo snel mogelijk allemaal thuis te krijgen.
    Met respect heb ik geluisterd naar de toespraak die Koning Willem Alexander hield nadat hij emotionele ontmoetingen had gehad met de nabestaanden van deze dierbaren.

    Ons land wordt internationaal enorm gesteund. Heel Europa, Amerika, Australie, en nog vele andere landen steunen ons land om de toedracht te achterhalen.
    De zwarte dozen van dit vliegtuig zijn schijnbaar ongeschonden overgedragen aan de Maleisische autoriteiten. Ondanks dat dit na dagen pas gebeurde, lijkt het erop dat er niet mee gerommeld is.
    Want naast alle dierbaren terug brengen naar huis…. Is het van groot belang dat de daadwerkelijke oorzaak achterhaalt wordt, en dat de daders gestraft gaan worden.
    Hoe lang dit allemaal gaat duren, is onbekend.
    De komende periode zullen wij nog regelmatig nieuws updates krijgen via alle media……

    Maar vandaag staan wij stil…..
    Zoals wij sinds donderdag stil staan…..
    Staan wij stil dat oorlog altijd onschuldige slachtoffers maakt…..

    Vandaag staan wij stil….
    Dat op deze dag de eerste dierbaren op weg zijn richting huis…..
    Waar dat huis ook mag staan……
    Enigszins bizar is wel dat ze naar huis worden gevlogen…..
    Alleen is met deze vlucht een droom aan diggelen, een toekomst kapot en de realiteit enorm verdrietig……
    Daar staan wij vandaag bij stil……

Recent Photos

logo 50dpi