Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Weekendje genieten

    Wauw wat is er massaal gemaild voor mij naar radio 538! Dat ik die kaartjes niet gewonnen heb ligt zekker niet aan iedereen die gemailt heeft. Bedankt mams dat je dit bekokstoofd heb.


    Maar nu het goede nieuws.
    Vanmorgen was ik op controle in het ziekenhuis, en mijn tumor is echt aanzienlijk kleiner geworden. De chemotherapie die ik dus nu krijg, slaat zeer goed aan.
    Yesssssss!!!
    Ook mijn labwaardes waren weer helemaal goed. Dus maandag krijg ik mijn 4de chemokuur.
    Deze kuur zal bestaan uit 2 giften in plaats van 3. 
    Omdat ik nu last heb van tintelingen en doof gevoel in mijn vingers en voeten kunnen ze 1 middel niet toedienen. 
    Dit heeft geen gevolgen voor mij, omdat je inprincipe 10% van je kuren mag missen.
    Het middel wat ik nu niet ga krijgen heeft als bijwerking neuropathie (beschadiging van zenuw-uiteinden). Als ik dat middel maandag wel zou krijgen, is de kans op blijvende schade groot aan de zenuwuiteinden van mijn vingers en tenen. En dat zou weer grote gevolgen hebben voor bijvoorbeeld het uitoefenen van mijn werk. Maar ook zo iets simpels als mijn balans kunnen houden, wordt een stuk lastiger als ik geen gevoel meer heb in mijn tenen.
    Bij kuur 5 wordt bekeken of ik dan
    weer alle 3middelen ga krijgen, of dat het er 2 blijven.
    Dit hangt af van hoe  en of deze tintelingen herstellen de komende weken.
    Dus dit blijft komende weken wel een beetje spannend.

    Ik ga nu lekker genieten van het nieuws dat de tumor kleiner is geworden.
    Want daar doe ik het toch allemaal voor!
    En maandag wordt ik om 09:40 uur
     in het ziekenhuis verwacht voor kuur 4. 

  • Het gelukzalige gevoel van tintelende voeten

    Ja ik weet, dat als mijn voeten tintelen, ik eigenlijk iets te veel heb gedaan.
    Na een jaar in de ziektewet te hebben gezeten ben ik nu weer fulltime aan het werk.
    Mijn voeten hebben eigenlijk een jaar lang rust gehad. Zijn niet meer belast geweest met veel lopen op een dag.
    Na mijn eerste fulltime werkdag had ik echt tintelende voeten.
    Waar een ander dit vreselijk zou vinden, moe zou zijn, gaf het mij een gelukzalig gevoel.
    Een gevoel dat ik leef, een gevoel dat ik op de weg terug ben, een gevoel dat ik weer baas ben over mijn eigen leven.

    Ik werd oprecht blij van de tintelende voetjes.
    Dankbaar dat ik ze weer mocht belasten.
    Dankbaar dat ik ze mag voelen.

  • Orde in de puinhopen?

    Een maand geleden zijn we begonnen met de verbouwing.

    De dakkapel stond er in 1 dag op. Wat een ruimte is erbij gekomen. Vanaf dat de dakkapel erop staat zijn we door gaan pakken. De dakkapel isoleren, de badkamer strippen, emmertjes puin verslepen, beslissingen nemen hoe bepaalde niet voorziene omstandigheden het mooiste opgelost kunnen worden. Wanden werden verzet, electra- en waterleidingen werden opnieuw aangelegd. Nog meer emmertjes puin werden versleept.

    Wanden werden gestuukt, vloerverwarming werd gelegd in de badkamer, cement dekvloer werd gestort. Kortom er lijkt wat orde te komen in de puinhopen. 

    Voorlopig zijn we nog niet klaar. De badkamer moet nog worden opgebouwd, getegeld en gevoegd. En de slaapkamer moet nog worden geschilderd en de vloer moet daar nog gelegd worden. Ik hoop dat we over een maand bijna klaar zullen zijn.

    Natuurlijk hebben we  voor mei nog een project in de planning staan. Namelijk de tuin ophogen en een ander schuurtje plaatsen.

    Maar dan zijn wij voor de zomer helemaal klaar!

    (PS. ik ga het niet over de dikke stoflaag hebben die nu in mijn huis op alle meubelen ligt….)

  • De wereld

    De wereld zit vol tegenstrijdigheden.
    Er is nog steeds een groot verschil tussen arm en rijk. Er zijn miljoenen verschillende meningen over welk land/gebied/stukje grond veilig is. In alle velden waar veel geld in om gaat, worden ook miljoenen verduisterd of weggesluisd.
    Schandalen zijn aan de orde van de dag en worden groot uitgemeten in de media.
    Kortom er is nog steeds veel leed, drama en verdriet in de wereld.
    En dan vraag ik mij wel af : Waarom?
    Waarom kunnen we de wereld niet gewoon delen?

    Ik heb het ook niet voor het zeggen gehad in wel deel ik van de wereld geboren werd.
    Dat ik in een land woon met veel voorzieningen. Schoon drinkwater, een goed dak boven mijn hoofd, mogelijkheden om scholing te volgen en wat te maken van het leven. Ik woon in een land waar het veilig is. En natuurlijk is veiligheid relatief. Hier worden ook mensen vermoord, verkracht en wordt er gestolen. Maar ik heb niet te maken met bombardementen, schietpartijen, luchtalarmen en schuilkelders.
    Ik ga voor mijn boodschappen naar de supermarkt en heb alle dagen een goed gevulde maag. Natuurlijk zijn er periodes in mijn leven dat ik minder te besteden heb. Maar ik heb nog nooit echte honger gehad.
    Ik heb het leven wat ik iedereen gun.
    Daarom kan ik de haatgevoelens richting vluchtelingen niet goed begrijpen.
    Want stel dat jij in dat deel van de wereld geboren was? En jij moest op de vlucht?
    Zij kunnen er niks aan doen, als gewone burger, dat zij in een land van oorlog geboren zijn. Dat zij gedurende hun leven meerdere malen hun leven hebben moeten opbouwen. Dat zij om te kunnen blijven leven, hun huis, werk en vertrouwde omgeving met familie en vrienden hebben moeten achterlaten.
    Ik ben van mening dat ik mijn fijne stukje land, best kan delen met mensen die meer leed gezien hebben dan ik ooit in mijn leven kan voorstellen.
    Want ik woon veilig. Ik heb elke dag eten. Ik ga gewoon naar mijn werk, naar familie en vrienden.

    Ik hoop echt dat er wat minder haat in de wereld zal zijn. Ooit….
    Met elkaar leven is zoveel fijner dan tegen elkaar….

Recent Photos

logo 50dpi