Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Dooie marmotten en dopmutsen poli

    Je kan er niet omheen. Op het moment dat je de poli oncologie binnen stapt wemelt het ervan.
    Maar op het moment dat je het Nederlandse Kanker Instituut binnen stapt is er geen ontkennen meer aan.
    Vorige week had ik een afspraak op de poli van het Nederlandse Kanker Instituut.
    Want mijn casus is zo spannend. Daar hebben inmiddels meerdere artsen zich over gebogen. Daarom werd ik doorgestuurd naar het expertise centrum.
    We waren op tijd. Dus we besloten nog even een kop thee te gaan drinken voordat ik mij ging melden bij de inschrijfbalie.
    We zaten aan een tafeltje dichbij de poli waar ik moest zijn. Het was een komen en gaan van mensen.
    Het viel ons op dat de dopmutsen meer in zijn dit seizoen dan de dooie marmot.
    Sinds ik in 2013 geconfronteerd werd met kanker, en daarvoor op de diverse poli’s aanwezig mocht zijn letten wij hierop.
    Wij zijn mijn mams en ik.
    Ik wist toen al, dat ik geen pruik wilde als ik kaal zou worden. In de wachtkamer prikten we de pruikjes er zo tussen uit. De meesten hadden niet echt een mooi exemplaar op hun hoofd. Het leek meer op een soort dooie marmot. Dat wilde ik echt niet.
    En natuurlijk weet ik dat er prachtige exemplaren zijn. Maar die kosten ook wat. En de meeste zorgverzekeraars vergoeden alleen een kwart van een mooie pruik.
    De keus lag dus bij een muts, pet of hoedje dragen, of zo’n opgetiste dooie marmot laten aanmeten.
    Ik koos voor het eerste toen.
    Nu wij in 2015 wederom zeer regelmatig op de poli oncologie rond lopen zien we een verandering van trend.
    Het dooie marmot gehalte is sterk gedaald. Natuurlijk zien wij ze er echt nog wel tussen lopen. Maar de trend van nu is echt een wollen dopmuts.
    Ik moet er denk ik nog even aan wennen.
    Maar ik geloof dat ik deze trend laat voor wat hij is…..

  • De ramptoerist in mij

    Ik geef het toe, ik begin mij nu 2 weken na mijn operatie wel wat te vervelen.
    De tv kan mij niet heel lang boeien. Ik check 100x per dag facebook, twitter, instagram en diverse blogsites.
    Het is nu goed te doen qua pijn. En op een dagje wat koorts na gaat het echt langzaam aan beter.

    Maar gister heb ik mij geen moment verveeld.
    De ramptoerist in mij zat aan de buis gekluisterd toen er in Amsterdam een waterleiding was gesprongen.
    In het begin had ik niet goed door wat de omvang was van de gesprongen waterleiding.
    Totdat er een auto voorbij kwam drijven en het VU ziekenhuis steeds meer hinder ging ondervinden van deze enorme hoeveelheid water.
    Steeds werd de persconferentie uitgesteld naar een later tijdstip. Maar wel waren er hardnekkige geruchten in de media dat het ziekenhuis volledig ontruimd moest gaan worden.
    Als dat het geval zou zijn, had dat direct gevolgen voor mijn collega’s in het AMC. Omdat het wel duidelijk was dat de patiënten geen moment in gevaar waren. Er geen gewonden waren gevallen, en er duidelijk geen paniek was bleef ik geboeid kijken.
    Ergens vond ik het enorm jammer dat ik ziek thuis zat. Wat wilde ik graag meehelpen.

    Uiteindelijk begon de persconferentie. En werd het duidelijk dat het hele ziekenhuis geëvacueerd ging worden.
    Eerst de meest kritieke patiënten, daarna gecontroleerd en zorgvuldig alle andere patiënten.
    Ik hoorde al snel dat ook onze afdeling de deuren voor de allerkleinsten, hun ouders en het personeel open stelden.
    Voor hoe lang is niet duidelijk. Maar het feit dat 2 verpleegkundig en artsenteams door overmacht samen gaan werken.
    Collega’s van de VU weten de weg niet op onze afdeling, weten niet waar alle spullen staan. (Moet ik eerlijk toegeven dat ik nog regelmatig zoek naar spullen omdat de kasten regelmatig gereorganiseerd worden). Computersystemen zijn anders, en ook de manier van werken is net even anders. Ik hoop oprecht dat de collega’s van beide ziekenhuizen een gezellige tijd hebben samen. We hebben nu de mogelijkheid om elkaar te leren kennen.
    Ik vind het in ieder geval enorm jammer dat ik dit mis. Had zo graag ook meegeholpen.

    Vandaag heb ik de persconferentie bekeken.
    Met alle patiënten gaat het gelukkig goed
    De schade voor de VU loopt op in de miljoenen. Wanneer het hele ziekenhuis weer open kan is nog niet duidelijk. Waarschijnlijk pas over een week.
    Bizar dat een gesprongen waterleiding zo onwijs veel schade kan veroorzaken.

    Ik wens alle collega’s van de VU veel sterkte toe. En ik hoop dat ze zich evengoed welkom voelen op alle werkplekken waar ze nu door omstandigheden terecht zijn gekomen.

  • Snap het even niet

    Beste zorgverzekeraars,

    Twee jaar geleden werd ik geconfronteerd met de kwetsbaarheid van het leven, mijn leven. Doordat ik diverse behandelingen heb ondergaan ben ik blij dat er geen foute cellen meer in mijn lijf zitten. Natuurlijk ben ik enorm blij en dankbaar! Ik heb alle kansen in dit leven om er alles uit te halen wat erin zit.
    Maar de behandeling heeft zijn sporen nagelaten. Ik mag wel gezond zijn, maar de restanten van de ravage die de behandeling op deze foute cellen hebben achtergelaten is groot.
    Maar gelukkig, tegenwoordig is er van alles mogelijk om iets van deze ravage op te ruimen. Natuurlijk weet ik ook dat het opruimen tijd en geld kost.
    Ik heb nu de eerste ronde gehad. En echt waar ik sta versteld van hoe het er nu uitziet.

    Voor u is het nu klaar zorgverzekeraar. U vindt dat het nu mooi genoeg is, en dat ik voldoende gekost heb. Natuurlijk snap ik dat mijn behandelingen enorm veel geld gekost hebben. En natuurlijk vindt u nu dat ik tevreden moet zijn met wat ik nu heb.

    Maar toch vind ik het schandalig dat u wel wilt betalen om de ergste ravage op te ruimen. Maar op het moment dat het afgewerkt moet worden, laat u het afweten.
    Als ik eventueel de diepe plooien en deuken weg wil hebben, dan hoort dat volgens u niet meer bij de reconstructie. Bizar is dat toch? Dit kunt u zelf dan toch geen reconstructie meer noemen?? Dat is zoals ik het hier al eerder genoemd heb: ” Het opruimen van de ergste ravage”.

    Ik wil u nog even attenderen beste zorgverzekeraars op het feit dat het borstkankermaand is. Dit jaar staat het in het teken van de jonge vrouw en borstkanker. Ik ben zo’n jonge vrouw. Die nog zeker 60 jaar voor de boeg heeft. Een jonge vrouw die al veel heeft moeten doorstaan om die komende 60 jaar de premie van de zorgverzekering te mogen betalen.
    En ook dat u nu niet over de boeg komt, mij en ook duizenden andere vrouwen verder laat leven met een restant van de ravage…. Kom ik wel weer overheen.
    Ik ben namelijk veel meer dan alleen de rest ravage!
    Toch blijf ik hopen dat u mooie en goede voornemens gaat maken, en deze in 2016 in de praktijk gaat brengen.
    Zodat ik, en duizenden andere jonge vrouwen ook de restanten van de ravage kunnen laten opruimen.

  • Stilstaan

    Vandaag staan wij stil……
    Zoals wij eigenlijk al sinds donderdag stilstaan…..
    Wij staan stil bij de vreselijke ramp wat vlucht MH17 van Maleisië Airlines overkwam.
    Wij staan stil bij alle dierbaren die omgekomen zijn……..
    Staan wij stil bij alle nabestaanden die in rouw gedompeld zijn.
    Niet alleen staan wij stil bij onze landgenoten, maar wij staan stil bij alle dierbaren van alle nationaliteiten…….

    Maar mogen wij het wel een ramp noemen?
    Want het vanaf de grond bewust of per ongeluk een vliegtuig uit de lucht neerhalen?
    Hoe we het gaan noemen maakt voor de nabestaanden niet uit. Zij zijn hun dierbaren kwijt.

    Geschokt hebben wij de afgelopen dagen naar de tv gekeken.
    Hulpverleners en onderzoekers krijgen nauwelijks toegang tot het gebied.
    Na 4 dagen van onderhandelingen, smeken, praten en emoties tonen worden alle geborgen dierbaren per trein naar veiliger gebied overgebracht.
    Het is meteen duidelijk dat niet alle dierbaren “gevonden” zijn.
    En dat door de warmte en de tergend trage onderhandelingen deze dierbaren niet meer toonbaar zullen zijn voor de nabestaanden.
    Identificatie zal dagen, weken mogelijk zelfs maanden duren.
    Vandaag komen de eerste dierbaren aan in ons land. Daar gaan experts zorgen dat alle dierbaren thuis komen, waar thuis ook mag zijn.
    Dan pas kunnen de nabestaanden pas echt afscheid nemen.

    Ik weet dat het prioriteit 1 was om deze dierbaren naar huis te kunnen vervoeren.
    Maar het is ronduit schokkend en walgelijk dat diverse mensen nu tussen alle resten rommelen, koffers open maken, met knuffels rondlopen, sieraden meenemen, op de slippers rondlopen. Die spullen behoren toe aan de dierbaren. De dierbaren die zo geliefd waren, die onbedoeld in een gebied terecht zijn gekomen, om het leven zijn gekomen, zonder dat er maar iets tastbaars teruggegeven kan worden aan de nabestaanden……
    De dierbaren zullen onherkenbaar zijn….. En de spullen zijn weggeroofd.
    Hoe verdrietig is dat…..
    Hoe schokkend is dat…..
    Hoe walgelijk is dat…..

    Vandaag staan wij stil….
    Een dag van nationale rouw….

    Het ongeloof en de walging over hoe deze ramp afgewikkeld wordt is immens groot.
    Met respect heb ik geluisterd naar het betoog wat minister Timmermans hield voor de VN veiligheidsraad. Hij raakte de snaar die iedereen voelt.
    Met respect luister ik naar alle updates die Minister President Rutte heeft gehouden. Het is duidelijk dat hij daadwerkelijk zijn best doet om deze dierbaren zo snel mogelijk allemaal thuis te krijgen.
    Met respect heb ik geluisterd naar de toespraak die Koning Willem Alexander hield nadat hij emotionele ontmoetingen had gehad met de nabestaanden van deze dierbaren.

    Ons land wordt internationaal enorm gesteund. Heel Europa, Amerika, Australie, en nog vele andere landen steunen ons land om de toedracht te achterhalen.
    De zwarte dozen van dit vliegtuig zijn schijnbaar ongeschonden overgedragen aan de Maleisische autoriteiten. Ondanks dat dit na dagen pas gebeurde, lijkt het erop dat er niet mee gerommeld is.
    Want naast alle dierbaren terug brengen naar huis…. Is het van groot belang dat de daadwerkelijke oorzaak achterhaalt wordt, en dat de daders gestraft gaan worden.
    Hoe lang dit allemaal gaat duren, is onbekend.
    De komende periode zullen wij nog regelmatig nieuws updates krijgen via alle media……

    Maar vandaag staan wij stil…..
    Zoals wij sinds donderdag stil staan…..
    Staan wij stil dat oorlog altijd onschuldige slachtoffers maakt…..

    Vandaag staan wij stil….
    Dat op deze dag de eerste dierbaren op weg zijn richting huis…..
    Waar dat huis ook mag staan……
    Enigszins bizar is wel dat ze naar huis worden gevlogen…..
    Alleen is met deze vlucht een droom aan diggelen, een toekomst kapot en de realiteit enorm verdrietig……
    Daar staan wij vandaag bij stil……

Recent Photos

logo 50dpi