Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Oktober

    En dan is het ineens oktober.
    Het zonnetje schijnt. Ik heb nog heerlijk even in de tuin gezeten. Ik zou bijna vergeten dat het oktober is. Achter het huis is het in de tuin nog 26 graden. Heerlijk.
    Toch sta ik op. Er staat een afspraak in het ziekenhuis op het programma.
    Oktober is sinds een aantal jaren de maand van Pink Ribbon om borstkanker onder de aandacht te brengen. Dit jaar is het thema: de jonge vrouw en borstkanker. Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik blij ben dat de enorme hype rondom deze borstkankermaand wat weggezakt is. Nu gaat het weer waar het om moet gaan: het onder de aandacht brengen dat er nog steeds enorm veel mensen getroffen worden door deze ziekte. En dat er geld nodig is voor onderzoek, om deze ziekte te kunnen genezen in de toekomst.

    Inmiddels heb ik mijn sleutels gepakt, stap in de auto en rij naar het ziekenhuis. Want zeg nou zelf, is er geen betere manier om de borstkankermaand te openen met een controle afspraak bij de oncoloog?
    Het was een fijn gesprek. En het besef komt er steeds meer dat ik echt geluk gehad heb.
    Natuurlijk loop ik tegen kleine ongemakken aan die het gevolg zijn van de chemo’s. En ja ik heb moeten wennen aan mijn nieuwe ik. Zowel qua uiterlijk als het innerlijk.
    Maar ik ben er genadig goed vanaf gekomen.
    Geen van de kleine ongemakken belemmeren mij in mijn dagelijks leven.
    Daarom besef ik des te meer dat ik wil genieten van mijn leven. Dat elke dag een mooi cadeautje is. En dat het aan mij is hoe ik met dat cadeautje omga.

    Nu speel ik wel met de gedachten om mijn verhaal op te gaan schrijven. En dit misschien ooit in boekvorm uit te brengen.
    Juist omdat ik een succes verhaal ben. Ik ben kankervrij. En er zijn veel boeken verschenen waarin de hoofdpersoon uiteindelijk de hartverscheurende woorden te horen heeft gekregen dat artsen niks meer kunnen betekenen.
    Maar hoe is het om na alle behandelingen je leven weer op te pakken? Wat ging heel gemakkelijk, en wat kostte wat meer moeite?
    Misschien ga ik hier wat mee doen. Ik speel met die gedachte…. Wie weet ooit….

  • De ramptoerist in mij

    Ik geef het toe, ik begin mij nu 2 weken na mijn operatie wel wat te vervelen.
    De tv kan mij niet heel lang boeien. Ik check 100x per dag facebook, twitter, instagram en diverse blogsites.
    Het is nu goed te doen qua pijn. En op een dagje wat koorts na gaat het echt langzaam aan beter.

    Maar gister heb ik mij geen moment verveeld.
    De ramptoerist in mij zat aan de buis gekluisterd toen er in Amsterdam een waterleiding was gesprongen.
    In het begin had ik niet goed door wat de omvang was van de gesprongen waterleiding.
    Totdat er een auto voorbij kwam drijven en het VU ziekenhuis steeds meer hinder ging ondervinden van deze enorme hoeveelheid water.
    Steeds werd de persconferentie uitgesteld naar een later tijdstip. Maar wel waren er hardnekkige geruchten in de media dat het ziekenhuis volledig ontruimd moest gaan worden.
    Als dat het geval zou zijn, had dat direct gevolgen voor mijn collega’s in het AMC. Omdat het wel duidelijk was dat de patiënten geen moment in gevaar waren. Er geen gewonden waren gevallen, en er duidelijk geen paniek was bleef ik geboeid kijken.
    Ergens vond ik het enorm jammer dat ik ziek thuis zat. Wat wilde ik graag meehelpen.

    Uiteindelijk begon de persconferentie. En werd het duidelijk dat het hele ziekenhuis geëvacueerd ging worden.
    Eerst de meest kritieke patiënten, daarna gecontroleerd en zorgvuldig alle andere patiënten.
    Ik hoorde al snel dat ook onze afdeling de deuren voor de allerkleinsten, hun ouders en het personeel open stelden.
    Voor hoe lang is niet duidelijk. Maar het feit dat 2 verpleegkundig en artsenteams door overmacht samen gaan werken.
    Collega’s van de VU weten de weg niet op onze afdeling, weten niet waar alle spullen staan. (Moet ik eerlijk toegeven dat ik nog regelmatig zoek naar spullen omdat de kasten regelmatig gereorganiseerd worden). Computersystemen zijn anders, en ook de manier van werken is net even anders. Ik hoop oprecht dat de collega’s van beide ziekenhuizen een gezellige tijd hebben samen. We hebben nu de mogelijkheid om elkaar te leren kennen.
    Ik vind het in ieder geval enorm jammer dat ik dit mis. Had zo graag ook meegeholpen.

    Vandaag heb ik de persconferentie bekeken.
    Met alle patiënten gaat het gelukkig goed
    De schade voor de VU loopt op in de miljoenen. Wanneer het hele ziekenhuis weer open kan is nog niet duidelijk. Waarschijnlijk pas over een week.
    Bizar dat een gesprongen waterleiding zo onwijs veel schade kan veroorzaken.

    Ik wens alle collega’s van de VU veel sterkte toe. En ik hoop dat ze zich evengoed welkom voelen op alle werkplekken waar ze nu door omstandigheden terecht zijn gekomen.

  • Zelf dokteren

    Al een paar dagen had ik last van de boven huidse knoopjes van mijn oplosbare hechtingen. Deze worden gedurende de tijd stugger. Dus als je er even met een handdoek overheen gaat, gaan die plekjes heel snel bloeden.
    Vanmorgen heb ik toch maar even de poli gebeld om te vragen wat hier aan kon doen.
    Daar vertelde de verpleegkundige dat ik de boven huidse knoopjes los mocht knippen. Deze zullen namelijk niet zelf oplossen.
    Natuurlijk mocht ik ook langs komen op de poli, dan knipten hun deze knoopjes wel los.
    De verpleegkundige in mij vond dat niet nodig. Ik ga zelf wel even dokteren en deze knoopjes losknippen.
    Met behulp van mijn beste vriendin ben ik nu verlost van al mijn hechtingknoopjes. Zij moest knippen op de plekjes waar ik niet goed bij kon.

    Dat is trouwens niet de eerste keer dat ik “zelf dokter”. Ik heb ooit bij de huisarts een bultje op mijn voet weg laten halen. Wat daarna keurig gehecht werd. Deze hechtingen heb ik zelf verwijderd na 7 dagen.
    Ook prikte ik 24 uur na mijn chemogiften zelf mijn Neulasta injecties. Ook in het ziekenhuis een paar weken terug injecteerde in zelf mijn Fraxiparine. Kortom, als ik denk dat ik het zelf wel red, dan doe ik het zelf.
    Dan is het wel bizar om te realiseren dat ik een trauma heb voor infusen en infuusnaalden. Ik prik rustig diverse medicatie bij mijzelf. Maar die infusen blijf ik vreselijk vinden.

    Nu hoop ik voorlopig weer uitgedokterd te zijn hoor!

  • De wereld

    De wereld zit vol tegenstrijdigheden.
    Er is nog steeds een groot verschil tussen arm en rijk. Er zijn miljoenen verschillende meningen over welk land/gebied/stukje grond veilig is. In alle velden waar veel geld in om gaat, worden ook miljoenen verduisterd of weggesluisd.
    Schandalen zijn aan de orde van de dag en worden groot uitgemeten in de media.
    Kortom er is nog steeds veel leed, drama en verdriet in de wereld.
    En dan vraag ik mij wel af : Waarom?
    Waarom kunnen we de wereld niet gewoon delen?

    Ik heb het ook niet voor het zeggen gehad in wel deel ik van de wereld geboren werd.
    Dat ik in een land woon met veel voorzieningen. Schoon drinkwater, een goed dak boven mijn hoofd, mogelijkheden om scholing te volgen en wat te maken van het leven. Ik woon in een land waar het veilig is. En natuurlijk is veiligheid relatief. Hier worden ook mensen vermoord, verkracht en wordt er gestolen. Maar ik heb niet te maken met bombardementen, schietpartijen, luchtalarmen en schuilkelders.
    Ik ga voor mijn boodschappen naar de supermarkt en heb alle dagen een goed gevulde maag. Natuurlijk zijn er periodes in mijn leven dat ik minder te besteden heb. Maar ik heb nog nooit echte honger gehad.
    Ik heb het leven wat ik iedereen gun.
    Daarom kan ik de haatgevoelens richting vluchtelingen niet goed begrijpen.
    Want stel dat jij in dat deel van de wereld geboren was? En jij moest op de vlucht?
    Zij kunnen er niks aan doen, als gewone burger, dat zij in een land van oorlog geboren zijn. Dat zij gedurende hun leven meerdere malen hun leven hebben moeten opbouwen. Dat zij om te kunnen blijven leven, hun huis, werk en vertrouwde omgeving met familie en vrienden hebben moeten achterlaten.
    Ik ben van mening dat ik mijn fijne stukje land, best kan delen met mensen die meer leed gezien hebben dan ik ooit in mijn leven kan voorstellen.
    Want ik woon veilig. Ik heb elke dag eten. Ik ga gewoon naar mijn werk, naar familie en vrienden.

    Ik hoop echt dat er wat minder haat in de wereld zal zijn. Ooit….
    Met elkaar leven is zoveel fijner dan tegen elkaar….

Recent Photos

logo 50dpi