Updates

Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Haar

    De lente is inmiddels alweer aardig op weg om zomer te worden. De korte broeken en jurkjes kunnen weer uit het stof getrokken worden.

    Maar mijn zomer is begonnen op het gelukzalige moment dat ik mijn benen mocht scheren. Begin maart was het moment daar! Scheermesjes uit de kast en uitgebreid mijn benen mooi glad geschoren. Nu begrijp ik heel goed dat veel vrouwen het irritant vinden, en noemen het haargroei op een ongewenste plaats. Maar voor mij was het echt een moment waarvan ik genoot, wat ik gemist had.

    Door de chemokuren was ik namelijk volledig kaal. Geen haar op mijn hoofd, geen haar onder de oksels, geen haar op de benen. Ook de wenkbrauwen waren enorm uitgedund. Maar begin maart begon voor mij de zomer!! Ik voelde voor het eerst stoppels op mijn benen. Ik had nooit gedacht dat ik dit zo geweldig zou vinden. Yes!! Ik mag weer gaan scheren! Ook de 3 stoppels onder de oksels werden met zorg bewerkt met een scheermesje.

    Na maanden mijn kale koppie om de dag gewassen te hebben met shampoo voor beschadigd haar, waren daar ook de eerste doorzichtige donshaartjes op mijn hoofd. Ze waren voornamelijk voelbaar. De eerste onzichtbare donshaartjes op mijn hoofd werden verwend met een mooi haarmaskertje. Dons is haar, en haar moet je verzorgen. De maskertjes kwamen regelmatig terug, en mijn haardos werd langzamerhand steeds voller. In het begin keek je nog echt op mijn hoofdhuid. Maar inmiddels is het echt lekker vol geworden. Ik ben er van overtuigd dat een maskertje zo nu en dan echt helpt. En als het niet helpt, geeft dat niet. Het geeft mij een goed gevoel.

    Het volgende gelukzalige moment was vorige week. Mijn haar borstelen! Het is inmiddels 2 cm lang, en ik kan het borstelen. Met een dikke glimlach op mijn gezicht heb ik mijn borstels tevoorschijn gehaald. Met 3 borstelstreken was ik klaar. Maar toch, ik kan mijn haar weer borstelen. Verder kan ik er nog niet veel mee. Het is te kort voor een leuk modelletje. Maar ik kan het weer lekker borstelen.

    Nooit geweten wat haar kan doen voor een mens. Tijdens de kuren vond ik het niet heel erg dat ik geen haar had. Maar zou gauw de laatste kuur door dat infuus gelopen was, wilde ik weer haar. Bewust had ik niet gekozen voor een pruik. Veel pruiken vind ik nep en niet mooi. En stel je voor, dan hoef je dat dooie haar niet meer op, wat doe je er dan mee? In een doos op zolder? En elk jaar kom je als je de kerstspullen van zolder haalt,  die doos weer tegen. Die doos met die dooie marmot erin. Nee hoor. Ik deed wel een leuk mutsje op, het was toch winter.

    Hoe vaak ik wel niet droomde s’nachts dat ik weer lang haar had, en dat ik het met mijn hand uit mijn nek haalde. En hoe vaak ik niet geroepen heb na de laatste kuur: “Ik wilde dat ik zo’n pop was, die ik vroeger had. Waar het haar ging groeien als ik de arm op en neer bewoog”.

    Nu snap ik steeds meer wat haar betekent voor een mens, maar zeker voor een vrouw. Het geeft een vrouw uitstraling, een beetje vrouwelijkheid. Wenkbrauwen e wimpers geven een gezicht uitdrukking. Voor mijn gevoel had ik zonder haar, en zonder de wimpers en wenkbrauwen een ziek gezicht. Iedereen kon meteen zien wat er met mij aan de hand was. En ik wilde niet altijd maar als ziek gezien worden. En dan mag ik nog niet klagen, want ik was net niet al mijn wenkbrauwen kwijt. Dus het echte blote billen gezicht heb ik nooit gehad.

    Maar nu geniet ik. Ik geniet van het scheren van mijn benen, oksels en bikinilijn. Ik geniet van het bijwerken van mijn wenkbrauwen. Ik geniet van het verzorgen van mijn haar, maskertje, borstelen. En ook van de eerste keer naar de kapper gaan, zal ik intens genieten.

  • Droombaan

    Toen ik 4 jaar oud was wist ik wat ik wilde worden.
    Dat was namelijk Baby Zuster.
    Nadat ik de huishoudschool op MAVO niveau had afgerond ging ik naar het MBO.
    Daar ben ik begonnen met de Verzorgende opleiding, met het idee om kraamverzorgster te worden. Ik kwam er wel snel achter dat er in het takenpakket van een kraamverzorgster ook veel huishoudelijke ondersteuning zat. En ik voel mij echt niet te beroerd om huishoudelijke taken uit te gaan voeren. Maar om die taken voor de rest van mijn leven als onderdeel van mijn beroep te zien, ging mij iets te ver.
    Toen begon mijn zoektocht naar wat ik wel wilde worden.
    Ik wist dat ik in de gezondheidszorg wilde werken. Met succes behaalde ik op 19 jarige leeftijd mijn verzorgende diploma. En besloot dat ik verpleegkundige wilde worden.
    En dan het liefste in een ziekenhuis.
    Al snel was ik aangenomen in een Amsterdams ziekenhuis, om daar de opleiding te volgen. Na mijn diplomering bleef ik ruim 8 jaar in dat zelfde ziekenhuis werken. Altijd met zeer veel plezier.
    Toch bleef ik zoekende. Wat voor verpleegkundige wilde ik nu echt worden?
    Ik heb lang op de cardiologie en op de neurologie gewerkt. Voor beide specialismen heb diverse erkende diploma’s behaald.
    Maar toch had ik niet het gevoel dat het echt was wat ik wilde.
    Na lang wikken en wegen uiteindelijk toch gesolliciteerd op een opleidingsplek, voor in mijn ogen, een droombaan.
    Dat betekende dat ik als ik aangenomen werd, ik mijn vertrouwde ziekenhuis zou verlaten.
    Tot mijn grote verrassing werd ik aangenomen voor de opleiding Intensive care verpleegkundige Neonatologie.
    Inmiddels ben ik gediplomeerd ICN verpleegkundige, zoals wij dat noemen.
    En werk ik nu 6 jaar op deze afdeling.

    Mijn droombaan. Ik heb echt het gevoel dat ik hier op mijn plek zit.
    Ik werk met geweldige collega’s op denk ik wel de meest bijzondere afdeling binnen het ziekenhuis.
    Een plaats waar leven en dood echt dicht bij elkaar liggen.
    Kleine dappere kindjes die vechten om sterker te worden. Hun ouders die hun kindjes bijstaan, maar leven in een rollercoaster van emoties. Machteloos aan de zijlijn staan, maar minstens net zo dapper en sterk zijn als hun kindjes.
    Waarin ik samen met mijn collega’s en de artsen proberen de ouders in deze bizarre tijd zo goed mogelijk te ondersteunen en begeleiden.
    Een plaats waarbij ik als verpleegkundige heel technisch maar ook super sociaal bezig mag zijn.
    Een plaats waar de ziekste kindjes beter kunnen worden. Want het doel blijft altijd dat ouders een gezond kindje mee naar huis mogen nemen.
    Een plaats waar heel veel vreugde, maar ook verdriet wordt gedeeld.
    Een plaats waar ik totaal thuis hoor als verpleegkundige.

    Echt waar…. Ik was 4 jaar…. En ik wist wat ik wilde worden…. Baby Zuster

    Mijn droombaan: Intensive care verpleegkundige Neonatologie

  • Gelukkig nieuwjaar

    Jaja, is 2015 alweer een week oud.
    Maar ik vind het nog niet te laat om iedereen een gelukkig nieuw jaar te wensen.
    Ik hoop echt dat al jullie dromen en wensen uit gaan komen.

    Ik doe niet aan goede voornemens. Maar ik heb wel allemaal leuke plannen voor het komende jaar.
    Ten eerste hoop ik echt dat ik minder moe zal zijn, en een betere conditie ga opbouwen.
    Ook hoop ik dat ik dit jaar een reconstructie kan krijgen. De wachtlijsten lopen op, dus ik ben benieuwd.
    Maar mijn grootste plannen liggen op een heel ander vlak.
    Ik wil dit jaar een dakkapel laten plaatsen en de badkamer aanpakken.
    Echt eindelijk een mooie badkamer creëren, dat is echt wel nodig.

    En ga ik vooral heel erg genieten van mijn lieve vriend!
    Dat liefde zo mooi kan zijn!
    Wat ben ik gelukkig!

  • Stilstaan

    Vandaag staan wij stil……
    Zoals wij eigenlijk al sinds donderdag stilstaan…..
    Wij staan stil bij de vreselijke ramp wat vlucht MH17 van Maleisië Airlines overkwam.
    Wij staan stil bij alle dierbaren die omgekomen zijn……..
    Staan wij stil bij alle nabestaanden die in rouw gedompeld zijn.
    Niet alleen staan wij stil bij onze landgenoten, maar wij staan stil bij alle dierbaren van alle nationaliteiten…….

    Maar mogen wij het wel een ramp noemen?
    Want het vanaf de grond bewust of per ongeluk een vliegtuig uit de lucht neerhalen?
    Hoe we het gaan noemen maakt voor de nabestaanden niet uit. Zij zijn hun dierbaren kwijt.

    Geschokt hebben wij de afgelopen dagen naar de tv gekeken.
    Hulpverleners en onderzoekers krijgen nauwelijks toegang tot het gebied.
    Na 4 dagen van onderhandelingen, smeken, praten en emoties tonen worden alle geborgen dierbaren per trein naar veiliger gebied overgebracht.
    Het is meteen duidelijk dat niet alle dierbaren “gevonden” zijn.
    En dat door de warmte en de tergend trage onderhandelingen deze dierbaren niet meer toonbaar zullen zijn voor de nabestaanden.
    Identificatie zal dagen, weken mogelijk zelfs maanden duren.
    Vandaag komen de eerste dierbaren aan in ons land. Daar gaan experts zorgen dat alle dierbaren thuis komen, waar thuis ook mag zijn.
    Dan pas kunnen de nabestaanden pas echt afscheid nemen.

    Ik weet dat het prioriteit 1 was om deze dierbaren naar huis te kunnen vervoeren.
    Maar het is ronduit schokkend en walgelijk dat diverse mensen nu tussen alle resten rommelen, koffers open maken, met knuffels rondlopen, sieraden meenemen, op de slippers rondlopen. Die spullen behoren toe aan de dierbaren. De dierbaren die zo geliefd waren, die onbedoeld in een gebied terecht zijn gekomen, om het leven zijn gekomen, zonder dat er maar iets tastbaars teruggegeven kan worden aan de nabestaanden……
    De dierbaren zullen onherkenbaar zijn….. En de spullen zijn weggeroofd.
    Hoe verdrietig is dat…..
    Hoe schokkend is dat…..
    Hoe walgelijk is dat…..

    Vandaag staan wij stil….
    Een dag van nationale rouw….

    Het ongeloof en de walging over hoe deze ramp afgewikkeld wordt is immens groot.
    Met respect heb ik geluisterd naar het betoog wat minister Timmermans hield voor de VN veiligheidsraad. Hij raakte de snaar die iedereen voelt.
    Met respect luister ik naar alle updates die Minister President Rutte heeft gehouden. Het is duidelijk dat hij daadwerkelijk zijn best doet om deze dierbaren zo snel mogelijk allemaal thuis te krijgen.
    Met respect heb ik geluisterd naar de toespraak die Koning Willem Alexander hield nadat hij emotionele ontmoetingen had gehad met de nabestaanden van deze dierbaren.

    Ons land wordt internationaal enorm gesteund. Heel Europa, Amerika, Australie, en nog vele andere landen steunen ons land om de toedracht te achterhalen.
    De zwarte dozen van dit vliegtuig zijn schijnbaar ongeschonden overgedragen aan de Maleisische autoriteiten. Ondanks dat dit na dagen pas gebeurde, lijkt het erop dat er niet mee gerommeld is.
    Want naast alle dierbaren terug brengen naar huis…. Is het van groot belang dat de daadwerkelijke oorzaak achterhaalt wordt, en dat de daders gestraft gaan worden.
    Hoe lang dit allemaal gaat duren, is onbekend.
    De komende periode zullen wij nog regelmatig nieuws updates krijgen via alle media……

    Maar vandaag staan wij stil…..
    Zoals wij sinds donderdag stil staan…..
    Staan wij stil dat oorlog altijd onschuldige slachtoffers maakt…..

    Vandaag staan wij stil….
    Dat op deze dag de eerste dierbaren op weg zijn richting huis…..
    Waar dat huis ook mag staan……
    Enigszins bizar is wel dat ze naar huis worden gevlogen…..
    Alleen is met deze vlucht een droom aan diggelen, een toekomst kapot en de realiteit enorm verdrietig……
    Daar staan wij vandaag bij stil……

Recent Photos

logo 50dpi