Nee. Ik ben even niet meer van mij.
Ik ben patiënt. En daarbij hoort lichamelijk onderzoek, aangeraakt worden op plaatsen waar je anders niet zomaar aangeraakt wordt.
Ik weet dat het tijdelijk is…. Maar toch ben ik even niet meer van mij.
Gister had ik weer een ziekenhuisdagje. Die dag alleen al heb ik mij 4x van boven mogen ontkleden. Ik weet het heus wel, ik heb borstkanker. En willen artsen en verpleegkundigen je onderzoeken mogen de topjes en de bh weer uit.
Soms vliegt mij dat aan. Misschien omdat ik het zo graag achter mij had willen laten? In 2013 had ik hier namelijk veel minder moeite mee. Ik moet daarbij vermelden dat ik tijdens de eerste keer borstkanker niet zo vaak en door zoveel verschillende personen ben onderzocht als dat ik nu ben.
Ik weet het, de situatie is uitzonderlijk. Wat mij is overkomen, is officieel niet mogelijk. Veel geleerden artsen buigen zich nu over mijn kanker en mijn behandelplan.
Omdat ik wil en kan genezen, ga ik hiermee akkoord.
Maar soms baal ik wel….. Omdat ik weer graag van mijzelf wil zijn…..
Zonder rare slangentjes die uit mij steken. Zonder de gekke vermoeidheid van de chemo. Zonder de pijnlijke armen van de infusen.
Gewoon weer van mij zijn, ik zijn, mijn lijf zijn.