Het is vandaag precies 2 jaar terug.
2 jaar geleden werd mijn leven op zijn kop gezet. Een verpletterende diagnose. Maar er was hoop, er was een behandeling.
6 chemokuren en 2 operaties later was ik vrij.
Vrij van die foute cellen.
Ik had op veel fronten ingeleverd. Geen haar, 1 borst en een conditie van 0,0.

Vandaag…. 2 jaar later…. Voel ik mij rijk, blauw, beurs en heb wat pijn. Het is precies een week na de operatie. Deze operatie is voor mij een afsluiting van een fase in mijn leven. En ga ik alles echt weer opbouwen.
Mijn haar groeit gestaag, mijn conditie komt zeker weer op orde, en ik heb weer 2 borsten.

Afgelopen maandag ochtend kwam de chirurg langs. Hij was erg tevreden hoe het met mij ging. De laatste drain mocht er uit. Ik moet zeggen dat was niet een geheel pijnloze gebeurtenis. Maar als het 2 uur later nog goed ging mocht ik naar huis.
Ondanks dat ik mij behoorlijk gekneusd en blauw voel heeft de chirurg een knap staaltje werk afgeleverd.
Voor het eerst in 1,5 jaar heb ik weer een warme rechter borst. Het hechtwerk is fijn. Ik denk zelf dat als de zwelling is weggetrokken de vorm en grootte identiek is aan mijn linker borst. En over 2-3 jaar zullen de littekens bijna niet meer terug te vinden zijn.
Hoe knap is dat?

Inmiddels ben ik thuis. Mag ik behalve wat lopen niks doen. Ik moet veel rusten. En draag ik diverse drukbanden, om de wondgenezing te bevorderen.
Ik kan niet wachten om het eindresultaat te zien. Maar tot die tijd… Rust ik, slik pijnstillers en laat mij verzorgen.

Maar deze fase kunnen we afsluiten. Met een zeer goed gevolg.
Ik ben rijk, ik ben gezond, ik ben compleet. Compleet gelukkig! Dankbaar voor het leven wat ik nu heb.