En dan is het ineens oktober.
Het zonnetje schijnt. Ik heb nog heerlijk even in de tuin gezeten. Ik zou bijna vergeten dat het oktober is. Achter het huis is het in de tuin nog 26 graden. Heerlijk.
Toch sta ik op. Er staat een afspraak in het ziekenhuis op het programma.
Oktober is sinds een aantal jaren de maand van Pink Ribbon om borstkanker onder de aandacht te brengen. Dit jaar is het thema: de jonge vrouw en borstkanker. Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik blij ben dat de enorme hype rondom deze borstkankermaand wat weggezakt is. Nu gaat het weer waar het om moet gaan: het onder de aandacht brengen dat er nog steeds enorm veel mensen getroffen worden door deze ziekte. En dat er geld nodig is voor onderzoek, om deze ziekte te kunnen genezen in de toekomst.

Inmiddels heb ik mijn sleutels gepakt, stap in de auto en rij naar het ziekenhuis. Want zeg nou zelf, is er geen betere manier om de borstkankermaand te openen met een controle afspraak bij de oncoloog?
Het was een fijn gesprek. En het besef komt er steeds meer dat ik echt geluk gehad heb.
Natuurlijk loop ik tegen kleine ongemakken aan die het gevolg zijn van de chemo’s. En ja ik heb moeten wennen aan mijn nieuwe ik. Zowel qua uiterlijk als het innerlijk.
Maar ik ben er genadig goed vanaf gekomen.
Geen van de kleine ongemakken belemmeren mij in mijn dagelijks leven.
Daarom besef ik des te meer dat ik wil genieten van mijn leven. Dat elke dag een mooi cadeautje is. En dat het aan mij is hoe ik met dat cadeautje omga.

Nu speel ik wel met de gedachten om mijn verhaal op te gaan schrijven. En dit misschien ooit in boekvorm uit te brengen.
Juist omdat ik een succes verhaal ben. Ik ben kankervrij. En er zijn veel boeken verschenen waarin de hoofdpersoon uiteindelijk de hartverscheurende woorden te horen heeft gekregen dat artsen niks meer kunnen betekenen.
Maar hoe is het om na alle behandelingen je leven weer op te pakken? Wat ging heel gemakkelijk, en wat kostte wat meer moeite?
Misschien ga ik hier wat mee doen. Ik speel met die gedachte…. Wie weet ooit….