Ineens was ik het zat. Ik was mijn haar zat.
Ik weet het, ik roep al maanden dat ik zo blij ben dat het allemaal terug groeit. En dat ben ik ook oprecht. Blij dat ik langzaam aan weer mijzelf wordt. Nee een verbeterde geüpgrade versie van mijzelf.
Maar nu was ik het toch even zat. Mijn haar wilde niks meer.
Ik had een soort van ontploft paddenstoelen hoofd. Je zou bijna zeggen: Het ideale herfst kapsel. Maar ik wil er toch graag verzorgd bijlopen.
Daarbij geloof ik ook echt dat de 9 uur narcose van 3 weken terug niet het meest bevorderlijk is voor mijn haardos.
Gister was daarom mijn eerste echte uitje na de operatie, een tripje naar de kapper. En 20 minuten later stapte ik blij mijn huis weer binnen.
Er is niet veel afgehaald, wat dunne puntjes en een beetje model erin. Maar het voelt als een hele transformatie.

Gelukkig gaat het herstel van de operatie nog steeds voorspoedig. Ik gebruik geen pijnstillers meer. Eigenlijk bewust niet, zodat de pijn de grens wordt wat ik kan en mag gaan doen. Ik mag nu meer bewegen, meer lopen, wat oefeningen doen met mijn arm. En tot nu toe gaat dat best aardig. Alleen op de zij slapen lukt echt nog niet. Wat een drama. Dus ik word alle nachten wel een keertje wakker. Ach als dat het enige is.
Hoewel…… Alles geneest mooi, de borst is ook echt super mooi geworden…..maar toch ontdekte ik 2 zwarte haren op mijn nieuwe borst…. 2 haren die ooit schaamharen waren geweest.
Deze heb ik voorzichtig met een pincet verwijderd.
Nu maar hopen dat deze niet meer terug zullen groeien…..