Persoonlijk

Zaterdag is het zover. Dan gaat het dak eraf. Letterlijk.

Al een paar weken zijn we bezig om dit voor te bereiden. Eindelijk gaat het gebeuren. Dan komt er een mooie dakkapel aan de achterkant.

Ik ben mij er echt wel van bewust dat er nog veel werk is als die dakkapel er eenmaal op staat.

Want zoals de foto hierboven wel laat zien: de badkamer kan ook wel een opknapbeurt gebruiken.

Kortom. Voorlopig ben ik onder de pannen…..

Hoewel….alleen zaterdag letterlijk even niet….. Want dan gaat de pannen er even af.

Comments

Ik vind het het toppunt van burgerlijkheid.Echt ik heb er niks op tegen. Alleen had ik zelf niet verwacht dat ik er ook aan zou geloven. Ik deed mijn boodschappen met de auto, of op de fiets met de rugzak op de rug. Maar eigenlijk deed ik 99% van de boodschappen altijd met de auto. Gewoon omdat het makkelijker is. Bedoel, niet slepen, alles in 1x mee, en ik hoefde dan vervolgens niet nog een keer naar de supermarkt later in de week. Het is namelijk niet mijn hobby. Voor sommige mensen is het echt een uitje. Zitten ze in de koffie hoek gezellig bij te kletsen met een kopje gratis automatenkoffie.

En als het echt feest is, eten ze er een net gekochte gevulde koek bij.
Ik kan dat niet zo goed begrijpen. Thuis zit je toch veel gezelliger? En is waarschijnlijk de koffie ook veel lekkerder.
Maar ik dwaal af.

Gister ben ik met mijn beste vriendin naar een groentekraam gelopen die bij haar om de hoek staat, elke donderdag. Super, verse groente en vers fruit voor een zacht prijsje. Al snel had ik 2 tassen vol. En ineens vroeg ik mij af hoe ik dit mee naar huis moest krijgen. Ik was namelijk op de fiets, en ik had mijn rugtas niet bij me.

Daar had vriendin de oplossing: fietstassen. En laat zij nou net fietstassen over hebben. Dus gebeurde er iets, wat ik altijd heb willen voorkomen.
Deze fietstassen werden op mijn fiets bevestigd, de groente en fruit werd verdeeld, en zo kon ik veilig naar huis.
Omdat ik toch nog wat andere boodschappen nodig had, ben ik meteen maar langs de supermarkt gefietst.

Stiekem ben ik wel erg blij met deze burgerlijke fietstassen… Waarvan ik niet gedacht had dat ik ze ooit vrijwillig op mijn fiets zou bevestigen.

Comments

Ik besef nu des te meer wat voor een geluksvogel ik ben.
Even terug in de tijd.
Ongeveer 3 jaar terug kwam zij ons team versterken.
Zij was een jonge meid, vol levenslust en had een enorme zin om de opleiding te gaan doen. Zij had een droom….
Verpleegkundige Intensive care Neonatologie worden.

Maar voordat zij de opleiding kon starten, kreeg zij de diagnose kanker.
Een lang traject volgde met onder andere chemotherapie, bloedtransfusies, opnames en operaties.
Altijd bleef zij positief. De opleiding doen was nu geen optie. Maar dit zal zeer zeker wel gaan lukken als zij was genezen.
Regelmatig kwam ze met een infuuspaal in de hand even een kopje thee drinken in onze pauzes. Gewoon gezellig even buurten.

Al deze behandelingen bleken niet voor niets.
Zij was genezen. Het enige wat nu nog belangrijk was, was het in conditie komen. Jammer genoeg lukte het nog niet om de opleiding te gaan doen. Dus besloot zij dat ze eerst aan zichzelf ging werken, ging trouwen met haar grote liefde. En dan uiteindelijk zal zij natuurlijk bij ons de opleiding gaan doen.

Ik bleef contact houden met haar. Zij volgde mijn ziekteproces op de voet. En ik was blij dat het langzaam aan qua conditie beter ging met haar.
Tot een paar maanden geleden. Ineens lukte het niet meer om contact met haar te krijgen.

Op de dag dat ik voor een controle mammografie en controle afspraak moest zijn in het ziekenhuis kreeg ik het trieste bericht dat zij is overleden.
De ziekte was terug gekomen, en had genadeloos toegeslagen.
Veel te jong… Te veel dromen…. Zoveel plannen….
Lieve meid, het gaat je goed!

Dan besef ik wel wat voor een geluksvogel ik ben.
Vandaag had ik de uitslag gekregen van mijn eerste mammografie sinds ik genezen ben.
Alles is goed. Op de vermoeidheid na, ben ik nog steeds gezond!
Mag ik wel mijn dromen gaan waarmaken. Mag ik nog wel genieten van het leven.
Ja, het leven is een echt cadeautje.
Ondanks alle narigheid, waarmee wij nu via de media worden overspoeld.
Ik vind het leven nog steeds een cadeautje.
Waarvan je optimaal moet genieten, elke dag opnieuw.
Want je weet nooit wat morgen brengen zal.

Comments


Dank je wel voor het lezen van mijn blog! Kom nog eens terug voor meer updates!
Hoi! Ik ben Jaixy
Laat mij iets meer over mijzelf vertellen!


Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Gaat graag uit met vrienden, bezoekt concerten en heb mijn droomman gevonden op Lexa.

In september 2013 werd ik geconfronteerd met borstkanker. Na een heel behandelingstraject van chemokuren, een borstbesparende operatie, poortwachtersprocedure en een uiteindelijke volledige amputatie van de rechterborst was ik schoon.

 

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.

Wie zijn er online?

We hebben 240 gasten en geen leden online

logo 50dpi