• Maandag was het zo ver. Ik kreeg de voorlichting over de bestralingen. Het volgende stapje richting de volledige genezing.  Toch ook wel weer spannend. Eerst werden alle gegevens nogmaals gecontroleerd. En werd er van alles bijgewerkt in het nieuwe computer systeem. Daarna mocht ik naar de arts.

    Ze vroeg  eerst hoe het met mij ging. En ze vroeg goed na of ze mijn situatie goed begrepen had. Aangezien ik inmiddels wel 4x bij de afdeling radiotherapie geweest ben afgelopen 2,5 jaar. En nog nooit daadwerkelijk bestraald geweest ben. Dus ook nog nooit de echte voorlichting gehad had. Maar deze keer ontkom ik er niet aan. Ik zal bestraald gaan worden. De verwachting is dat ze volgende week gaan beginnen. Waarschijnlijk na Koningsdag. Ze hebben namelijk 1,5 week ongeveer nodig om een bestralingsplan te maken wat helemaal op mij en mijn tumor is afgestemd. Dus de daadwerkelijke startdatum weet ik nog niet. Maar wel dat het op korte termijn gaat gebeuren. Ik krijg 2 verschillende doseringen van stralingen. Op de plaats waar de tumor gezeten heeft gaan ze met hogere dosering straling werken dan het omliggende weefsel. Maar in principe zal ik daar niets van voelen.

    Ik krijg 21 bestralingen. En dit zal dagelijks door de weeks plaatsvinden. Mocht het zo zijn dat er door de weeks een feestdag is, wordt deze op de zaterdag ingehaald. Ik zal ongeveer een halfuur per dag bezig zijn. Kortom best een intensief traject. Natuurlijk hebben we alle voorlichting gekregen over de bijwerkingen van de bestralingen. Op de korte termijn zijn dat voornamelijk de huidproblemen en de vermoeidheid.  En op de langere termijn toch littekenweefsel bij de armspier en de schouder. De meeste huidproblemen treden ongeveer na 2 weken bestralen op. En ook de vermoeidheid gaat dan duidelijker aanwezig zijn. En ongeveer 2 weken na de laatste bestraling zal de vermoeidheid gaan wegtrekken en zal ik langzaam aan mijzelf weer wat energieker gaan voelen. Maar er zijn ook mensen die fluitend door de bestralingen gaan, en weinig tot geen last hebben. Wie weet behoor ik tot die laatste categorie. We wachten het af.

    Na de intake werd er een scan gemaakt. In november is er al een keer een scan gemaakt in de bestralingshouding. Toen waren alle tumoren nog zichtbaar. Nu is er wederom een scan gemaakt. Voordat ik door de scan ging werd ik afgetekend. Over mijn buik, borst en zijde staan dikke strepen getekend. Dit is het referentiekader waarin bestraald moet gaan worden. Aan de hand van die lijnen kunnen ze mij elke keer weer in dezelfde positie neerleggen. Deze lijnen moeten dus blijven zitten. Ik mag ze niet wegpoetsen. Als ze vervagen moet ik contact opnemen met het ziekenhuis. Want dan gaan ze ze bijtekenen. De beide scans die gemaakt zijn, gaan ze over elkaar heen leggen. Dan kunnen precies zien wat het gebied wordt wat bestraald moet gaan worden. Bij mij gaat het om de oksel en vlak boven het sleutelbeen. Ik ben benieuwd wanneer ik wat ga horen over de daadwerkelijke start datum.

    Dinsdag mocht ik mij gaan melden bij de bedrijfsarts. Hij was nieuwsgierig hoe het met mij ging. Hij vond dat ik er goed uitzag. Ja door de medicatie ben ik ruim 6 kilo aangekomen. Dus ik zie er inderdaad niet uitgemergeld uit. Ook zijn de effecten van de bloedtransfusie nog zichtbaar. Dus heb ik een kleine blos op mijn wangen. Kortom ik zie er bijna gezond uit. Maar qua energie is het niet heel goed. Ik ben nu nog niet in staat om te werken. Ook omdat ik nog een bestralingstraject in ga vanaf volgende week, blijft ik op dit moment volledig arbeidsongeschikt. Ik ben het hiermee zeker eens. Ik weet namelijk niet of ik tijdens mijn bestralingen de mogelijkheid heb om naar mijn werk te gaan, en wat werkzaamheden te gaan doen. Ik zou het heel graag willen hoor. Want ik mis mijn werk heel erg. En ik heb ook echt het idee dat ik heel ver van de werkvloer afsta. Gelukkig heb ik veel contact met collega’s. Ik kom zo vaak mogelijk als ik kan een kopje thee drinken of lunchen. Ook zorg ik dat mijn collega’s op de hoogte zijn van mijn situatie. Ik ben heel blij met het contact wat ik heb met mijn collega’s en leidinggevenden.

    In principe ben ik in juni klaar met alle behandelingen. Dus halverwege juni heb ik een nieuwe afspraak met de bedrijfsarts. En daar zal dan ook mijn leidinggevende bij zitten, om een plan van reïntegratie te gaan maken. Zelf hoop ik dat ik in juni langzaam kan beginnen met reïntegreren. En dat ik in januari 2017 weer op mijn volledige contracteren zit. Of dit haalbaar is weet ik niet. Maar het valt te proberen toch? Kortom dit hoofdstuk wordt vervolgd na mijn bestralingen.  

    Woensdag ben ik voor een intake geweest van acupunctuur. In 2013 heb ik tijdens mijn behandelingstraject ook gebruik gemaakt van acupunctuur en Chinese geneeswijzen. Dit had mij goed geholpen, maar het was erg ver van mijn woonplaats. Ik moest 2 uur heen en 2 uur terug rijden met de auto. En ook de behandelingen zelf kosten wat energie. Dus besloot ik dat ik op zoek ging naar iemand die het zelfde deed, maar dichter bij mijn woonplaats gevestigd was.

    Mijn moeder had rondom haar burn-out iemand gevonden waar ze heel erg tevreden over was. Dus heb ik dezelfde persoon benaderd voor een intake. Met de hoop dat ze mij zou kunnen helpen. Ik hoop dat acupunctuur mij kan helpen beter in mijn energie te gaan zitten, helpen mijn organen te reinigen en om mentaal weer beter in mijn energie te gaan zitten. Ik had er nu bewust voor gekozen om na mijn chemo periode pas naar een acupuncturist te gaan. Want ik wilde nu dat de chemo op geen enkele mogelijkheid tegengewerkt zou worden. Ik wilde echt dat de chemo goed zijn werk zou doen.

    De afspraak voor een intake was snel gemaakt. Bij binnenkomst voelde ik mij meteen op mij gemak. De intake was super zorgvuldig. Alle aspecten werden besproken. Echt heel fijn. Het is duidelijk dat ik heel erg weinig energie over heb. Dat ik nu voornamelijk rondloop op wilskracht. Die wilskracht is erg sterk bij mij vertelde ze. Misschien wel te sterk. Ze gaat met acupunctuur en wat kruiden eerst alle organen van meer energie voorzien. Zelf kan ik meehelpen door goed op mijn voeding te letten. Ik moet rauwe groenten even vermijden, omdat het verwerken hiervan door het lichaam meer energie kost. Ook is het verstandig even geen melkproducten tot mij te nemen. Ook dit kost mijn organen te veel energie om het te verwerken. Gelukkig houd ik niet heel erg van melkproducten. Dus dat scheelt. Van de salades vind ik het wel jammer. Ik ben gek op sla en komkommer, stukjes paprika en tomaatjes. Maar ik wil nu goed voor mijn lichaam zorgen. Dus dan volg  ik deze adviezen op. Verder is het advies om veel thee te drinken, vooral groene thee. Want dat reinigt het lichaam. Het is nu vooral belangrijk dat de organen weer energie krijgen om hun werk te gaan doen. Door de chemo zijn alle reserves op. Vooral van lever, nieren en spijsverteringsorganen. Dus die worden als eerste ondersteunt. Pas als alle organen weer genoeg energie hebben, kan ik beginnen om ze te reinigen. Want het reinigen van de organen kost ook weer veel energie.

    Het verhaal wat mij verteld werd klonk heel logisch en het was ook geen nieuw verhaal. Ik heb hier echt een goed gevoel bij, dus ik ga zeker starten met deze behandelingen. Ik kreeg meteen al een korte behandeling. En ze merkte meteen dat dat de energie beter ging stromen. Ik merkte vanmorgen dat ik met iets meer energie opstond. Ik geloof echt dat acupunctuur kan helpen. Misschien niet voor iedereen. Maar ik heb zeker het gevoel dat het mij kan ondersteunen om van de vermoeidheid af te komen, en in een betere algehele conditie te komen. En daar ga ik helemaal voor.

  • Het was bevrijdingsdag, s'morgens vroeg. Ik was net wakker en las mijn mail op mijn telefoon. Mijn oog viel op een mailtje van de fanclub van de Backstreet Boys. Ik schrijf er niet vaak over, maar ik volg de Backstreet Boys al vanaf 1995. Ik blijf de muziek, de sfeer, de shows en alles er omheen geweldig vinden. Ik heb mensen ontmoet bij concerten die nu zeer dierbare vriendinnen zijn. 

    Terug naar de mail waar mijn oog op viel. Ik had namelijk de Backstreet Boys cruise gewonnen. Ik heb die mail wel 4x opnieuw gelezen en kon het nog niet geloven. Meteen stuurde ik een berichtje naar mijn schoonzusje annex Backstreetmaatje. Het was namelijk een cruise voor 2 personen. En de ongeschreven afspraak is wel een beetje als zij wat wint, mag ik mee. En als ik wat win mag zij mee. Ik stuurde haar een screenshot van de mail, en wachtte op een reactie van haar. Natuurlijk duurde mij dat net even te lang, dus bleef ik berichten sturen totdat zij reageerde.  Mijn vriend dacht dat we in de maling genomen waren door iemand die deze mail verstuurd had met verkeerde bedoelingen. Die geloofde het niet. Maar na wat email contact over en weer met de fanclub, bleek het echt waar te zijn. Wauw!! Wij gaan op cruise. Gelukkig kon de start van mijn bestralingen uitgesteld worden met een week. En kon mijn schoonzusje vrij krijgen van haar werk. We moesten veel regelen. Maar vorige week zijn we echt op cruise geweest.

    Wat hebben wij genoten van alle themafeesten, een concert, een hilarische spelshow, diverse optredens en de gezelligheid met oude en nieuwe vriendinnen. Ook hebben we wat kunnen zien van Barcelona en Pisa. Het was echt super. En het mooiste was ook nog dat ik net de week ervoor wat beter in mijn energie begon te zitten. En ook daar heb ik van genoten. De meeste middagen op de boot hebben we rustig aan gedaan, zodat we s'avonds het hele programma konden  bijwonen. Echt het was een super ervaring. Zo gezellig, het eten was super en we hebben hilarische momenten beleefd. Het enige wat jammer was, was het weer. Terwijl het in Nederland prachtig weer was, hebben wij op de boot veel regen en wind gehad. Maar dat mocht onze pret niet drukken.

    Na deze onverwachts leuke mini vakantie ben ik afgelopen dinsdag begonnen met de bestralingen. Ze begonnen met een scan en röntgenfoto's om de juiste positie te bepalen. Daarna gingen ze bestralen. Dit alles gebeurde met het zelfde apparaat. Ik stond denk ik binnen 10/15 minuten weer buiten. Het bestralen zelf deed geen pijn. Het enige nadeel is, is dat het vrij koud is in de bestralingsruimte. En ik natuurlijk van boven ontkleed moet zijn. Aangezien ze de oksel en net boven het sleutelbeen bestralen. Buiten dat, heb ik niks gemerkt. Vandaag heb ik de tweede bestraling gekregen. Ze maken voor elke bestraling eerst röntgenfoto's om de juiste positie te bepalen. Deze waren net gemaakt, en toen ze wilden beginnen met de bestraling kregen ze een netwerkstoring. Kortom ik moest van het bestralingsbed af en wachten. Gelukkig konden ze binnen 20 minuten weer gaan beginnen. Maar dat betekende wel dat de röntgenfoto's opnieuw gemaakt moesten worden. Uiteindelijk is alles goed gegaan en hoef ik nu nog maar 19x bestraald te worden. Ja het aftellen is begonnen.

    Ik hoop heel erg dat ik zo soepel door de bestralingen heen zal gaan. Mijn energie neemt toe, ik slaap beter. Acupunctuur helpt mij erg goed. Ook het meer bewegen is erg fijn. Misschien dat ik komende week ga beginnen met een klein stukje rustig hardlopen. Langzaam om weer op te bouwen. Ik wil erg graag het overtollige vocht kwijt raken. En dat raak ik het beste kwijt door meer te bewegen. En ik wil komende week tussen de bestralingen door weer wat op mijn werk aanwezig zijn. Kijken hoe dat gaat. Ik ben benieuwd hoelang ik mij kan concentreren, en hoeveel energie mij dat gaat kosten. Het gewone leven, zonder kanker komt langzaam aan binnen handbereik.

     

  • Mijn laatste blogje is inmiddels alweer van een ruime week geleden.

    Door de omstandigheden was ik niet eerder in staat om een update te plaatsten.

    Het medische leventje hier kwam ineens in een behoorlijke stoomversnelling terecht.

    Nadat ik 21 juli samen met mijn familie het nieuws had gekregen dat de kanker terug was, en er genezing niet meer mogelijk was, kwam er een soort rust over ons heen. We weten wat er speelt, maar wat de toekomst ons brengt gaan we stap voor stap bekijken. Dat weekend was ik toen ook heerlijk thuis geweest, en heb ik maandag 25 juli mijn laatste blogje geschreven.

    Dinsdag 26 juni werd ik opgeroepen voor de intake van de bestralingen. Gezien mijn klachten dus danig ernstig waren wilden ze niet wachten. Ook werd er die dag een masker voor mijn gezicht aangemeten. Daardoor zal mijn hoofd goed stil liggen in de juiste positie van de bestralingen. Omdat de juiste plaatst van de foute cellen niet vinden is op scans, gaan ze mijn hele schedel bestralen. Er is geen andere optie. 

    5 Dagen lang ga ik dagelijks worden bestraald. Alleen in de weekenden niet. Ook gaven ze aan dat ze zo snel mogelijk zouden willen beginnen. Waarschijnlijk einde van de week al. Wel zou ik door de bestralingen meer last van hoofdpijn gaan krijgen de komende week. De bestralingen zorgen toch ook voor wat zwelling/beurs gevoel. Maar dat zal daarna wel genezen.

    Nadat ik na alle informatie weer op mijn ziekenhuiskamer was gearriveerd werd ik gebeld. Woensdag 27 juni gaan de bestralingen beginnen. Meteen de volgende dag. En eigenlijk vonden wij het heel fijn dat er meteen doorgepakt werd.

     

    De bestralingen van woensdag vielen erg mee. Maar de hoofdpijn overviel mij enorm. De woensdag en de donderdag heb ik alleen maar liggen huilen van de hoofdpijn. Ik kon geen kant op. De artsen waren steeds bezig om mijn pijnmedicatie aan te passen. Maar ik kon niet meer. Ik had extreem veel pijn. 

    Op vrijdag ochtend is toen besloten mij een morfine injectie te geven. En die heeft verlichting geleverd. Ondertussen werd er ook met het pijnteam een behandelplan opgesteld. Ik kreeg een pijnpomp. Daarin zat de kortdurende morfine, als ik pijn had, drukte ik op het knopje, en was ik binnen 10 minuten redelijk pijnvrij.

    Daarnaast kreeg ik tabletten morfine die langdurig werken. 

    Dat heeft mij vrijdag echt een enorme verlichting gegeven. De pijn was zeer dragelijk, en ik kon weer mens zijn. Eten, drinken, weer een gesprek voeren. Ik vond het echt fijn om mijn familie om mij heen te hebben.

    Gedurende het weekend had ik steeds minder pijn. Het pijnteam heeft het hele weekend de medicatie beter op mij afgestemd. Wel voelde ik mij erg stoned van alle morfine en andere stevig pijnstillers.

    Zelf even rondlopen is een wankel gebeuren. Laat staan een loopje naar het toilet. 

     

    Gister na het weekend heb ik mijn 4de bestraling gehad. Dus vanmiddag krijg ik de laatste! 

    Dan hopen wij vanaf morgen de infuuspomp kunnen afbouwen/stoppen. En dat ik met pillen naar huis kan aan het einde van de week. Dat is het streven.

    Gedurende de week thuis zal de zwelling in mijn hoofd compleet gaan afnemen. En dan kunnen alle tabletten worden afgebouwd.

     

    Thuis zal ik mijn conditie gaan opbouwen. We gaan vakantie vieren. Maar boven alles gaan we genieten van elkaar. We gaan er het mooiste van maken. 

    Wij gaan onze slingers ophangen. 

    Stap voor stap gaan we vooruit.

     

     

     

     

     

  • Het is alweer 14 dagen geleden dat ik voor het laatst een blogje plaatste. Ik ben inderdaad geen dagelijkse blogger. Er zit geen enkele regelmaat in. Maar dat geeft niet.
    Vorige week heb ik mijn voorlaatste chemokuur gekregen. Mijn bloedwaarden waren nog steeds niet stabiel. Ik was dan ook heel erg moe. Daarom heb ik vorige week een bloedtransfusie gekregen nadat de kuur was ingelopen. Wat was ik blij dat de kuur ondanks de lage  bloedwaarden door kon gaan. Het was door de bloedtransfusie een enorme lange dag ziekenhuis geworden. Maar dat gaf niet. Ook ben ik die dag aangemeld bij de afdeling radiotherapie over de bestralingen. Ik hoopte wel dat ik spoedig wat zou horen over dat traject. Want op de een of andere manier geeft het rust om te weten hoe het verdere traject er uit gaat zien. Een soort van zekerheid in een onzekere periode.
     
    Het zakje bloed had wel zijn werk gedaan. Ik voelde mij energieker dan de weken ervoor. En ook had ik meer kleur in mijn gezicht. Het slapen gaat beter. En dat scheelt ook enorm. Ik heb samen met mijn mams wat kleding inkopen gedaan later in de week. Gewoon in een kleine plaats, waar je dichtbij gratis kan parkeren. Het was fijn om weer even gezellig op stap te kunnen, wat te lunchen samen met mams, en daarna heel makkelijk weer in de auto te stappen naar huis. Dank je mams. Het was gezellig.
     
    Afgelopen weekend zijn we samen met de kleine van mijn vriend lammetjes gaan kijken bij vrienden. En hij mocht er 1 de fles geven. Zo onwijs leuk. Wat genoot hij hiervan. Trots heeft hij maandag een foto meegenomen naar school. Het weer was ook super. We hebben echt genoten van een weekendje met elkaar.
     
    Gister was het dan zover.
    Als mijn bloedwaarden goed waren, zou ik mijn laatste chemokuur krijgen.
    Gelukkig waren de bloedwaarden geweldig. Eigenlijk in tijden niet zo goed geweest. Dus het meer rust inbouwen afgelopen week, het buiten zijn en het zakje bloed heeft mij enorm goed gedaan.
    Blij liep ik met een grote pot snoep voor het laatst naar de dagbehandeling. Mijn laatste kuur. En hierna hoop ik nooit meer een voet te hoeven zetten op deze afdeling. Begrijp mij goed hoor: de verpleging is fantastisch. Ze zijn meelevend, zorgvuldig, gezellig en erg goed in hun werk. Maar ik was in korte tijd 2x een klant bij hun. En ondanks alles, komt je er gewoon liever niet. Ze waren wel heel erg blij met de snoepjes. Ik geloof wel dat de pot nu al leeg is. Maar ze hebben het verdiend.
    Het inlopen van mijn kuur ging heel voorspoedig. Ik had nergens last van. Ik hoefde niet lang te wachten. Na het inlopen van de kuur mocht mijn lijn eruit. De lijn waar ik enorm blij mee was tijdens het kuren. Maar nu nog blijer was dat hij eruit kon. Ook dat ging heel soepel. Het deed geen pijn. Ik voelde eigenlijk niks van het verwijderden. In korte tijd was de 39 cm lange lijn eruit. Het insteek plekje was rustig. Ik kreeg er een pleistertje op. En ik mocht gaan. Lekker naar huis. Uitgebreid heb ik afscheid genomen van de verpleging. Tot nooit meer! 
     
    Nu zit ik thuis, achter mijn iPad deze blog te schrijven.
    Er gaan veel gedachten door mijn hoofd.
    Als ik terug ga naar november 2015. De dag dat ik het verpletterende nieuws kreeg dat de kanker terug was. Ik was aangeslagen, wilde er compleet voor gaan. Maar wist en hoorde dat de vlag er nu wel anders voorstond dan in 2013.
    De artsen zeiden ook echt tegen mij dat 80% in mijn geval, er over 10 jaar niet meer is. Die boodschap komt hoe dan ook binnen. Het feit dat ik mij op dat moment totaal niet ziek voelde. Maar wist dat er een sluipmoordenaar bezig was in mijn lichaam om zoveel mogelijk schade aan te richten. Juist op het moment dat de kanker op de achtergrond verdween.....sloeg hij keihard terug. En draaide het ineens weer compleet om de kanker.
     
    Na veel onderzoeken, overleg, second and third opinions in andere ziekenhuizen kwam er een behandelplan. Het werd eerst chemotherapie in totaal 12 kuren. En daarna een bestralingstraject.
    Spannend, maar ik had geen keuze.
    Ik moet eerlijk zeggen dat deze chemo periode heel pittig was. Gister zei de verpleegkundige nog tegen mij dat ze echt een paar keer flink hun twijfels hadden of mijn lichaam deze kuren wel trok. Alle bijzondere bijwerkingen heb ik gehad.
    Het begon met een hele forse vaatontsteking. En nog is de donkere aftekening van het ooit zo ontstoken bloedvat zichtbaar. Ik moest helemaal aan de morfine om deze pijnklachten dragelijk te houden. Ik heb een forse huiduitslag gehad, een abces die ontlast moest worden, en een bacteriële super infectie waarmee ik in het ziekenhuis belandde aan de antibiotica.
    Daarnaast was het elke keer weer een verrassing hoe mijn bloedwaarden zich hadden gehouden. Er is 2x een kuur uitgesteld. En ik kreeg steeds meer medicatie om alle bijwerkingen te onderdrukken. Mijn conditie ging hard hollend achteruit. Ik denk dat ik nog nooit zo’n  slechte conditie gehad heb. En ik heb 2x een bloedtransfusie gehad. Ook ben ik wel 5 kilo in gewicht aangekomen van alle medicatie. Dat moet er straks ook weer af.
     
    Maar de tussentijdse scan, na 6 kuren was geweldig. Er was geen tumor weefsel meer zichtbaar. Alle kwade cellen waren verdwenen van de scan. Natuurlijk konden er nog cellen zijn die niet zichtbaar zijn op scans. Microcellen noemen ze die. Maar ik had nog wel 6 kuren te gaan, en ook daarna zou ik bestraald gaan worden. Nou dan moet je een goede microcellen zijn wil je dat overleven. Geen schijn van kans. Dit zorgde ervoor dat de prognose volledig anders werd. In plaats van een grote kans dat ik er over 10 jaar niet meer zou zijn, werd het een hele grote kans op volledige genezing.
    Wauw! Daar doen we het zeker voor! Dat is wat ik wilde en dat is waarom je een behandeling ondergaat. En deze behandeling was vele malen zwaarder dan die uit 2013. Maar is het zeker waard als je naar de resultaten kijkt.
    De 6 kuren die volgden waren zeker veel betere behappen. Alleen de vermoeidheid en de wisselende en vooral lage bloedwaarden waren de punten van zorg. Maar dit was wel onder controle te houden met de bloedtransfusies en alle medicatie.
     
    En nu zijn de kuren voorbij. Wauw. Een hoofdstuk is afgesloten! Geweldig!
    Nu op naar het volgende traject.
    Komende maandag mag ik mij melden op de poli van de afdeling radiotherapie. Dan ga ik de voorlichting en intake krijgen van de bestralingen. Dat hoor ik hoop ik per wanneer ik ga beginnen en hoeveel bestralingen ik ga krijgen. Ook wordt dan het bestralingsgebied gemarkeerd. Ik ben heel benieuwd.
    Ik ga horen wat de lichamelijke ongemakken zullen zijn op de korte en langere termijn. Spannend spannend spannend.
    Maar ergens ook wel weer fijn. Ik wil graag weten waar ik aan toe ben.
    Na de bestralingen wordt ik weer kankervrij verklaard.
    En hopelijk over 5 jaar echt genezen.
    Maar dat is toekomst muziek.
     
    Nu ga ik lekker uitrusten. Mijn lichaam laten herstellen.
    Ik wil naar een acupuncturist gaan om te kijken of die mij kan helpen wat beter in mijn energie te komen. En misschien heeft die ook goed tips om op een gezonde verantwoorde manier mijn lichaam/organen te reinigen van alle schadelijke chemo en ander medicamenten. En ik hoop ook dat die mij kan ondersteunen tijdens de bestralingen. Met de mogelijke verklevingen van spieren en littekens, en misschien de huidproblemen in dat bestralingsgebied.
    Ook wil ik kijken of er iets van een cursus/training is om beter om te gaan met de mogelijke spoken in mijn hoofd. Ik wil graag in mijn eigen kracht blijven staan. Positief blijven denken. En ik wil kijken, zeker na het hele traject, wanneer het verwerken van alles begint of ik dat op een mooie manier kan doen. Dus dat zijn zeker dingen die in de komende periode terug zullen komen in mijn blogjes.
    Want ik wil straks wel weer die leuke onbezorgde meid zijn. Gezond van lichaam en geest. 
     
    Het is zo toch een heel verhaal geworden. Ik beloof jullie dat ik jullie niet weer 14 dagen laat wachten.
    In de loop van volgende week zal ik vast een blogje plaatsen over mijn afspraak bij de poli radiotherapie. 

  • Het is alweer even geleden dat ik een blog geplaatst heb. Ik heb vooral genoten van het mooie weer. En daarnaast mocht ik alle dagen naar het ziekenhuis om de bestralingen te ondergaan. 

    Maar vandaag was het zover. De laatste bestraling is een feit. Mijn behandeltraject is klaar. Kortom: Ik ben schoon. Schoon van alle kankercellen. Als alles zo blijft, dan ben ik over 5 jaar echt genezen. De komende periode blijf ik onder controle. Maar dat geeft niet. Het enige wat nu telt is dat ik schoon ben. 

    De bestralingen zijn mij alles meegevallen. Ik heb nergens last van. Geen rode huid, geen rare striemen, geen hinder met bewegen. Ook heb ik nu veel meer energie dan dat ik had tijdens mijn chemo periode. Ik ben daarom de afgelopen weken 4 uurtjes per keer aan het werk gegaan. Heerlijk. Alvast weer een beetje snuffelen aan het gewone leven. Even niet meer bezig zijn met ziek zijn, kanker en alles wat daarbij komt kijken.

    Wel ben ik enorm dankbaar voor deze dag. Toen ik in november 2015 de bult onder mijn oksel vond, waren de artsen niet heel positief over mijn kansen. Ik had 80% kans dat ik er over 10 jaar niet meer zou zijn. De chemo periode viel mij zwaar. Ik had enorm veel last van bijwerkingen. En ik was voor mijn gevoel vaker in het ziekenhuis dan dat ik thuis was. Maar de tussentijdse scan liet geen tumorweefsel meer zien. Dit bericht betekende dat ik een goede kans had op volledige genezing. Daardoor was het het allemaal waard. Nu is vandaag de dag... de dag dat ik wederom schoon verklaard ben. De dag dat ik samen met mijn vriend toekomstplannen kan maken. 

    En toekomstplannen maken wij. Ons huis staat namelijk in de verkoop. We hebben het huis van mijn ouders gekocht. En we hopen in dat huis samen ons gezin te laten groeien, en samen oud te kunnen worden.  Ik ga langzaam aan weer werken. En ik ga ook mijn conditie weer opbouwen. Maar we gaan vooral genieten. Genieten van de kansen die wij hebben gekregen in het leven.

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.

Wie zijn er online?

We hebben 315 gasten en geen leden online

logo 50dpi