• Ik had echt even de tijd nodig om het gesprek van vrijdag met de arts te verwerken.
    Het was namelijk nogal wat.
    En daarbij wilde ik eerst ook mijn familie, vrienden en collega’s op de hoogte brengen.
    En ik moet eerlijk zeggen dat dat al veel moeite kostte, om dat juist te verwoorden.
    Het was nogal wat.
    Mijn gedachten tolden alle kanten op.

    Het gesprek was pas aan het einde van de dag. Dus ik moest een behoorlijke tijd wachten. Omdat de plek waar mijn verstandskies had gezeten langzaam wat ontstoken aanvoelde, besloot ik toch nog even bij de tandarts langs te gaan voor advies. Het klopt dat het inderdaad wat aan het ontsteken was. (Afgelopen woensdag was die kies getrokken). Met wat tips, spoelvloeistof en een spoelspuit ben ik weer naar huis gegaan. Fijn dat ik zo terecht kon, want gedurende de dag en ook verder in het weekend kreeg ik steeds meer last. Serieus ik heb nog nooit zoveel pijnstillers geslikt als nu met deze kies. Maar sinds vandaag lijkt het langzaam beter te worden en kan ik de pijnstillers afbouwen.

    Maar terug naar vrijdag.
    Ik was samen met mijn vriend en mijn moeder naar deze afspraak gegaan.
    De arts vertelde ons dat uit de total bodyscan blijkt dat er in de rechter oksel verschillende tumoren zitten. Op 8 december wordt ik geopereerd en worden alle okselklieren verwijderd. Een okselkliertoilet noemen ze dat.
    Daarnaast hebben ze in mijn hals een tumortje gevonden ter grootte van een doperwt. Dit gebied is niet te opereren. Dus willen ze dit gaan bestralen. Daarnaast willen ze de oksel nabestralen.
    Verder is er op de scan niks afwijkends gevonden.
    Maar de plek in de hals is wel zorgelijk.
    De hele prognose is zorgelijk.
    De insteek van de behandeling is genezing. Maar hij vertelde erbij dat hij het niet mooier kon maken dan het is.
    Ik ben jong, en het is een agressieve tumor, die binnen 2 jaar terug is. Er zijn echt wel mensen die na dit behandelingstraject klaar zijn en na 10 jaar ook nog schoon. Maar er is een grotere groep die na behandeling nog steeds in de shit zitten…. of er niet meer zijn.

    Dat is echt slikken…. En ik wist niet echt wat ik met deze informatie moest. Ik heb zelf de vraag gesteld over de prognose. Ik wilde weten of de insteek van de behandeling echt de genezing is die ik zo onwijs graag wil.
    Die kans is er echt. Maar die kans is niet heel groot. Ook omdat er een grote kans is dat kleine onzichtbare microcellen door mijn lijf zwerven. Dit hoeft niet, maar het is een reële kans. En dat nieuws vloog mij aan.
    Dat nieuws maakt voor mij een groot verschil.
    Ik wil en ga nog steeds voor de genezing.
    Komende periode hoor ik meer over hoe mijn behandeling er echt uit gaat zien.
    Ik krijg die operatie, en ik ga bestraald worden. Of ik ook nog chemo ga krijgen weten ze nu nog niet. De vorige chemo heeft duidelijk niet het gewenste effect gehad. En voor deze agressieve vorm is maar 1 chemo effectief…. En die heb ik dus al gehad….
    Dat ik uiteindelijk rest verschijnselen ga krijgen van deze behandeling is wel zeker. Ze gaan bestralen in een pas geopereerd gebied. Dat doet de wondgenezing niet veel goed.
    Maar of dat een belemmering gaat worden, weet ik niet.

    Wel denk ik nu serieus veel na over de toekomst. De gedachten gaan alle kanten op. Van ja natuurlijk ga ik dit redden tot verdomme misschien ben ik er over 10 jaar niet meer. En alles daar tussen in.
    En mijn realistische stem zegt dan heel droog tegen mij: Niemand heeft de garantie dat hij er over 10 jaar nog is…

    Daarom wil ik intens genieten van alles en iedereen om mij heen. Wil ik intens gaan voor de genezing. Wil ik intens de emoties toelaten zodat ik ze een plek kan geven. Wil ik intens liefhebben. En wil ik intens graag mijn leventje terug…
    De controle ben ik kwijt…. Of misschien heb ik die nooit gehad….
    Het meest bizarre van dit alles is dat ik mij zo onwijs goed voel. Lichamelijk heb ik geen beperkingen en voel ik mij niet ziek. Iedereen die mij ziet rondlopen, denkt en ziet dat ik gezond ben.
    Ik ben gezond… Maar ook weer niet…. Doodziek zijn en je gezond voelen…. Dat is echt niet te bevatten.

    Maar ik ga het proces in, stap voor stap.
    En bekijk en bereken mijn kansen stap voor stap.
    Ik ga er compleet voor. Niks doen is geen optie. Als ik nu mijn koppie laat hangen is het gedaan. Dus rechte rug, schouders eronder. En ik neem het leven zoals het is.
    Want echt waar, ik heb een super mooi leven.
    Waar ik nog zeker 60 jaar van wil genieten.

  • Gelukkig gaat het sinds afgelopen zondag een stuk beter.
    Eten gaat weer goed en ook mijn energielevel stijgt weer.
    Meteen gaat dan het bewegen en sporten een stuk beter. Heerlijk.
    Ook veel geluk met het weer, want ben nog niet natgeregend.

    En natuurlijk kon mijn geluk niet op afgelopen zondag, toen ik de kaartjes voor het concert van The Backstreet Boys won bij Q-Music. Sinds die woensdag belde ik bij elk Backstreet Boys nummer op om deze kaartjes te winnen. En het is gewoon gelukt! Zo blij.
    Dus samen met Chantal hebben wij genoten van een intiem akoestisch concert.
    Echt zo geweldig. Wat hebben wij genoten!
    En daarbij ook nog foto's kunnen scoren met alle boys, want ze waren in Nederland voor de promotie van hun nieuwe album. Wij hebben echt een geweldige dagen gehad. Enorm genoten met mijn lieve Backstreet Boys vriendinnetjes.

    Tuurlijk ben ik nu wel moe. Maar ben zo blij en gelukkig dat ik dit heb mee mogen maken.
    Komende week ga ik weer 2x 2 uurtjes werken. Ik kijk er nu alweer heel erg naar uit.
    En ik ga genieten van een weekje mij weer echt goed voelen.
    Voordat we volgende week maandag chemo 4 mogen ontvangen.

  • Nadat ik heerlijk genoten heb afgelopen weekend en dagen van het mooie weer, was het dinsdag weer tijd om naar het ziekenhuis te gaan. Kuur 5a stond op het programma. Gelukkig waren mijn bloedwaarden allemaal goed genoeg om de kuur door te laten gaan. Wel viel het de arts op dat mijn haar wel heel dun geworden was. Ja, dat was mij ook al opgevallen. Lastige keuze hoor, kammen of kaal, terwijl je zo dichtbij het einde van de kuren bent. Dus nog even de tijd genomen om er over na te denken. Eerst de kuur maar in laten lopen. Gelukkig ging het allemaal soepel, en heb ik niet veel last gehad.

    Afgelopen woensdag besloten om de kapper te bellen. Er was weinig moois meer aan mijn haar. Zelfs in een staart kon ik de kale plekken niet meer bedekken. Ik voelde mij een zwerver, en zeer onverzorgd. Samen met mijn vriend ben ik die ochtend nog naar de kapper geweest. Hij heeft foto's gemaakt. Het was niet heel emotioneel hoor. Het was eigenlijk wel goed. De stap om het eraf te laten halen was wel groter dan in 2013. Maar toen viel mijn haar al na de eerste kuur fors uit. Nu ging het veel geleidelijker. Periodes met forse haaruitval werden afgewisseld met de periodes van bijna geen haaruitval. En nu met nog maar 3 kuren te gaan, is het lastig om onder ogen te zien dat het echt niet mooi meer was. Er was geen houden meer aan. Ook mijn wenkbrauwen worden dunner en mijn wimpers vallen uit. Okselhaar groeit niet meer en ook mijn benen hoef ik nauwelijks meer bij te houden. 

    En nu ben ik dus kaal. Er zitten nog wat stoppels op mijn hoofd. Mijn hoofdhuid is wel gevoelig. Soms lijkt het of er allemaal naalden in mijn hoofdhuid geprikt worden. Maar ik smeer deze in, en ik hoop dat het beter gaat worden.  Ik draag nu mutsjes, maar tijdens een opvlieger gaat hij regelmatig af. In bed begin ik meestal wel met een mutsje op, maar ook dan gaat hij na een korte periode af. Vaak bij een opvlieger.

    Ik heb nu ook veel minder moeite om mijn kale koppie te laten zien. Het is niet anders. Ik smeer hem in met factor 30 voor ik het huis uit ga. En loop nu rustig zonder iets op mijn hoofd door het dorp. Wel heb ik een paar dunnere zomer mutsjes besteld, en zelfs een petje. Ik hoop dat ze passen en dat ze mij leuk zullen staan. Want tijdens sommige gelegenheden wil ik wel wat op mijn hoofd. Vooral omdat de weersomstandigheden nog zo wisselend zijn. Een kaal hoofd is toch wel snel koud. Maar de mutsjes die ik had uit 2013 zijn allemaal wintermutsjes. Die zijn nu snel te warm. En ik ga er vanuit dat het nu voor een korte periode is. Vorige keer ben ik ongeveer 8 maanden afhankelijk geweest van mutsjes. Nu hoop ik dat als ik in april mijn laatste kuur ga krijgen, er in augustus/september weer een dekkende laag haar op mijn bolletje zit. Maar dat moeten we afwachten. 

    Voorlopig mag ik door het leven met een kaal koppie.

  • Afgelopen week een heerlijke week gehad.

    Het is fijn om weer meer energie te hebben en weer een beetje de normale dingen te kunnen doen. 

    Ik heb een hele gezellige verjaardag gehad, ik ben flink verwend.

    Ook ben ik weer 2x naar mijn werk gegaan. Ook zo fijn om daar rond te lopen en alles van de werkvloer weer mee te krijgen. Ik geniet daar erg van.

    Bewegen en sporten blijf ik doen. Alle dagen wandelen en 2x per week onder begeleiding sporten.

    Uit de fittesten is gebleken dat ik vooral conditioneel ingeleverd heb. Maar mijn spiermassa blijft gelijk en ook mijn vetpercentage daalt licht. Dus dat is super. 

    En aan de conditie gaan we weer werken als alle kuren achter de rug zijn.

    Ook dacht ik dat ik verkouden was geworden. Maar het blijkt dat mijn slijmvliezen van neus en ogen overgevoelig zijn door de chemo. Dus mijn loopneus en tranende ogen zijn vervelend, maar is geen verkoudheid. Dit zal pas weer beter worden na alle chemokuren. 

    Mijn bloed was goed genoeg om maandag de volgende kuur aan te kunnen.

    Dus na maandag ben ik op de helft.

    Het weekend ga ik nog even lekker genieten.

    En maandag ga ik er weer tegen aan.

  • Deze keer een korte update.
    Ik heb namelijk een goede week gehad.
    Eetlust is weer compleet terug. Conditie is nog erg slecht, maar ik ga nu echt proberen deze weer aan te pakken.
    Vandaag een rondje hard gelopen voor het eerst weer. 1,5 km in 11 minuten. Ik was daarna gesloopt. Maar het begin is er. Ik ben het namelijk wel zat om na elke lichte inspanning buiten adem te zijn. Dus daar gaan we de komende weken aan werken.
    De tintelingen/dove gevoel van mijn vingers is nog nooit zo slecht geweest. Maar ik heb goede hoop dat dit straks wel weer beter gaat.
    Maar ik voel mij wel heel goed. En daar ben ik heel blij mee.
    En het mooiste nieuws is dat er op mijn hoofd een heel dun laagje donshaar groeit.
    Het is 3-5 mm lang, kleurloos... Maar het zit er! Natuurlijk moet je donshaar heel goed verzorgen, dus heb ik er een lekkere haarmasker ingedaan.

    Komende week wordt toch wel een drukke spannende week.
    Maandag ga ik naar een huidspecialist die mogelijk nog wat tips en adviezen gaat geven ten aanzien van mijn wimpers en wenkbrauwen. Misschien krijg ik wat make-up tips... Ik ben benieuwd. Ik weet eigenlijk niet echt wat ik ervan moet verwachten.
    Dinsdag heb ik de MRI scan.
    Woensdag ga ik lekker even naar mijn werk. Echt zin in. Voor mijn gevoel ben ik er echt weken niet geweest.
    En vrijdag krijg ik de uitslag van de MRI scan en hoor ik wat, hoe en wanneer de operatie gaat plaatsvinden. Dus dat is eigenlijk wel de spannendste dag.
    Ik houd jullie op de hoogte hiervan.


  • Afgelopen zondag heb ik een fittest gedaan om te kijken hoeveel ik daadwerkelijk heb ingeleverd qua conditie.
    Ik had maar 0,3% van mijn spierweefsel verloren, wat echt super is. Ik ben wel ten aanzien van de vorige fittest 2,1 kg gewicht kwijt en ook nog ongeveer 1% vet. Maar al met al mag ik niet klagen en zien we dus duidelijk dat blijven bewegen een goede manier is om zo goed mogelijk door deze chemokuren heen te komen.
    Mijn maximale hartactie is door de chemokuren wel echt duidelijk opgelopen. Dus de chemokuren hebben een direct effect op mijn conditie.
    Maar gelukkig voelde ik mij de week voor de nieuwe kuur echt heel erg goed.

    Afgelopen maandag chemokuur 2 gehad.
    Ik voelde mij niet anders dan de vorige keer. Moe en vol gevoel kwam weer terug. En het wederom moeite moeten doen om te eten en te drinken.
    Ik probeer nu zoveel mogelijk op mijzelf te passen. Rust veel deze week. Maar ga alle dagen het huis uit, wandelen of sporten onder begeleiding.
    Het enige waar ik nu meer last van heb zijn de botpijnen.
    Ze zijn goed te onderdrukken met paracetamol. Maar ze zijn duidelijk meer aanwezig dan de vorige kuur.
    Inmiddels is er ook niks meer over van dat korte stoere koppie haar.
    Ik ben nu helemaal kaal. De haren vielen zo erg uit dat het er maar af moest. Ik had namelijk het gevoel dat ik mijn eigen huisdier was.
    Nu draag ik gewoon mutsjes, ook 's nachts want het is erg koud aan het hoofd hoor.
    Ik wil zelf geen pruik. In april in het voorjaar heb ik weer haar, en dan heb ik een pruik liggen, die ik nooit meer ga gebruiken. Ligt er in een doos op zolder zo’n dooie marmot. Die kom je elke keer als je de kerstspullen naar beneden haalt weer tegen. Niks voor mij.
    Dus nu worden het gewoon mutsjes enzovoorts. Dat werkt ook prima.

    Als het goed is ga ik mij vanaf zaterdag echt weer beter voelen. Dus daar kijk ik echt naar uit.
    Nog maar 4 kuren te gaan!
    Dus al met al, klaag ik niet.
    Voel mij niet anders dan na de eerste kuur. En weet nu een beetje wat ik kan verwachten, wat ook erg fijn is.


  • Vorige week kuur 5 gehad. Dus nog maar 1 te gaan! Best een fijn vooruitzicht, hoe gek dat ook klinkt. Maar de chemokuren zijn bijna achter de rug.
    Afgelopen week heb ik mij niet heel fit gevoeld. Wederom ging het eten en drinken zeer moeizaam. En dat terwijl ik van dat 3de middel maar de halve dosering gekregen had.
    Maar gelukkig gaat dit sinds vrijdag weer een stuk beter.
    Het dove gevoel in vingers en tenen neemt wel weer toe. Dus waarschijnlijk ga ik de laatste kuur (30 december) maar 2 middelen krijgen in plaats van 3.

    Vanmorgen had ik een afspraak bij de klinisch geneticus en de chirurg.
    Gelukkig is er geen defect op een gen gevonden. Dus er is bij mij geen sprake van een erfelijke belasting. Gelukkig. Wat dan de oorzaak is van de tumor zal waarschijnlijk nooit achterhaald kunnen worden.
    Bij het lichamelijk onderzoek was de tumor niet meer te voelen. Wat super!
    14 januari krijg ik een MRI scan met contrast. Daarop hopen we dat de tumor niet meer terug te vinden is.
    Aan de hand van de uitslag van de MRI wordt het plan gemaakt voor de operatie. 17 januari krijg ik de uitslag van de MRI en dan wordt ook de operatie ingepland.
    Dus of het een borst-besparende operatie gaat worden hoor ik 17 januari.
    Mocht het een borstbesparende operatie worden, dan worden de randen van wat weggehaald wordt onder een microscoop goed bekeken. Deze uitslag krijg ik pas na ongeveer 2 weken na de operatie. Het kan zijn dat als er daar nog onrustige cellen gevonden worden dat ik nogmaals geopereerd moet worden. Dan wordt er een volledige amputatie gedaan.
    Maar laten we eerst de MRI afwachten, en dan weten we meer over wat voor operatie gedaan gaat worden.

    Nu eerst bijkomen en herstellen deze week, lekker alle dagen naar buiten om mijn rondje te lopen. Gelukkig ben ik nu helemaal koortsvrij.
    Het weekend ga ik weer leuk kerstcadeautjes knutselen voor de kindjes en hun ouders van de afdeling waar ik werk.
    Die ga ik dan 24 december langs brengen.


  • Ja ja 2014... Toch het moment waar wij wel naar uit hadden gekeken.
    Chemotherapie hoort bij 2013.... En 2013 is achter de rug!
    Ik heb zelf tot 23 uur in bed gelegen op oudejaarsavond. En ben voor de jaarwisseling naar mijn ouders gegaan.
    Het was toch een moment dat ik niet in mijn bed wilde meemaken.
    Vooral het gelukkig nieuwjaar wensen was emotioneel. Mams en ik konden het niet drooghouden.
    Ik ben niet naar buiten geweest om naar het vuurwerk te kijken. Maar zat heerlijk op de bank.
    Toen werd het toch echt tijd voor mij om lekker te gaan slapen.
    Nieuwjaarsdag heb ik een rondje buiten gelopen en ben ik daarna weer naar mijn ouders gegaan om de familie een gelukkig nieuwjaar te wensen.
    Was gezellig maar wel druk.
    Lekker een beetje tomatensoep gegeten.  Ik voelde mij voornamelijk heel erg moe.
    Had moeite om gesprekken te volgen en ben wederom op tijd naar bed gegaan.

    Afgelopen week niet veel last gehad van bijwerkingen.
    Behalve vermoeidheid, matige eetlust mag ik niet klagen.
    Dove gevoel in vingers en tenen is wel weer heel erg aanwezig.
    Ik hoop dat dit de komende weken weer weg gaat trekken. Op dit moment merk ik wel dat dit dove gevoel mij beperkt met bijvoorbeeld typen en dopjes openen. Fijne motorische handelingen heb ik meer moeite mee. Maar ik heb zeker het gevoel dat dit goed gaat herstellen.
    Dus eigenlijk heb ik een goede week gehad zo na mijn laatste chemokuur.

    En met hulp van Judit zijn mijn kerstspullen ook allemaal weer opgeruimd. Dank je wel!
    Het normale leven kan weer beginnen!
    Ik ga proberen mijn conditie de komende weken op te bouwen. Sterker te worden.
    En dan langzaam aan toewerken naar een goede conditie voor de operatie.

    Nogmaals allemaal heel erg bedankt voor alle steun.
    Het eerste deel van de behandeling is achter de rug!
    Voelt toch als een eerste mijlpaal.


  • Ik krijg heel regelmatig de vraag hoe het nu met mij gaat. Daarom stuur ik toch even een kleine update.
    Het gaat eigenlijk heel goed. De wond is al een paar weken dicht.
    Daardoor ben ik inmiddels begonnen aan mijn re-intergratie traject op mijn werk.
    Woensdag heb ik voor de laatste keer fysiotherapie. De functie van mijn arm is weer helemaal normaal. Bijna alle zwelling is weg, alleen bij de oksel is nog wat zwelling te vinden. Het litteken is los van de spier. Er is nog een hele lichte verkleuring van een blauwe plek te zien. Maar waarschijnlijk zal dit steeds meer wegtrekken. Dus na woensdag kan ik het volgende stapje: fysiotherapie ook afsluiten.
    Het tintelende dove gevoel in de vingertoppen en de tenen blijft het zelfde. Daarin zit geen verbetering meer. Er staat een jaar voor na de laatste chemo. Maar ik ondervind hier helemaal geen hinder door. Dus als dat zo blijft, prima. Ook heb ik nog weinig gevoel bij aanraking van de huid op mijn rechter schouderblad, rechter oksel en de huid rondom het litteken. Ik moet afwachten wat daarvan herstelt.
    Mijn haar wordt steeds voller. In de lengte groeit het niet echt. Maar het is vooral weer heel veel haar. Gewoon in mijn eigen kleur, het voelt het zelfde. Dus nee ik heb er geen ander haar voor terug gekregen.
    Het enige waar ik erg tegenaan loop is de vermoeidheid. Ik moet heel zuinig en zorgvuldig met mijn energie omgaan. En tussendoor voldoende rust nemen.
    Ik kan niet te veel activiteiten op 1 dag plannen. Want dat moet ik de rest van de week bekopen.
    Dat is erg lastig want ik wil nu juist mijn leven weer oppakken. Weer gewoon werken en gewoon leuke dingen doen. Iedereen zegt dat het normaal is dat ik nu zo moe ben, en dat ik het nog even rustig aan moet doen. Hahaha maar eigenlijk vind ik het nu wel mooi geweest.
    Om meer energie op te bouwen sport ik zeker 2x per week, en ga ik ook naar accupunctuur. Ik hoop dat dit mij verder op weg gaat helpen.

    Mijn werkuren worden langzaam aan opgebouwd. Ik hoop per september weer volledig mijn 36 uur te werken. Ik ga eerst de uren uitbouwen, en daarna ga ik pas de verantwoording uitbreiden.
    Dus komende maanden staan in het teken van conditie opbouwen en zorgen dat ik weer fulltime kan gaan werken en tante worden en enorm genieten! 

  • Vroeger was ik heel actief. Ik sportte 3x in de week, en fietste elke dag tussen de 25 en 30 km.
    Maar sinds ik als verpleegkundige in het ziekenhuis werk, is dit helemaal gestopt.
    Door mijn onregelmatige diensten kon ik geen vaste waarde meer zijn voor mijn handbalteam. Dus stopte ik daarmee.  En ook de fiets bleef in het schuurtje staan omdat ik ben gaan werken in Amsterdam.
    En natuurlijk had ik de afgelopen 10-12 jaar wel een keer de sportschool geprobeerd. Ik ging dan 2 tot 3 keer. Betaalde een jaar lang het abonnement, maar ging niet meer heen.
    Afgelopen juli was ik het zat. In mijn nachtdiensten at ik veel ongezonde dingen. Ik bewoog naast mijn werk niet meer dan strikt noodzakelijk. Het roer moest om. Ik had een schop onder mijn kont nodig. Ik wilde weer fit en gezond worden.
    Op het internet gezocht naar een personal trainer in Hoogwoud/Opmeer. Want dat is makkelijker te plannen met mijn onregelmatige diensten. En als ik een afspraak heb staan, dan ga ik ook. Dus dit leek voor mij de perfecte oplossing.
    Zo kwam ik op de website van Joost terecht.
    Een afspraak gemaakt om de doelen te bespreken, en meteen een afspraak gemaakt voor een fittest en de eerste training.
    Die fittest viel mij erg tegen. Mijn conditie was erg slecht. Daarbij had ik een veel te hoog vetpercentage en zeer weinig spiermassa.
    Dus er was genoeg werk te doen.
    Elke training met Joost is anders. Het is fijn dat we lekker buiten sporten. Elke keer verlegd hij de grenzen. Ik had daardoor het idee dat ik niets vooruit ging. Maar na 5-6 trainingen merkte ik dat ik conditioneel wel vooruit ging. En ook kreeg ik meer kracht in mijn armen en benen, en mijn balans ging met sprongen vooruit. Ik trainde 2x per week met Joost, en liep zelf ook nog 1x per week hard.
    Ook heeft Joost mij goede voedingsadviezen gegeven, zodat ik in mijn nachtdiensten geen trek meer had in chips, winegums en drop. Vooral het uitbannen van de toegevoegde suikers heeft enorm geholpen. En ook adviezen van welke tussendoortjes ik het beste kon pakken wanneer ik trek had. Ook kreeg ik het advies om elke 2-3 uur wat te eten.
    Mijn tweede fittest  na 5-6 weken was daarom sterk verbeterd. Mijn vetpercentage was met bijna 3% gedaald. En mijn spiermassa was met ruim 2% gegroeid. En mijn conditie was echt met sprongen vooruit gegaan. Ik voelde mijn fitter en vitaler dan ooit.
    Maar begin september kreeg ik het nieuws dat ik borstkanker had, en daarvoor onder andere chemotherapie moet ondergaan.
    Vanuit het ziekenhuis heb ik het advies gekregen om wel te blijven sporten en bewegen.
    Samen met Joost sport ik nu 2x per week. De eerste 1,5 week na de chemotherapie is het vooral wat licht joggen en wat balans en krachtsoefeningen. Maar de 1,5 week voor mijn volgende kuur gaan we weer wat fanatieker. Proberen we de conditie zoveel mogelijk te prikkelen en bij te houden.
    Ik ben er van overtuigd dat dit helpt. Het helpt mij om mijn hoofd leeg te maken. Bewegen zorgt ervoor dat ik mij lekkerder voel, ook qua gemoedstoestand. Ik voel mij blijer na het sporten.
    Ik ben erg blij dat Joost mij helpt om ook tijdens deze periode zo vitaal mogelijk door te komen. En dat het programma nu aangepast wordt aan mijn maximale belasting.
    Dat je ziek bent betekent dus niet dat je niet moet/ kan bewegen. Juist dan is beweging zeer noodzakelijk.
    Uit de fittesten is gebleken dat ik conditioneel wel wat inlever tijdens de chemokuren. Maar mijn spiermassa blijft gelijk en ook mijn vetpercentage daalt maar langzaam.
    En als deze periode achter de rug is, ga ik zeker mijn conditie weer echt op pijl brengen.
    Joost erg bedankt voor alle support en de gevarieerde trainingen. Ik kan niet wachten totdat we de conditie weer echt kunnen gaan verbeteren.


  • Ik heb vandaag het verdrietige nieuws gekregen dat ik borstkanker heb.
    Vorige week voelde ik zelf een bultje in mijn borst. Na mijn nachtdienst was ik gaan hardlopen. Na een heerlijke ronde ging ik douchen, en onder de douche vond deze bult. Ik heb hem ook maar even laten voelen aan mijn moeder. Misschien had zij zoiets ooit eerder gevoeld. Hiermee ben ik meteen naar de huisarts gegaan. Deze stuurde mij meteen door voor een mammagrafie, echo en punctie.
    Vandaag kreeg ik de uitslag. En die sloeg in als een bom. Ik ben 32 jaar en heb borstkanker.
    Ik krijg een heel behandelingstraject. Eerst nog diverse onderzoeken, echo's en MRI.
    Daarna volgen er gesprekken met de chirurg, internist/oncoloog en de radiotherapeut.
    Ik ga starten met chemotherapie, daarna volgt er een operatie en mogelijk ook nog radiotherapie.
    Wanneer de behandelingen gaan starten weet ik nog niet.
    Ik weet alleen dat het een goed behandelbare tumor is.
    Dus ik ga zeker weten beter worden.

    Ik wil ook zoveel mogelijk normaal blijven leven/werken.
    In hoeverre dit kan, weet ik niet.

  • Gelukkig kan ik zeggen dat het echt goed gaat met mij.
    De eerste week na de chemo is altijd het zwaarste. Maar gelukkig gaat het langzaam vanaf zaterdag beter.
    Langzaam aan steeds meer energie, en ook het eten en drinken gaat een stuk beter.
    Ik was wederom weer genoeg afgevallen. Dus ga ik nu weer proberen dit eraan te eten.

    Afgelopen dinsdag naar Bruno Mars geweest in de ZiggoDome. We waren wel laat gegaan, en ik heb het hele voorprogramma op de grond gezeten tegen het rolstoeldek aan. Maar het hele concert zelf heb ik helemaal vol kunnen houden.
    Was echt super. We hebben genoten. Omdat we helemaal achteraan stonden hadden we alle ruimte om ons heen. Heerlijk.
    Natuurlijk was ik de dag erna wel moe. Maar het was echt super leuk om er even uit te zijn.
    Vandaag heb ben ik naar de bedrijfsarts geweest in het AMC. Deze was heel begripvol. En ik ben op dit moment volledig arbeidsongeschikt.
    Dit heeft verder geen gevolgen. Nadat ik het hele behandelingstraject heb afgerond wordt er weer gekeken hoe ik weer kan integreren in mijn werk.
    Maar dat ik volledig arbeidsongeschikt ben wil natuurlijk niet zeggen dat ik niks kan.
    Dus volgende week ga ik dinsdag en donderdag van 11-14 uur weer heerlijk even naar mijn werk.
    En daar kijk ik natuurlijk weer heel erg naar uit.

    Mijn verjaardag ga ik dit jaar niet echt vieren.
    Volgend jaar als alles achter de rug is, ga ik het groots vieren.
    Maar nu eerst alle energie steken in gezond worden.

    Dus komende week ga ik vooral genieten dat ik mij goed voel en lekker werken.


  • Afgelopen maandag ben ik naar een oncologische huidtherapeut geweest.
    Maar deze kon eigenlijk weinig voor mij betekenen. Mijn huid ziet er verrassend goed uit na alle chemotherapie. Mijn wenkbrauwen zijn niet helemaal uitgevallen en de verwachting is nu ook niet dat deze nog verder uit zullen vallen. Het feit dat mijn wimpers bijna allemaal zijn uitgevallen kon ze alleen maar valse wimpers adviseren. En ik ben niet het type die alle dagen valse wimpers gaat plakken. Dus heb ik uiteindelijk een heerlijke huidmassage gekregen, een scrubje en een maskertje. 
    Woensdag ben ik de hele dag op mijn werk geweest. Wat was dat heerlijk. Gewoon de zorg van 2 kindjes kunnen doen. Okay ik mis de routine echt. En alles gaat net even langzamer dan dat ik van mijzelf gewend ben. Maar ik had evengoed de ruimte om mijn collega's op zaal te ondersteunen. Dus ik heb een heerlijke dag gehad.
    En het is zo gezellig om weer onderdeel uit te maken van het team. Even niet met ziek zijn bezig te zijn. En ik heb het de hele dag volgehouden.
    Dus komende woensdag ga ik dat weer proberen. Als het die dag uiteindelijk niet meer gaat, zal ik dat echt aangeven. Maar ik ga het zeker proberen.

    Vandaag kreeg ik de uitslag van de MRI die dinsdag gemaakt is.
    Op de MRI is niks meer te zien van de tumor! Yeahhhhhhh hij is op het oog helemaal weg!
    Super goed nieuws! 
    12 februari krijg ik een borstbesparende operatie, waarbij ook in mijn oksel naar de poortwachtersklier wordt gekeken.
    Om deze klier goed te kunnen bekijken krijg ik 11 februari een blauw radioactief middel ingespoten. Daarna mag ik gewoon naar huis, en mag ik mij 12 februari weer melden in het ziekenhuis voor de operatie.
    Ze gaan evengoed een ruim gebied wegsnijden bij deze OK. Dit weefsel gaan ze dan onder de microscoop controleren op tumorweefsel. Ook wordt er een biopt van de poortwachtersklier genomen. Uitslagen van deze onderzoeken krijg ik pas 10-14 dagen na de operatie. Mocht er dan nog tumor weefsel gevonden worden moet ik nogmaals voor OK. Maar de kans is vrij klein dat dit gebeurd, aangezien er op mijn MRI niks meer te zien is van de tumor.
    De operatie zal plaatsvinden in dagbehandeling. Dus hoogstwaarschijnlijk mag ik aan het einde van de dag weer naar huis! Heerlijk!
    Hoe mijn borst er uit zal zien en of ik in aanmerking wil komen voor een reconstructie wordt pas na alle bestralingen bekeken. Want bestralingen kunnen ervoor zorgen dat het cosmetisch niet mooi wordt. Maar dat is zorg voor later.
    Ik bekijk het echt stap voor stap.

    Hoe gaan nu de komende weken er voor mij uitzien: 
    Volgende week nog een pre OK gesprek bij de anesthesist en oncologieverpleegkundige.
    Verder ga ik proberen zeker 1 maar misschien mogelijk 2 dagen naar mijn werk te gaan. Weer lekker te werken. Ik hoop dat ik dat conditioneel kan.
    Ook ga ik zeker 3x per week sporten om mijn conditie zo goed mogelijk te krijgen. Want dat zal ook na de operatie het herstel bevorderen.

    Morgen ga ik een fotoshoot doen.
    Ik wil graag mooie professionele foto's van hoe ik er nu uitzie. Ik hoop daardoor wat meer zelfvertrouwen te krijgen, omdat ik er nu voor mijn gevoel niet mooi uitzie.
    Dus ik hoop op hele mooie foto's morgen.

    Nogmaals super bedankt voor alle steun.
    Allemaal een heel fijn weekend.
    Mijn weekend is nu al een klein feestje.


  • Gelukkig nieuw jaar allemaal.
    Ik heb heerlijk genoten van mijn extra weekje kuurvrij. Je moet van een nood een deugd maken. En met de feestdagen is een beetje energie en eetlust erg welkom. Kortom we hebben er van genoten door heerlijk te wandelen in het bos, gezellig samen oud en nieuw te vieren. We zijn met de schoonouders naar het kerstcircus in Carré geweest. Echt heerlijke en gezellige dagen hebben we gehad.

    Nu over op de orde van de dag. Nieuw jaar, nieuwe ronde, nieuwe kansen.
    De temperatuur daalt. Het noorden van het land heeft last van ijzel en sneeuw. De mutsen kunnen weer uit de kast gehaald worden.

    Mijn eerste muntsenwas is ook gedaan. Eigenlijk heb ik ze met een andere reden te voorschijn getoverd. Mijn haar valt heel erg uit. Ik krijg al kale plekken. Elke keer als ik mijn haar borstel zit hij bom vol met haar.
    Het einde van de week gaat mijn haar eraf. Vanmiddag heb ik een afspraak gemaakt. Ik ben er wel klaar mee.

    Nu vind ik mijn haren overal. S’morgens ligt mijn kussen bezaaid met haren. Ik word wakker van het gekriebel van losse haren in mijn gezicht. Het is mooi geweest.

    Kuur 2a ging vandaag wel door. Volgende week kuur 2b. Ik hoop dat het met deze medicatie goed blijft gaan. En dat ik minder last heb van de bijwerkingen. Maar we wachten het af. Tot nu toe lijk ik geen klachten te hebben. Als er geen kuren uitgesteld gaan worden ga ik 5 april mijn laatste kuur krijgen.
    Dat betekent dat ik nu nog maar 9x hoef. Hihi ik ben aan het aftellen.

  • En dan is het ineens oktober.
    Het zonnetje schijnt. Ik heb nog heerlijk even in de tuin gezeten. Ik zou bijna vergeten dat het oktober is. Achter het huis is het in de tuin nog 26 graden. Heerlijk.
    Toch sta ik op. Er staat een afspraak in het ziekenhuis op het programma.
    Oktober is sinds een aantal jaren de maand van Pink Ribbon om borstkanker onder de aandacht te brengen. Dit jaar is het thema: de jonge vrouw en borstkanker. Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik blij ben dat de enorme hype rondom deze borstkankermaand wat weggezakt is. Nu gaat het weer waar het om moet gaan: het onder de aandacht brengen dat er nog steeds enorm veel mensen getroffen worden door deze ziekte. En dat er geld nodig is voor onderzoek, om deze ziekte te kunnen genezen in de toekomst.

    Inmiddels heb ik mijn sleutels gepakt, stap in de auto en rij naar het ziekenhuis. Want zeg nou zelf, is er geen betere manier om de borstkankermaand te openen met een controle afspraak bij de oncoloog?
    Het was een fijn gesprek. En het besef komt er steeds meer dat ik echt geluk gehad heb.
    Natuurlijk loop ik tegen kleine ongemakken aan die het gevolg zijn van de chemo’s. En ja ik heb moeten wennen aan mijn nieuwe ik. Zowel qua uiterlijk als het innerlijk.
    Maar ik ben er genadig goed vanaf gekomen.
    Geen van de kleine ongemakken belemmeren mij in mijn dagelijks leven.
    Daarom besef ik des te meer dat ik wil genieten van mijn leven. Dat elke dag een mooi cadeautje is. En dat het aan mij is hoe ik met dat cadeautje omga.

    Nu speel ik wel met de gedachten om mijn verhaal op te gaan schrijven. En dit misschien ooit in boekvorm uit te brengen.
    Juist omdat ik een succes verhaal ben. Ik ben kankervrij. En er zijn veel boeken verschenen waarin de hoofdpersoon uiteindelijk de hartverscheurende woorden te horen heeft gekregen dat artsen niks meer kunnen betekenen.
    Maar hoe is het om na alle behandelingen je leven weer op te pakken? Wat ging heel gemakkelijk, en wat kostte wat meer moeite?
    Misschien ga ik hier wat mee doen. Ik speel met die gedachte…. Wie weet ooit….

  • Ontspannnen en relaxed. Zo voel ik mij nu.

    Inmiddels ben ik heerlijk enkele dagen thuis. Na 19 dagen opgenomen te zijn geweest, is thuis zijn geweldig. Ik geniet er met volle teugen van.

    Ja ik sta regelmatig nog wat wankel op mijn benen. Boodschappen doen is net nog niet voor mij weggelegd. De trap op klimmen kan een kleine uitdaging zijn. Maar ik neem de tijd, loop rustig rond, en ik rust veel.

    Mijn hoofdpijn is nagenoeg weg. Ik heb de extra kortdurende morfine niet nodig gehad sinds ik thuis ben. Dat is het teken dat de zwellingen die door de bestralingen zijn ontstaan nu aan het afnemen zijn. Dat is super goed nieuws. En de verwachting is dat alle zwellingen zullen verdwijnen gedurende de week. Want ook de schadelijke cellen zijn door de bestraingen vernietigd. Kortom het gaat echt de goede kant op.

     

    Het voelt ergens ook wel gek dat ik mij zo rustig en relaxed voel. Dat het feit dat genezing er niet meer inzit, en mij juist zo rustig maakt vind ik bijzonder.

    Maar het voelt gewoon goed zo. Het feit ligt er. En daarin mag ik mijn weg gaan vinden. Samen met mijn dierbaren hoor. Maar ik blijf er van overtuigd dat ik echt zelf die weg moet vinden. Dat een ander dat niet voor mij kan doen.

    En het voelt bijzonder dat ik het zo makkelijk los kan laten.

    Het feit lig er. Nee genezing zal niet meer lukken.

    Maar wat is genezing? En waar ligt de waarde daarvan? Ineens sta ik toch anders in het leven. Maar ook weer niet.

    Want ik wil wel weer een gewoon leven hebben. Ik wil weer gaan werken. Wij gaan verhuizen en in ons nieuwe huis de toekomst verder opbouwen. Daarnaast wil ik zeker weer gaan sporten en hardlopen. Want in mijn overtuiging en beleving zal een goede algehele conditie enorm helpen om heel oud te worden.

     

    Hoelang ik heb, is niet te zeggen. Het kan 30 jaar zijn, of 5. Niemand kan hier in een uitspraak doen. In maar 2% van de gevallen wereldwijd zitten deze foute cellen op het hersenvlies. Dus artsen kunnen niks zeggen over de prognose.

    Daarom wil ik dat deel graag loslaten. Het is wat het is. Niet meer, niet minder.

     

    Ik wil gaan genieten van het leven. Alles opsnuiven en beleven. Als er klachten komen, zal ik aan de bel trekken en zullen wij dan uitgebreid alle opties gaan bespreken. Maar wie dan zorgt. 

    Ik wil niet in angst leven. Omdat het mij niet verder zal helpen. 

    Daarom ben ik zo blij met mijn innerlijke rust. Die rust die zorgt ervoor dat ik juist positief naar het leven kan kijken.

    Ik ga mooie plannen maken. En ik ga, boven alles, genieten van het leven.

    Het leven is namelijk echt heel mooi.

    Wij gaan echt onze slingers ophangen.

     

     

  • Afgelopen maandag heb ik de derde chemokuur gekregen. YES we zijn op de helft!
    Nog maar 3 kuren te gaan!
    En ik moet eerlijk zeggen dat dit voor mij de zwaarste week is geweest tot nu toe.
    Voor het eerst was ik ook echt misselijk. Met meer medicatie dan de vorige kuren was het wel goed onder controle te houden hoor. En ik heb ook echt niet moeten overgeven. Dat niet gelukkig.
    De eetlust en drinklust was hierdoor echt ver te zoeken.
    Ik at voornamelijk handperen en ander fruit. En over het opeten van 1 peer in stukjes kon ik rustig 2 uur doen.
    Ondanks dat ik mij absoluut niet goed voelde ben ik wel alle dagen naar buiten gegaan om te wandelen of te sporten.
    Ik had het gevoel dat dit mij wel hielp. Even een frisse neus. En ook de geest verfrist hiervan.

    Slapen gaat redelijk. Beetje de hele dag door, max 2-3 uurtjes achter elkaar. En aast het wandelingetje buiten heb ik niet veel ondernomen deze week.
    Douchen is ook een uitdaging.
    Het blijft gek dat dingen die vanzelfsprekend snel gaan, zoals even een korte douche, nu bijna een uur in beslag nemen.
    En ook het genieten van een maaltijd is ineens iets wat bijzonder is.  Want ik eet omdat het moet, maar niet omdat ik zoveel honger heb.

    Des ondanks mag ik niet klagen.
    Ik heb pas bij kuur 3 echt een mindere week. Ik ben nog niet aan mijn bed gekluisterd in deze week. En met de medicatie ben ik nagenoeg niet misselijk. Alleen moet ik nu wat meer innemen.
    Botpijnen zijn ook nog steeds aanwezig. Maar nog goed te onderdrukken met paracetamol. Dus ook daar hoef ik niet meer of zwaardere medicatie voor in te nemen.

    Het is nu weekend! Dus mijn goede 2 weken gaan nu beginnen!

    Ik ben vrijdag nog wel naar de accupunctuur geweest ivm de traanogen en enorme loopneus. En door een paar van die naaldjes heb ik daar nu helemaal geen last meer van. Wat een genot dat mijn ogen niet meer zo vermoeid zijn.

    Dit was de update voor deze week weer.
    Volgende week voel ik mij vast weer beter en ben ik deze week vergeten!


  • Afgelopen maandag ben ik door de PET-scan geweest. Om 7 uur s’morgens stond ik op om wat te eten. Want na half 8 mocht ik niks meer eten. Wel mocht ik de rest van de ochtend veel thee drinken zonder suiker en water.
    Rond half 1 ging ik naar het ziekenhuis.
    Na een korte uitleg werd ik naar een bed gebracht. Daar werd via mijn centrale lijn een radioactief goedje toegediend. En mocht ik 45 minuten niet bewegen. Daarom mocht ik ook geen muziek luisteren. Dat radioactief goedje moest zich namelijk gelijkmatig verdelen door mijn lichaam. Ik geloof dat ik wel perongeluk mijn duim wat bewogen had. Maar dat was volgens de medewerker geen probleem toen ik na 45 minuten gehaald werd voor de scan.
    Wel moest ik voor de scan even naar het toilet, en 2 bekers suiker water drinken.
    De scan duurde ongeveer 35 minuten.
    Daarna mocht ik naar huis, en begon het wachten.

    Dinsdag ochtend werd ik om 9 uur verwacht voor de bloedafname. Daarna gingen we naar de arts. Ze vertelde meteen dat de uitslag van de scan er niet was. Ze ging proberen de uitslag die dag nog wel te krijgen. Dus nog even langer wachten.
    Daarnaast waren mijn bloedwaarden niet goed genoeg om de kuur door te laten gaan. Mijn witte bloedcellen waren veel te laag. Daarom mag ik nu 5 of 6 dagen na de kuur mijzelf injecteren met het middel, om de aanmaak van witte bloedcellen te ondersteunen in het beenmerg. In plaats van de 4 dagen die ik nu al doe na de kuren.
    Ook waren mijn rode bloedcellen veel te laag. Dus heb ik in plaats van de kuur een bloedtransfusie gekregen.
    Volgende week wordt mijn bloed opnieuw gecontroleerd en we hopen dan dat de kuur door kan gaan.

    Vlak voordat ik naar huis kon gaan kwan de arts langs met de uitslag van de PET-scan.
    Ze had goed nieuws. Er was geen tumorweefsel meer zichtbaar op de scan. Wauw!! De chemo doet goed zijn werk!! Dat is boven verwachting goed nieuws.
    Dus we gaan door met de 3 resterende chemokuren. En daarna wordt ik evengoed bestraald.
    Ik vind dat een heel fijn idee. Aangezien ik in 2014 voor de operatie ook een schone MRI-scan had. Maar achteraf waren er toch nog microcellen aanwezig. Die toen niet zichtbaar waren op de scan.
    Deze microcellen moeten nu wel echt verdwijnen. Daarom geeft het mij een heel goed gevoel dat we gewoon doorgaan met de behandeling zoals was afgesproken. Omdat ik voor eens en altijd kankervrij wil worden.

    Ja het is super goed nieuws deze uitslag. Maar ik sta nog niet te juichen. Voor mijn gevoel is deze uitslag nog geen reden voor een feestje. Simpelweg om het feit dat ik er nog niet ben. Ja we zijn zeker op de goede weg. Maar ik blijf realistisch. Meer omdat kanker al eerder een spelletje met mij gespeeld heeft.
    Natuurlijk ben ik positief en echt blij met dit resultaat. Echt het is geweldig! Maar ik ga pas echt wat vieren als alle behandelingen achter de rug zijn. En ik echt weer kankervrij ben.

  • Afgelopen november werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt. Uit labonderzoek bleek dat ik in de overgang was. Dat is het resultaat van chemotherapie. De therapie heeft absoluut gedaan wat het moest doen. Namelijk mijn leven redden……. Dat dit een gevolg zou zijn nam ik toen voor lief. Ik ging voor het leven. Dat was het belangrijkste. En daarna kijken we wel weer.

    Nu ben ik net 34. Nog veel te jong voor de overgang. De arts zei nog geruststellend dat deze waardes nog wel zouden kunnen herstellen. Dus het hoeft geen definitieve overgang te zijn.

    Het werd een periode van afwachten…… 

    In februari was ik ineens best wel moe. Later die week had ik last van een minimaal bloedverlies……. Zou het dan toch? Begin maart lag ik krom van de buikpijn…. Ja hoor mijn cyclus is op gang aan het komen.

    Nooit verwacht, maar echt waar: Pijn is fijn! 

  • Persoonlijk heb ik helemaal niks met plastische chirurgie.
    Ik ben heel erg tevreden met mijn lichaam. Ik zou tot voor kort niet weten wat ik zou willen veranderen.
    Natuurlijk heb ik ook hier en daar wat vetophopingen, die ik liever niet had gehad.
    Maar om daarvoor naar de plastisch chirurg te rennen, om het weg te laten zuigen….nee hoor. Ik sport dan liever, en hoop dat het daardoor verdwijnt.

    Maar wat ben ik nu blij dat er plastisch chirurgen zijn!
    Wat ben ik blij dat dankzij alle celebrity’s dit specialisme zich zo heeft weten te ontwikkelen.
    Nieuwe tieten zijn daar aan de orde van de dag.
    Doordat Pamela Anderson ze bleef vergroten, haar miljoenen bleef investeren samen met de rest van Hollywood, hebben de technieken tot het creëren van de mooiste boezem zich super ontwikkelt.
    En ik ga daar van profiteren.

    Vandaag was het namelijk de dag.
    De dag waarvan ik niet had gedacht dat hij zou komen.
    Ik had een afspraak bij de plastisch chirurg.
    Niet om mijn boezem te vergroten, maar om hem weer compleet te maken.
    Want na mijn laatste operatie wil ik niets liever dan enigszins weer een normaal lichaam krijgen.
    En hij heeft aangegeven dat hij dat kan! Zo fijn.
    Vervelend vind ik dan ook de opmerkingen van derden, die zeggen dat ik als ik dan toch naar de plastisch chirurg ga, ik er meteen wel eens cupje of 2 groter van kan laten maken.
    Ow wil je het van buikvet laten reconstrueren? Dan mag je mijn buik wel gebruiken hoor!
    Lieve mensen, ik was voor de borstkanker zeer tevreden met mijn lichaam.
    Ik zou anders nooit naar een plastisch chirurg zijn gegaan. Het feit ligt er nu, dat om te genezen van de kanker, ik mijn rechter borst moest verliezen.
    Dol graag wil ik nu weer een beetje mijn lichaam terug. Mij weer een beetje mijzelf gaan voelen.
    En ja daarvoor heb ik de hulp van de plastisch chirurg nodig. Want hij kan mij weer een complete boezem geven.
    Niet groter, maar hij kan de cupmaat evenaren van wat ik had.

    Daarom dank ik nu Hollywood! En alle celebrity’s die hun miljoenen hebben geïnvesteerd in mijn boezem!
    Dankzij hun, krijg ik begin 2015 weer iets heel moois terug.

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.

Wie zijn er online?

We hebben 103 gasten en geen leden online

logo 50dpi