• Afgelopen 1,5 week staan voor mij in het teken van nieuw.
    Ik ben 1,5 week terug voor het eerst tante geworden van Een prachtig ventje. Ik ben trots als een pauw! Mijn kleine broertje is ineens niet zo klein meer…. Hij is volwassen geworden, hij is vader geworden… Nee ik kan hem niet meer mijn kleine broertje noemen.
    Dat kleine nieuwe leven, zo bijzonder, zo mooi, zo puur! Welkom kleine vent!

    Ook heb ik voor het eerst afgelopen week 2x 8 uur gewerkt. Dat is een nieuwe stap, de stap richting mijn normale leven. Maar voelt het nieuw.
    Een stap vooruit.
    Het herstel na die 2×8 uur werken ging ook makkelijker dan vooraf gedacht. Dat is ook nieuw! Langzaam maar zeker wordt ik weer meer ik.
    Een heerlijk gevoel.

    Afgelopen woensdag ben ik naar een speciaal zaak geweest voor een prothese. Ze hadden duidelijk mijn maat niet, dus mocht ik zaterdag terugkomen.
    Na diverse protheses te hebben geprobeerd een op het oog goede gevonden te hebben. Blij afgerekend en in de auto gestapt.
    Na 10 minuten in de auto, besloten dat ik toch niet tevreden was met mijn prothese. Er zat een deuk en rimpel in mijn BH. Het was toch niet zo mooi als ik zou willen. Omgekeerd en weer teruggegaan. Want zoals mijn mams wijs zei, hier ga jij je aan irriteren.
    De verkoopster was het gelukkig met mij eens. Dus heb ik weer een heleboel protheses gepast. De een was toch even te dik, waardoor er een duidelijk links-rechts verschil zichtbaar was. De volgende was aan de onderkant heel mooi, maar aan de bovenkant te plat.
    Uiteindelijk toch een mooi zittende prothese gevonden.
    Helemaal gelukkig ben ik met 1 prothese, 2 aangepaste BH’s en een mooie bikini in de auto gestapt naar huis.
    Weer een stapje op weg naar volledig herstel. Een nieuwe prachtig zittende prothese.

    Ik heb een geweldige 1,5 week gehad!
    Langzaam aan wordt ik weer meer mijzelf, langzaam aan kan ik weer wat meer aan.
    In december vertelde ik mijn broer en zijn vriendin, dat in juli 2014 zij een gezond kindje zouden krijgen, en dat ik een gezonde tante zou zijn!
    En dat is helemaal uitgekomen!
    Het leven is echt mooi! En wordt alleen maar mooier!

  • Ontspannnen en relaxed. Zo voel ik mij nu.

    Inmiddels ben ik heerlijk enkele dagen thuis. Na 19 dagen opgenomen te zijn geweest, is thuis zijn geweldig. Ik geniet er met volle teugen van.

    Ja ik sta regelmatig nog wat wankel op mijn benen. Boodschappen doen is net nog niet voor mij weggelegd. De trap op klimmen kan een kleine uitdaging zijn. Maar ik neem de tijd, loop rustig rond, en ik rust veel.

    Mijn hoofdpijn is nagenoeg weg. Ik heb de extra kortdurende morfine niet nodig gehad sinds ik thuis ben. Dat is het teken dat de zwellingen die door de bestralingen zijn ontstaan nu aan het afnemen zijn. Dat is super goed nieuws. En de verwachting is dat alle zwellingen zullen verdwijnen gedurende de week. Want ook de schadelijke cellen zijn door de bestraingen vernietigd. Kortom het gaat echt de goede kant op.

     

    Het voelt ergens ook wel gek dat ik mij zo rustig en relaxed voel. Dat het feit dat genezing er niet meer inzit, en mij juist zo rustig maakt vind ik bijzonder.

    Maar het voelt gewoon goed zo. Het feit ligt er. En daarin mag ik mijn weg gaan vinden. Samen met mijn dierbaren hoor. Maar ik blijf er van overtuigd dat ik echt zelf die weg moet vinden. Dat een ander dat niet voor mij kan doen.

    En het voelt bijzonder dat ik het zo makkelijk los kan laten.

    Het feit lig er. Nee genezing zal niet meer lukken.

    Maar wat is genezing? En waar ligt de waarde daarvan? Ineens sta ik toch anders in het leven. Maar ook weer niet.

    Want ik wil wel weer een gewoon leven hebben. Ik wil weer gaan werken. Wij gaan verhuizen en in ons nieuwe huis de toekomst verder opbouwen. Daarnaast wil ik zeker weer gaan sporten en hardlopen. Want in mijn overtuiging en beleving zal een goede algehele conditie enorm helpen om heel oud te worden.

     

    Hoelang ik heb, is niet te zeggen. Het kan 30 jaar zijn, of 5. Niemand kan hier in een uitspraak doen. In maar 2% van de gevallen wereldwijd zitten deze foute cellen op het hersenvlies. Dus artsen kunnen niks zeggen over de prognose.

    Daarom wil ik dat deel graag loslaten. Het is wat het is. Niet meer, niet minder.

     

    Ik wil gaan genieten van het leven. Alles opsnuiven en beleven. Als er klachten komen, zal ik aan de bel trekken en zullen wij dan uitgebreid alle opties gaan bespreken. Maar wie dan zorgt. 

    Ik wil niet in angst leven. Omdat het mij niet verder zal helpen. 

    Daarom ben ik zo blij met mijn innerlijke rust. Die rust die zorgt ervoor dat ik juist positief naar het leven kan kijken.

    Ik ga mooie plannen maken. En ik ga, boven alles, genieten van het leven.

    Het leven is namelijk echt heel mooi.

    Wij gaan echt onze slingers ophangen.

     

     

  • In februari had ik mijn vriend een citytrip cadeau gegeven. Hij mocht zelf kiezen waarheen, en ook wanneer. We hadden samen besproken dat het misschien handiger was als we pas zouden gaan als mijn conditie iets beter zou zijn.

    Afgelopen donderdag middag besloten we dat het misschien wel een goed idee was om het paasweekend weg te gaan. We hadden echt behoefte om even samen weg te gaan. En even afstand te nemen van alle dagelijkse beslommeringen. 
    Online konden we geen citytrip meer vinden, dus besloten we naar het reisbureau te gaan. Het bleek echter veel lastiger te zijn zo last minute dan wij hadden gedacht. Doordat er geen vluchten vanaf Brussel gingen, waren andere vluchten overvol of enorm duur. Venetië, Rome, Berlijn, Kopenhagen, Oslo, Barcelona, Madrid, Lissabon, Porto, Praag, Wenen, Budapest... Deze vluchten zaten allemaal vol. Wel konden we een vlucht voor vrijdag avond laat krijgen naar Parijs. Daar moesten we even over nadenken. Omdat we dat best zonde vonden van onze vrije vrijdag, besloten we dat toch niet te doen. Als we gingen wilden we er wel de vrijdag ook wat aan hebben.

    Thuis gingen we alle opties nogmaals naast elkaar leggen. Met de trein naar Parijs was ook een optie, alleen ook best duur zo last minute. Dan was er nog een optie om met de auto naar Parijs te gaan. Als we dan een hotel zochten waar we de auto konden parkeren was dat een serieuze optie. Na een korte zoektocht vonden we een hotel waar we de auto vlakbij konden parkeren. En er was een metrostation op loopafstand. Dit moest het worden.
    Helemaal enthousiast hebben het hotel geboekt. En daarna hebben we onze ouders op de hoogte gesteld van onze spontane plannen. De koffers werden gepakt, en we gingen op tijd naar bed. Allebei waren we nog nooit in Parijs geweest.

    De volgende ochtend vroeg stapten we in de auto. Ons avontuur ging beginnen. Het eerste gedeelte heb ik gereden, en mijn vriend heeft het grootste gedeelte gereden.
    We hebben geen last gehad van grenscontroles. Wel hebben we wat files gehad. Maar dat mocht onze pret en stemming niet drukken.
    We konden ons hotel erg makkelijk vinden. En ook de parkeergarage was super goed aangegeven. 
    Nadat we ingecheckt waren zijn we met de metro richting de Eiffeltoren gegaan. Het voelde een beetje gek om ineens midden in Parijs rond te lopen, terwijl we de dag ervoor net besloten hadden om toch weg te gaan. 
    Ik zelf had verwacht dat de Eiffeltoren wat hoger zou zijn, en zilverkleurig. Het is wel een geweldig gebouw. Natuurlijk gingen we in de rij staan om erop te kunnen. Het was wel een uurtje wachten, maar dan hadden we wel wat. Het weer was super. Droog, regelmatig een zonnetje maar ook bewolking. Wel besloten we met de lift naar de top te gaan. Traplopen was gezien mijn conditie geen optie. 
    Wat een geweldig uitzicht over de stad vanaf de toren. Wauw geweldig! Ook beneden hebben we geweldige foto’s en selfies gemaakt van deze toren. 
    Daarna besloten we een rondvaart over de Seine te gaan doen. Vanaf het water konden we zien wat deze stad ons allemaal te bieden had. Het werd al langzaam donker, daardoor hebben we genoten van een bijzonder lichtspel tijdens de ondergaande zon.
    Na de rondvaart tocht hebben gegeten op een diner bootje langs de Seine. Na het eten hebben we mooie foto’s gemaakt van een in de Belgische driekleur verlichtte Eiffeltoren. 

    Voor mij werd het daarna echt tijd om naar het hotel terug te gaan. Ik was heel moe, en wilde graag slapen. Ik slaap sinds de start van de kuren zeer weinig nachten door. Door overgangsklachten wordt ik om de 2 uur ongeveer wakker. 

    Na een onrustige nacht waarin ik veel last had van opvliegers en dus veel wakker geweest ben besloten we de ochtend rustig aan te doen. We hadden rustig ontbeten en nog wat gerust. Maar om de hele dag op de hotelkamer te blijven was natuurlijk zonde. Dus zijn we naar de Arc de Thriomphe geweest en de Champs-Élysées. En ook zijn we naar de Notre Dame gegaan. De rij bij de Notre Dame was zo lang, dat we besloten er niet in te gaan, maar buiten te blijven. Ook zijn we naar het Louvre gegaan. Dat is echt een mega groot museum. Ze zeggen dat je daar wel drie dagen kan rondlopen, en dan heb je nog niet alles gezien. Dat hebben we niet gedaan. Wel hebben we buiten veel foto’s genomen. 

    Een metropas is trouwens wel echt een aanrader. Het metronetwerk is namelijk geweldig. Wel zijn sommige stations heel groot, zodat je veel moet lopen. Ook zijn er niet veel roltrappen, dus heb je een aardige conditie nodig voor al het traplopen. Ik met mijn matige conditie heb regelmatig moeten rusten en zitten voordat ik weer verder kon.

    ‘s Avonds hebben we heerlijk gegeten in de buurt van Le Moulin Rouge. En het was super leuk om deze molen verlicht te zien. 

    De ochtend van eerste paasdag hebben we heerlijk op bed ontbeten. Knus en gezellig. Daarna zijn we naar de basilique du Sacré-Coeur gegaan. We waren niet de enige. Wat was het druk daar. Tevens was er een Chinees meisje die in een trouwjurk daar foto’s aan het maken was. Het zonnetje scheen zo nu en dan. Wel stond er veel wind. 
    Daarna zijn we naar Jardin du Luxembourg gegaan. Een prachtig park waar we op een stoeltje in de zon hebben gezeten. Even relaxen. Op een mooie zomerdag zal het park vol zitten met mensen. Het is echt een prachtig park om te relaxen. 
    Wel hadden we eerste paasdag veel meer rust ingebouwd. Ik had dat nodig. 
    En die avond hadden we vlak bij de Eiffeltoren gegeten. Eigenlijk wilden we in een typisch Frans restaurant gaan eten. Maar daar stond buiten een rij van meer dan 20 mensen. Daar hadden wij geen zin in, dus besloten we een ander restaurantje op te zoeken.

    Tweede paasdag hadden we rustig ontbeten, en daarna de koffers weer ingepakt.
    Na een rit van 6 uurtjes waren we weer thuis.
    Enorm genoten van de stad en van elkaar.
    Wel was ik compleet gesloopt. Het was waarschijnlijk net iets te intensief. Maar ik had het niet willen missen. 

  • Het is alweer even geleden dat ik een blog geplaatst heb. Ik heb vooral genoten van het mooie weer. En daarnaast mocht ik alle dagen naar het ziekenhuis om de bestralingen te ondergaan. 

    Maar vandaag was het zover. De laatste bestraling is een feit. Mijn behandeltraject is klaar. Kortom: Ik ben schoon. Schoon van alle kankercellen. Als alles zo blijft, dan ben ik over 5 jaar echt genezen. De komende periode blijf ik onder controle. Maar dat geeft niet. Het enige wat nu telt is dat ik schoon ben. 

    De bestralingen zijn mij alles meegevallen. Ik heb nergens last van. Geen rode huid, geen rare striemen, geen hinder met bewegen. Ook heb ik nu veel meer energie dan dat ik had tijdens mijn chemo periode. Ik ben daarom de afgelopen weken 4 uurtjes per keer aan het werk gegaan. Heerlijk. Alvast weer een beetje snuffelen aan het gewone leven. Even niet meer bezig zijn met ziek zijn, kanker en alles wat daarbij komt kijken.

    Wel ben ik enorm dankbaar voor deze dag. Toen ik in november 2015 de bult onder mijn oksel vond, waren de artsen niet heel positief over mijn kansen. Ik had 80% kans dat ik er over 10 jaar niet meer zou zijn. De chemo periode viel mij zwaar. Ik had enorm veel last van bijwerkingen. En ik was voor mijn gevoel vaker in het ziekenhuis dan dat ik thuis was. Maar de tussentijdse scan liet geen tumorweefsel meer zien. Dit bericht betekende dat ik een goede kans had op volledige genezing. Daardoor was het het allemaal waard. Nu is vandaag de dag... de dag dat ik wederom schoon verklaard ben. De dag dat ik samen met mijn vriend toekomstplannen kan maken. 

    En toekomstplannen maken wij. Ons huis staat namelijk in de verkoop. We hebben het huis van mijn ouders gekocht. En we hopen in dat huis samen ons gezin te laten groeien, en samen oud te kunnen worden.  Ik ga langzaam aan weer werken. En ik ga ook mijn conditie weer opbouwen. Maar we gaan vooral genieten. Genieten van de kansen die wij hebben gekregen in het leven.

  • Genieten jullie ook zo van het mooie weer dit weekend? Ik geniet hier zeer zeker van. Afgelopen week was het al een paar keer mooi weer. Alleen kon ik toen niet buiten zitten omdat geen enkele tuinstoel heel was.Het is in onze achtertuin al bij een beetje zon erg aangenaam. Daarom hebben we afgelopen donderdag het tuincentrum in het dorp bezocht en een geweldige tuinset uigezocht. Een loungeset waarbij de tafel in hoogte verstelbaar is. Zo hebben we de mogelijkheid om hoog te zitten als we gaan eten, en kan de tafel omlaag als we heerlijk zitten te relaxen. Kortom echt een uitvinding. Ik vind het namelijk echt heel fijn om te eten aan een hoge tafel. 

    Vanmorgen heeft vriendlief het terras schoon gespoten. Daarna werd onze nieuwe loungeset bezorgd. Wauw wat staat hij mooi! Echt super blij dat we deze zomer heerlijk buiten kunnen zitten. Om het aanzicht compleet te maken heb ik de bloembaken gevuld met vrolijk gekleurde bloemen. Natuurlijk heb ik rekening gehouden met de mogelijkheid tot nachtvorst bij de aanschaf van deze bloementjes. Kortom de lente is hier begonnen.

    Dit blogje heet natuurlijk niet zomaar "shoppen''. Ik heb nog meer geshopt, Namelijk bh's. Voor het eerst sinds 2 jaar mocht ik mijn prothese bh's aan de wilgen hangen. Het eerste half jaar na de reconstructie mocht ik geen beugel bh's dragen. En omdat de prothese bh's geen beugels hadden, droeg ik deze nog steeds. Ik vond het zonde om nieuwe bh's te kopen zonder beugels voor maar een half jaartje. Maar het half jaar is voorbij. Dus mocht ik los gaan in de lingerie winkel. Ik had ook nog een heel aantal cadeaubonnen van een lingerie winkel. Dus daar ben ik een paar weken terug naar toe gegaan. Wat is het fijn om weer in een gewone winkel te kunnen passen en slagen. En wat is het leuk om weer een paar mooie setjes in mijn bezit te hebben. Het klinkt raar, maar de deuk en plooi vallen veel minder op nu ik weer een wat sexier model aan kan. Ja, ik voel mij weer op en top vrouw. En dat alleen al, geeft mijn humeur een boost.

    Verder voel ik mij best heel goed. Ben soms nog wat moe. Maar deze kuur is prima gegaan. Het enige is dat ik de eerste dagen na een kuur erg slecht slaap. Ik heb veel last van opviegers. Dit zakt wel langzaam gedurende de week. En nu  ik een week kuurvrij ben, merk ik dat ik weer langere nachten maak en minder last heb van opvliegers. Overdag heb ik op dit moment helemaal geen last van opvliegers. Ook merk ik dat mooi weer mij goed doet. Ik mag niet onbeschermd in de zon zitten in verband met de chemo's. Maar dat geeft niet. Dan smeer ik mij gewoon in met factor 30. Het buiten zijn is iets wat ik zo onwijs fijn vind. Daarom ben ik zo blij met de nieuwe tuinset. Dinsdag mag ik mij weer melden voor de volgende kuur. Ik hoop dat hij doorgaat. Maar ik denk van wel, omdat ik mij nu echt wel goed voel. Afgelopen kwamen een paar collega's langs op ziekenbezoek. Zo gezellig en lief. Ook heb ik een kopje thee gedronken op mijn werk. Heel fijn om weer even op de afdeling te zijn.  

    Ik heb echt genoten. Genoten van de zon, de nieuwe aankopen, het bezoek van mijn collega's bij mij thuis en mijn bezoekje aan mijn werk.

  • Ik snuffel graag rond op facebook en twitter.
    En meng mij daarom ook graag in de discussie of social media echt sociaal is of dat het een vorm is van schijn socialiteit.
    Ik zie namelijk zeer regelmatig hulpvragen voorbij komen. En meestal is binnen een redelijke termijn de desbetreffende nieuwe marktplaats koelkast of wasmachine opgehaald en de woning binnengetild. Of is het ritje naar een doktersafspraak in een mum van tijd geregeld. Super sociaal toch?
    Ik zelf had een oproep gedaan voor de “dagjes uit zegels” van een supermarktketen. Binnen enkele dagen was ik volledig voorzien, en kan ik samen met een gezellige kleine meid een mooi dagje uit boeken met fikse korting. Ook super sociaal.
    Natuurlijk snap ik wel dat we soms doorslaan. Tijdens een etentje of op een verjaardag komt het regelmatig voor dat 80% van de mensen met zijn snuffert in de mobiele telefoon zit, om op facebook te melden dat het erg gezellig is. Maar ondertussen vergeten ze hoe het is om echt contact te hebben met vrienden en familie.
    Echt contact is het aller leukste, en het meest waardevol.
    Maar om social media niet sociaal te noemen vind ik vrij kort door de bocht.

    Neemt niet weg dat ik enorm kan genieten van alle statusupdates. En dan ook regelmatig onbedaarlijk moet lachen om alles wat mensen even willen delen. Serieus, 10 minuten op social media snuffelen bezorgt mij een enorme lach op mijn gezicht.
    Deze foto is daar een heel mooi voorbeeld van.
    Geniaal.

  • Soms heb je er geen gevoel bij.
    Dat had ik bij het songfestival. Het nummer vond ik niet echt iets voor een songfestival. Ik had er gewoonweg geen gevoel bij.
    Mijn nationalistische hartje hoopt dan wel op een goede uitkomst.
    Maar wauw, wat was de uitvoering magisch. Ik werd meegezogen in boodschap van het nummer. Deze tweede plaats was zo terecht en prachtig.

    En afgelopen week is het tweede grote sportevenement van 2014 van start gegaan.
    Afgelopen februari hebben onze sporters ongekende prestaties geleverd tijdens de Olympische spelen. Mega veel medailles. Diverse keren hadden wij alle 3 plekken op het podium bezet! De Russen werden beroerd van de klanken van het Wilhelmus . Geweldig wat gaf dat mijn Nederlandse hart een enorm blij gevoel.

    Nu is afgelopen week het WK voetbal van start gegaan.
    Ik ben wel een voetbal liefhebber. Zeker van het EK en WK Oranjegevoel!
    Maar ook van de Nederlandse competitie (lees Ajax), volg ik redelijk veel.

    Terug naar het WK. 4 jaar terug had ik er zo’n goed gevoel bij. Wij zouden wereld kampioen worden. Uiteindelijk verloren we de finale.
    Maar dit jaar had ik er geen enkel gevoel bij. Geen goed gevoel, geen slecht gevoel, gewoonweg geen gevoel.
    De eerste wedstrijd tegen Spanje, ik hoopte dat als Nederland in hele goede doen was, dat ze misschien met 1-2 konden winnen. Maar dan moesten zij wel in uitzonderlijk goede doen zijn.
    Ik had niet eens een oranje shirtje aangedaan voor deze wedstrijd. De schade beperkt houden…..daar hoopte ik op.
    Binnen korte tijd stond Oranje met 1-0 achter. Natuurlijk door een zeer onterechte penalty. Maar compleet volgens de algehele verwachting, stonden we achter.
    Maar wat er daarna gebeurde: ongekend, weergaloos, bizar, niet te geloven!
    Ons Oranje team maakte het ene doelpunt na de andere. De één nog mooier dan de ander. Compleet uit mijn dak gegaan! Wauw!! Wat een begin van ons team op dit WK!
    Ik raak er niet over uitgepraat! Wauw wauw wauw!
    Natuurlijk weet ik, net als de rest van Nederland dat we nog niks hebben gewonnen. Maar serieus, een goed begin is het halve werk!
    En heb ik nu, net als alle andere 16 miljoen bondscoaches die ons land rijk is, ineens vertrouwen dat wij het nog wel eens ver kunnen schoppen dit toernooi.
    Misschien is het soms wel eens goed, om ergens geen gevoel bij te hebben.

  • Sommige mensen moeten het gewoon echt niet doen. Ik weet, ieder moet voor zich weten wat hij of zij draagt.
    Maar sommige dingen moeten sommige mensen vooral niet dragen.

    Afgelopen week heb ik heerlijk genoten van een weekje Corfu.
    Zon, zee, lekker eten en ook nog genoten van de prachtige omgeving.
    De eerste zondag van ons verblijf gingen we met een bootje naar een paar eilanden.
    Het weer was prachtig. En er werd een zwemstop gehouden bij 1 van die eilanden.
    Het water was helder en zo mooi blauw.
    Het ultieme vakantie gevoel kregen wij wel van deze prachtige omgeving.

    Totdat jong en oud in zwemkleding verscheen….
    Hoewel tot de leeftijd van 70 jaar de zwemkleding netjes en verzorgd er uit zag, vervloog mijn vakantiegevoel van de mannen in zwemkleding boven de leeftijd van 70 jaar.
    Verwassen en verbleekte Speedo’s van de begin 20ste eeuw waren massaal uit de kast getrokken.
    Daarbij was hier en daar elasticiteit en de stofdichtheid ver te zoeken.
    En ik snap, dat nu de crisis overal is toegeslagen, je niet zomaar geld uitgeeft aan iets nieuws. Maar om maar 1x in je leven een zwembroek aan te schaffen….
    Hoewel ik de zelfverzekerdheid van die groep mannen wel weer bewonder….

    Maar Hell SpeeNo voor de Speedo….. In mijn ogen dan…..

  • Als ik ergens niet van hou, is het spreken in het openbaar.
    Ik word al zenuwachtig bij het idee. Waar het vandaan komt, geen idee.
    Ergens ben ik jaloers op mensen die zo rustig en natuurlijk overkomen als ze in het openbaar spreken.
    Hoe goed ik mij ook voorbereid, ik heb altijd een trillende stem en trillende handen.
    Toch had ik het idee om op mijn feestje een dankwoord uit te spreken.
    Ik dacht: Als ik een chemokuur aan kan, moet het ook lukken om op mijn eigen feestje een kleine speech te houden.

    Dus heb ik met trillende stem en trillende hand de microfoon gepakt en 84 mensen toegesproken.
    Ik probeerde te letten op mijn ademhaling. En mijn trillende arm te laten steunen tegen mijn lichaam.

    Speech

    Lieve allemaal,

    Super bedankt dat jullie vandaag gekomen zijn om samen met mij het leven te vieren.
    Ik heb eigenlijk nooit wat gehad met het vieren van mijn verjaardag.
    Van mij hoefde dat niet zo nodig. Ik hoef namelijk niet zo heel nodig in het middelpunt van de belangstelling te staan.
    Ik ga liever op in de menigte, en vermaak mij samen met de mensen om mij heen.

    Maar het afgelopen jaar heeft mij geleerd dat het wel belangrijk is.
    Gek eigenlijk dat ik de borstkanker daarvoor nodig had.
    Het ziek zijn heeft mijn leven totaal op zijn kop gezet. Alles wat vanzelfsprekend en normaal was, was ineens niet meer normaal.
    Tussen de diagnose en de eerste chemokuur zat 2 weken. En die 2 weken waren volgepland met onderzoeken. Van een normale gezonde jonge vrouw, was ik ineens ziek. En het meest bijzondere was dat ik mij totaal niet ziek voelde voordat ik ook maar 1 behandeling had ondergaan.
    Het was bizar dat ik bijna een jaar niet echt meer aan het werk geweest ben. Natuurlijk hield ik contact, maar echt aan het werk…..
    Het was bizar dat ik niet naar bepaalde verjaardagen kon, of soms maar een uurtje kon blijven. Omdat ik dan geen energie meer had.
    Het was bizar in wat voor gekke achtbaan ik terecht gekomen was.
    Vanaf het hele begin was duidelijk dat ik zeer goede kans had op een volledige genezing.
    Daar ben ik dan ook vol voor gegaan!
    Maar alleen had ik het niet gekund.
    Bedankt paps, mams voor alle steun, ritjes naar het ziekenhuis, de schouder om op te huilen, de lach en dosis zelfspot.
    Bedankt Don voor alle droge grappen, die wisten altijd een enorme lach op mijn gezicht te toveren.
    Bedankt lieve Chan, eigenlijk voor alles! Dat ik betrokken mocht zijn bij de zwangerschap. Voor de onvergetelijke Backstreet Boys promo en tour! Wat hebben we genoten. Bedankt voor je vriendschap.
    Bedankt alle ooms, tantes, neefjes, nichtjes voor jullie bezoekjes, bemoedigende woorden en adviezen. En ook bedankt voor jullie steun aan mijn ouders.
    Bedankt Judit en Ralph dat ik altijd bij jullie terecht kon, als ik heel even mijn lieve familie wilde ontlasten. Ik denk Juut, dat het afgelopen jaar op alle vlakken het meest intense jaar was in onze 21 jaar van vriendschap.
    Bedankt lieve vrienden voor alle steun, mailtjes, fruitmandjes en opstekers die jullie mij bleven sturen.
    Bedankt Backstreet meiden! Zo zie je maar dat het samen bezoeken van concerten en delen van liefde voor de muziek uit kan monden in dierbare vriendschappen.

    Bedankt collega’s! Wauw wat ben ik door jullie gesteund gedurende dit hele proces. De enorme hoeveelheid kaartjes, mailtjes en whatsappjes die ik heb mogen ontvangen, echt gedurende het hele proces. Ik ben er nog stil van. Haha sorry voor de gaten die achterliet in het rooster. Maar ik ben gelukkig gezond en wel terug om ook die nachtjes weer te draaien! Zonder gekheid, echt bedankt!

    De reden voor dit feestje: Ten eerste om jullie allemaal te bedanken! Voor alles!
    En om het leven te vieren!
    Te vieren dat ik het afgelopen jaar heb mogen beleven, en dat er weer een prachtig jaar voor mij klaar staat.
    Want ondanks alles, was het afgelopen jaar de meest bijzondere uit mijn leven.
    Jullie allemaal hebben mij doen beseffen wat voor rijk persoon ik ben!
    Dank jullie wel.

    Dus: Geniet van alle momenten in je leven. Geniet ervan dat je ouder wordt, want niemand wil jong doodgaan.
    Haal een drankje bij de bar, praat en lach met elkaar, en bovenal dans!
    Tijd om te feesten!

    En we hebben goed gefeest!

  • Door Heleen van “Gelukkig mezelf zijn” werd ik getagd voor de “5 reasons why I smile”-tag.
    Normaal gesproken ben ik zo’n flauwerd die niet mee doet aan dit soort “tag opdrachten”.
    Maar ik heb heel veel om te lachen in dit leven. En dat deel ik graag met jullie.
    Heleen, bedankt voor je tag!

    Spelregels voor deze tag-opdracht:

    – Tag 5 andere bloggers om deze tag te doen.
    – Maak de naam bekend van diegene waardoor je genomineerd bent in je artikel.
    – Noem 5 redenen waarom jij lacht of blij bent.
    – Kopieer deze regels en zet ze in jouw artikel.
    – Kopieer de TAG afbeelding en plaats die in jou

    Ik tag niemand. Dat is misschien niet volgens de regels.

    5 reasons why I smile

    1. Mijn broertje
    Hij is een bijzonder persoon. Met een geweldig gevoel voor humor. Hij heeft een hart van goud. Ik weet dat hij mijn broertje is. Maar hij is in juli voor het eerst vader geworden. Ineens is hij niet meer mijn kleine broertje, hij is gegroeit! Wat is hij een geweldig lieve vader!
    Ik ben ongelofelijk trots op wat hij in zijn leven bereikt heeft.
    Een goede baan, waarvan ze op school altijd tegen hem zeiden dat dat hem niet zou lukken. Hij heeft het hem wel geflikt!
    Als ik er even doorheen zit geeft hij een opmerking waar ik dan zo onwijs moet lachen. Hij is werkelijk waar een zonnestraal in mijn leven.

    2. Mijn vrienden en vriendinnen
    Ik heb serieus een geweldige groep vrienden om mij heen.
    Stuk voor stuk lieve mensen waar ik totaal mijzelf bij kan en mag zijn. Die met mij door het leven dansen. Haha ja uit ben een absoluut ” uit-de-maat-dans-talent” . Wat voor diverse hilarische momenten in het uitgaansleven heeft gezorgd. Heerlijk.

    3. Mijn werk
    Ik word zo ongelofelijk blij van mijn werk. Laatst heb ik al een blogje gewijd aan mijn droombaan. Elke dag ga ik met een lach op mijn gezicht naar mijn werk. Voor mijn gevoel hoor ik echt thuis op die werkvloer. En hoor ik thuis in dat team.

    4. Mijn neefje
    Zo mooi, zo klein, zo puur. Wat een ongelofelijk geluk is hij. Als ik hem zie moet ik lachen, dat kan gewoon niet anders. En het allerleukste is dat hij ook naar mij lacht. Dat is pure rijkdom en pure liefde.

    5. Backstreet Boys
    Sinds 1995 volg ik deze boyband. En nog steeds bezoek ik samen met vriendinnen concerten van deze band. Heerlijk meezingen, en de grootste lol hebben met elkaar. Gave roadtrips, super gave steden bezoeken. Ja als Backstreet Boys fan zie je nog eens wat van de wereld.
    Hun muziek bezorgd altijd een lach op mijn gezicht.

  • Ik zelf heb nooit echt wat gehad met het vieren van mijn verjaardag.
    Natuurlijk vond ik het gezellig om in een klein groepje wat te drinken en een lekker erbij te doen. Maar voor mij hoefde dat niet persé een verjaardagsfeestje te zijn. Ik heb een keer een boerenkoolparty gehouden. 30 mensen kwamen boerenkool eten bij mij thuis. Bere gezellig was dat.
    Dat had van mij ook op een normale avond kunnen zijn. En daarbij, ik hou er niet van om heel erg het middelpunt te zijn. Ik hoef niet zo nodig in de belangstelling te staan.
    Van nature zit dat niet in mijn karakter. Ik meng mij liever in de menigte, praat gezellig met de mensen om mij heen.

    Vorig jaar had ik niet de juiste conditie om mijn verjaardag te vieren. Ik zat midden in mijn schema van chemokuren , was snel moe, en kon niet goed groepjes mensen van een hapje en een drankje voorzien. Dus heb ik dat jaar, zoals ik het meestal deed, gewoon voorbij laten gaan.
    Maar ik kreeg wel het besef dat het vieren van mijn verjaardag niet gaat om in de belangstelling te staan. Maar dat het een reden is om feest te vieren. Een reden om het leven te vieren. Te vieren dat je heb genoten van een prachtig jaar in je leven, en dat er opnieuw een prachtig jaar vol verrassingen voor je klaar staat.
    Ja je wordt ouder. Gelukkig maar! Want niemand wil jong dood gaan.

    Daarom geef ik dit jaar een knalfeest. Een feest om te vieren dat ik het afgelopen jaar als een enorm rijk jaar heb mogen ervaren. Om te vieren dat er weer een prachtig jaar voor mij ligt te wachten. Een feest om te vieren dat ik ouder mag worden! En een feest om mijn familie, vrienden en collega’s in het zonnetje te zetten. Om ze te bedanken voor alle steun, berichtjes hartverwarmende kaartjes en positieve mailtjes, die ik, maar ook mijn ouders hebben mogen ontvangen het afgelopen jaar.
    Nee het gaat er niet om dat ik in de belangstelling sta. Maar ik wil heel graag mijn eigen lieve dierbare menigte in het middelpunt zetten.

    Een feest om het leven te vieren!
    Elke verjaardag die ik mag vieren, is een gift!

  • Ik heb vele vriendschappen ervaren.
    Sommige voor een kortere intense tijd, andere zijn altijd wat oppervlakkig gebleven.
    Sommige vriendschappen verwateren na een verloop van tijd. Omdat beide levens doorgaan, en de prioriteiten van beide kanten veranderen.
    Ik ben maar weinig vriendschappen verloren door ruzie.
    Maar wel kwijt geraakt door de tijd, de afstand, de snelheid waarin je leven loopt. Vriendschappen komen dan op een splitsing te staan. Mijn leven neemt op dat moment een andere afslag. Daardoor verliezen we elkaar uit het oog.
    Ik ben er van overtuigd dat je bepaalde mensen tegenkomt op een moment dat je hun ook echt nodig hebt. En dat zij mij op dat moment nodig hadden. Nadat we elkaar hebben geholpen met structuur, steun, een lach, een traan nemen we geruisloos maar zeer geleidelijk allebei andere stappen in het leven.
    En dat geeft niet. Het geeft niet dat niet alle vriendschappen blijvend zijn.
    Ik ben dankbaar voor alle vriendschappen die ik heb mogen ontvangen. Ze kwamen op het juiste moment, en hebben mij gemaakt tot de persoon die ik ben.

    Ik heb vriendschappen die ontstaan zijn door de liefde voor dezelfde muziek. Dankbaar ben ik dat inmiddels goede vriendschappen heb mogen opbouwen die niet alleen maar leunen op de liefde van muziek. Maar dat er een verdieping is in elkaars leven. Dat ik met die vrienden meer kan en mag delen. Mijn onzekerheden, mijn domme acties, mijn vreugde, mijn verdriet.
    Vriendschap die uitgroeit tot een belangrijk familielid…..
    Ja wat begint met liefde voor de BSB, wordt uiteindelijk veel meer.
    Bijzonder is dat.

    Ik heb vriendschappen die zijn ontstaan door mijn werk.
    Lang ben ik zoekende geweest. Lang wist ik wel wat ik wilde worden, alleen wist ik niet hoe. Of durfde ik die stap niet te zetten.
    Uiteindelijk de sprong gewaagd. En dat was de beste stap die ik had kunnen zetten. Ik heb veel lol met collega’s. Ik ben enorm blij met de vriendschappen die ontstaan zijn op de werkvloer.

    Maar mijn meest bijzondere vriendschap is ontstaan op de middelbare school. We hebben nog steeds een enorme band.
    Ondanks dat wij onze levens totaal verschillend invullen.
    Ondanks dat wij beide regelmatig op splitsingen staan, en dan toch allebei voor de andere weg kiezen.
    Is er een verbondenheid, een belangstelling en een respect voor elkaar die alleen maar groeit.
    Weinig keren zijn wij de afgelopen 21 jaar elkaar echt uit het oog verloren. Op momenten dat dat bijna leek te gebeuren, kruisden onze wegen en levens elkaar weer. De laatste keer dat dat bijna gebeurde waren we trouwens nog pubers.
    Nog steeds zijn onze levens zo anders.
    Zij getrouwd, 2 geweldige kinderen, een hond, een prachtige nieuwbouwwoning en super mooi parttime werk.
    Ik single, geen kinderen, geen huisdieren, een tussenwoning, en na diverse opleidingen geweldig fulltime werk gevonden.
    Zij zal hoe mijn leven ook loopt, altijd voor mij klaar staan.
    Afgelopen jaar kwam ze regelmatig even een boodschapje langsbrengen, een bezoekje brengen, wat huishoudelijke klusjes doen. Omdat ik door alle behandelingen niet altijd dat soort simpele klusjes zelf kon doen.
    Juist op de momenten dat ik er even doorheen zat, stuurde zij een berichtje waardoor ik moest lachen.
    Andersom is het ook zo. Ik ga voor haar en haar gezin door het vuur.
    Vorig jaar heeft ze met haar gezin een tijd gebruik maakt van mijn woning, omdat haar eigen woning door lekkage en schimmels geen gezonde omgeving was om in te leven.
    Gelukkig is dat allemaal goed gekomen, en wonen ze weer heerlijk in hun prachtige nieuwbouwwoning.
    Dit is een vriendschap voor het leven. Hoe onze levens ook zullen verlopen.
    We delen lief en leed, we lachen om de domste grappen.
    Ik denk toch dat het heel bijzonder is….een vriendschap die blijvend is….
    Dank je wel……..
    Jij ben de persoon die mij eerlijk en onbevooroordeeld je mening vertelt. Jij bent degene die mij een hele andere kant van het leven laat zien.
    Jij bent de persoon aan wie ik mijn diepste geheimen en angsten kan vertellen. Jij bent degene die nooit opkijkt van mijn rare acties.
    Jij kan met 1 opmerking een enorme glimlach op mijn gezicht toveren. Zorgen dat ik in een onbedaarlijke aanval van slappe lach kan schieten.
    Dankbaar ben ik, dat ik jou als vriendin mag hebben.
    Ja………..
    Sommige vriendschappen zijn echt blijvend.
    En het is een enorm rijkdom dat ik zo’n vriendschap mag ervaren.

  • Het is hier een rustige week geweest. Ik voelde mij eigenlijk erg goed. Eten en drinken gaat heel goed. En ook wat energie betreft gaat het best heel goed. Dat ene middel minder tijdens kuur 4 merk ik duidelijk in het herstel na de kuur.
    De tintelingen en dove gevoel van vingers en tenen blijven stabiel. Nog geen duidelijke verbetering voelbaar.
    Ook heb ik afgelopen week, en nu dus eigenlijk nog steeds wat verhoging.
    Het zet niet duidelijk door, maar blijft sluimeren. Zo rond de 38,1-38,4. 
    Ik voel mij hier niet echt ziek bij. Hoest wat en ben neus verkouden. Maar ik heb er verder niet heel veel last van.
    Als de temp wel boven de 38,5 is moet ik waarschijnlijk opgenomen worden. En daar zit ik niet op te wachten. Dus hoop ik dat ik er zo doorheen wandel en dat de temp de komende dagen weer zal normaliseren.
    Door deze temperatuurverhoging mag ik komende week nog niet naar mijn werk.

    Dit vind ik echt heel erg jammer. Ik hoop echt dat de komende dagen mijn temperatuur zo genormaliseerd is dat ik aan het einde van de week wel even naar mijn werk kan.

    Wel ga ik echt alle dagen even naar buiten, een rondje wandelen of een boodschap doen. Maar ik heb zaterdag het echte sporten wel overgeslagen. Met deze verhoging was het niet verstandig om mijn lichaam verder te belasten.

    Dus al met al heb ik echt een goede week gehad. Behalve dat ik een beetje blijf sukkelen met verhoging waar ik niet echt last van heb.

    Iedereen heel veel plezier komende week met alle Sinterklaasvieringen.

    Ik vind het toch altijd een hele leuke tijd.

  • Wauw wat is er massaal gemaild voor mij naar radio 538! Dat ik die kaartjes niet gewonnen heb ligt zekker niet aan iedereen die gemailt heeft. Bedankt mams dat je dit bekokstoofd heb.


    Maar nu het goede nieuws.
    Vanmorgen was ik op controle in het ziekenhuis, en mijn tumor is echt aanzienlijk kleiner geworden. De chemotherapie die ik dus nu krijg, slaat zeer goed aan.
    Yesssssss!!!
    Ook mijn labwaardes waren weer helemaal goed. Dus maandag krijg ik mijn 4de chemokuur.
    Deze kuur zal bestaan uit 2 giften in plaats van 3. 
    Omdat ik nu last heb van tintelingen en doof gevoel in mijn vingers en voeten kunnen ze 1 middel niet toedienen. 
    Dit heeft geen gevolgen voor mij, omdat je inprincipe 10% van je kuren mag missen.
    Het middel wat ik nu niet ga krijgen heeft als bijwerking neuropathie (beschadiging van zenuw-uiteinden). Als ik dat middel maandag wel zou krijgen, is de kans op blijvende schade groot aan de zenuwuiteinden van mijn vingers en tenen. En dat zou weer grote gevolgen hebben voor bijvoorbeeld het uitoefenen van mijn werk. Maar ook zo iets simpels als mijn balans kunnen houden, wordt een stuk lastiger als ik geen gevoel meer heb in mijn tenen.
    Bij kuur 5 wordt bekeken of ik dan
    weer alle 3middelen ga krijgen, of dat het er 2 blijven.
    Dit hangt af van hoe  en of deze tintelingen herstellen de komende weken.
    Dus dit blijft komende weken wel een beetje spannend.

    Ik ga nu lekker genieten van het nieuws dat de tumor kleiner is geworden.
    Want daar doe ik het toch allemaal voor!
    En maandag wordt ik om 09:40 uur
     in het ziekenhuis verwacht voor kuur 4. 

  • Wat hebben wij genoten van een weekendje weg. Even de boel de boel gelaten. Even afstand van alles wat in ons leven speelt. Maar ook juist veel praten over alles wat in ons leven speelt.
    We hebben genoten van het heerlijke eten. En heerlijk geslapen in een rustig hotelletje buiten de stad Munster.
    Het weer zaterdag was prachtig. Wel echt heel koud. Maar het zonnetje scheen.

    Ik hou van deze tijd. Sinterklaas en kerst, de gezelligheid, de lichtjes, kaarsjes, het samen zijn. Helemaal gezellig en leuk. Lekker eten samen, bijzondere hapjes bij een lekker glaasje sap.
    Daarom wilde ik heel graag naar een kerstmarkt. Ik was er nog nooit geweest. Maar het leek mij super leuk om ideeën op te doen voor de kerst.
    Echt wat is dat leuk. Leuke houten kraampjes, huisjes waar van alles te koop is. Leuk speelgoed en bijzondere kersthangers. En natuurlijk genoeg te eten.
    Munster is een mooi oud stadje. Leuke oude straatjes en bouwwerken. Erg sfeervol allemaal.
    Kortom wij hebben genoten, van elkaar, van het weer en ik heb vooral genoten van de kerstmarkt.
    Komende week wordt weer een spannende week. Waarin weer veel duidelijk gaat worden.
    Nu, genieten we vooral na van dit mooie weekendje.

  • Op dit moment voel ik mij heel erg goed.
    Ik ben inmiddels weer heerlijk gesetteld in mijn eigen huisje.
    Daar heb ik 6 binnenkozijnen van een mooie nieuwe laag witte verf voorzien.
    Heerlijk opgeknapt is dat.
    Ook ben ik afgelopen week 2 x naar mijn werk geweest.
    Wat was het super fijn om mijn collega's weer te zien spreken. Echt heerlijk om weer op de afdeling rond te lopen.
    Het is fijn dat ik mij nu zo onwijs goed voelt

    Vandaag weer naar het ziekenhuis geweest. Bloedcontrole en even een algemene check-up.
    Alles was goed. Dus maandag om 09:40 mag ik mij gaan melden voor de tweede chemokuur.
    Enige punt van aandacht is mijn gewicht. Ik moet 1,6 kg gaan aankomen dit weekend. Dan ben ik weer op het gewicht van voor mijn eerste chemokuur.

    Ook is vandaag mijn haar eraf gehaald.
    Het viel al zo erg uit. Het was niet leuk meer.
    Dus nu heb ik een gemillimeterde coupe.
    Ik moet zeggen het valt mij niet tegen. Het staat nog best heel leuk.
    Ik zal kijken of het lukt nog een foto door te sturen.
    Maar het valt mij echt niet tegen. Maar wat voelt het koud aan mijn hoofd! Wow. Dat is wel echt wennen.

    Ik ga dit weekend nog lekker genieten.
    Ik wens jullie ook een heel fijn weekend toe.
    Nogmaals heel erg bedankt voor alle steun!

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.

Wie zijn er online?

We hebben 296 gasten en geen leden online

logo 50dpi