• Mijn geluksmomentje van vandaag:
    Een echte staart in!

    Door het kleine staartje, waarbij de plukken haar fanatiek ondersteund worden door verschillende soorten speldjes, zie ik mijzelf.
    De persoon die ik was voor mijn ziekte.
    Ik voel de tranen prikken in mijn ogen.

    Als ik nu in de spiegel kijk, herken ik het beeld.
    Zo zag ik eruit als ik bijvoorbeeld naar mijn werk ging, of als ik ging sporten.

    Dat kleine staartje, bezorgd mij een enorm geluksgevoel.
    Dat kleine staartje wist langzaam aan de sporen uit van de behandelingen.
    Dat kleine staartje zorgt ervoor dat ik mij een beetje meer ik voel.

    Is het heel erg belangrijk?
    Voor een ander misschien niet.
    Maar ik vind het erg fijn als ik weer steeds meer ik voel.

  • De lente is inmiddels alweer aardig op weg om zomer te worden. De korte broeken en jurkjes kunnen weer uit het stof getrokken worden.

    Maar mijn zomer is begonnen op het gelukzalige moment dat ik mijn benen mocht scheren. Begin maart was het moment daar! Scheermesjes uit de kast en uitgebreid mijn benen mooi glad geschoren. Nu begrijp ik heel goed dat veel vrouwen het irritant vinden, en noemen het haargroei op een ongewenste plaats. Maar voor mij was het echt een moment waarvan ik genoot, wat ik gemist had.

    Door de chemokuren was ik namelijk volledig kaal. Geen haar op mijn hoofd, geen haar onder de oksels, geen haar op de benen. Ook de wenkbrauwen waren enorm uitgedund. Maar begin maart begon voor mij de zomer!! Ik voelde voor het eerst stoppels op mijn benen. Ik had nooit gedacht dat ik dit zo geweldig zou vinden. Yes!! Ik mag weer gaan scheren! Ook de 3 stoppels onder de oksels werden met zorg bewerkt met een scheermesje.

    Na maanden mijn kale koppie om de dag gewassen te hebben met shampoo voor beschadigd haar, waren daar ook de eerste doorzichtige donshaartjes op mijn hoofd. Ze waren voornamelijk voelbaar. De eerste onzichtbare donshaartjes op mijn hoofd werden verwend met een mooi haarmaskertje. Dons is haar, en haar moet je verzorgen. De maskertjes kwamen regelmatig terug, en mijn haardos werd langzamerhand steeds voller. In het begin keek je nog echt op mijn hoofdhuid. Maar inmiddels is het echt lekker vol geworden. Ik ben er van overtuigd dat een maskertje zo nu en dan echt helpt. En als het niet helpt, geeft dat niet. Het geeft mij een goed gevoel.

    Het volgende gelukzalige moment was vorige week. Mijn haar borstelen! Het is inmiddels 2 cm lang, en ik kan het borstelen. Met een dikke glimlach op mijn gezicht heb ik mijn borstels tevoorschijn gehaald. Met 3 borstelstreken was ik klaar. Maar toch, ik kan mijn haar weer borstelen. Verder kan ik er nog niet veel mee. Het is te kort voor een leuk modelletje. Maar ik kan het weer lekker borstelen.

    Nooit geweten wat haar kan doen voor een mens. Tijdens de kuren vond ik het niet heel erg dat ik geen haar had. Maar zou gauw de laatste kuur door dat infuus gelopen was, wilde ik weer haar. Bewust had ik niet gekozen voor een pruik. Veel pruiken vind ik nep en niet mooi. En stel je voor, dan hoef je dat dooie haar niet meer op, wat doe je er dan mee? In een doos op zolder? En elk jaar kom je als je de kerstspullen van zolder haalt,  die doos weer tegen. Die doos met die dooie marmot erin. Nee hoor. Ik deed wel een leuk mutsje op, het was toch winter.

    Hoe vaak ik wel niet droomde s’nachts dat ik weer lang haar had, en dat ik het met mijn hand uit mijn nek haalde. En hoe vaak ik niet geroepen heb na de laatste kuur: “Ik wilde dat ik zo’n pop was, die ik vroeger had. Waar het haar ging groeien als ik de arm op en neer bewoog”.

    Nu snap ik steeds meer wat haar betekent voor een mens, maar zeker voor een vrouw. Het geeft een vrouw uitstraling, een beetje vrouwelijkheid. Wenkbrauwen e wimpers geven een gezicht uitdrukking. Voor mijn gevoel had ik zonder haar, en zonder de wimpers en wenkbrauwen een ziek gezicht. Iedereen kon meteen zien wat er met mij aan de hand was. En ik wilde niet altijd maar als ziek gezien worden. En dan mag ik nog niet klagen, want ik was net niet al mijn wenkbrauwen kwijt. Dus het echte blote billen gezicht heb ik nooit gehad.

    Maar nu geniet ik. Ik geniet van het scheren van mijn benen, oksels en bikinilijn. Ik geniet van het bijwerken van mijn wenkbrauwen. Ik geniet van het verzorgen van mijn haar, maskertje, borstelen. En ook van de eerste keer naar de kapper gaan, zal ik intens genieten.

  • Gelukkig nieuw jaar allemaal.
    Ik heb heerlijk genoten van mijn extra weekje kuurvrij. Je moet van een nood een deugd maken. En met de feestdagen is een beetje energie en eetlust erg welkom. Kortom we hebben er van genoten door heerlijk te wandelen in het bos, gezellig samen oud en nieuw te vieren. We zijn met de schoonouders naar het kerstcircus in Carré geweest. Echt heerlijke en gezellige dagen hebben we gehad.

    Nu over op de orde van de dag. Nieuw jaar, nieuwe ronde, nieuwe kansen.
    De temperatuur daalt. Het noorden van het land heeft last van ijzel en sneeuw. De mutsen kunnen weer uit de kast gehaald worden.

    Mijn eerste muntsenwas is ook gedaan. Eigenlijk heb ik ze met een andere reden te voorschijn getoverd. Mijn haar valt heel erg uit. Ik krijg al kale plekken. Elke keer als ik mijn haar borstel zit hij bom vol met haar.
    Het einde van de week gaat mijn haar eraf. Vanmiddag heb ik een afspraak gemaakt. Ik ben er wel klaar mee.

    Nu vind ik mijn haren overal. S’morgens ligt mijn kussen bezaaid met haren. Ik word wakker van het gekriebel van losse haren in mijn gezicht. Het is mooi geweest.

    Kuur 2a ging vandaag wel door. Volgende week kuur 2b. Ik hoop dat het met deze medicatie goed blijft gaan. En dat ik minder last heb van de bijwerkingen. Maar we wachten het af. Tot nu toe lijk ik geen klachten te hebben. Als er geen kuren uitgesteld gaan worden ga ik 5 april mijn laatste kuur krijgen.
    Dat betekent dat ik nu nog maar 9x hoef. Hihi ik ben aan het aftellen.

  • Ineens was ik het zat. Ik was mijn haar zat.
    Ik weet het, ik roep al maanden dat ik zo blij ben dat het allemaal terug groeit. En dat ben ik ook oprecht. Blij dat ik langzaam aan weer mijzelf wordt. Nee een verbeterde geüpgrade versie van mijzelf.
    Maar nu was ik het toch even zat. Mijn haar wilde niks meer.
    Ik had een soort van ontploft paddenstoelen hoofd. Je zou bijna zeggen: Het ideale herfst kapsel. Maar ik wil er toch graag verzorgd bijlopen.
    Daarbij geloof ik ook echt dat de 9 uur narcose van 3 weken terug niet het meest bevorderlijk is voor mijn haardos.
    Gister was daarom mijn eerste echte uitje na de operatie, een tripje naar de kapper. En 20 minuten later stapte ik blij mijn huis weer binnen.
    Er is niet veel afgehaald, wat dunne puntjes en een beetje model erin. Maar het voelt als een hele transformatie.

    Gelukkig gaat het herstel van de operatie nog steeds voorspoedig. Ik gebruik geen pijnstillers meer. Eigenlijk bewust niet, zodat de pijn de grens wordt wat ik kan en mag gaan doen. Ik mag nu meer bewegen, meer lopen, wat oefeningen doen met mijn arm. En tot nu toe gaat dat best aardig. Alleen op de zij slapen lukt echt nog niet. Wat een drama. Dus ik word alle nachten wel een keertje wakker. Ach als dat het enige is.
    Hoewel…… Alles geneest mooi, de borst is ook echt super mooi geworden…..maar toch ontdekte ik 2 zwarte haren op mijn nieuwe borst…. 2 haren die ooit schaamharen waren geweest.
    Deze heb ik voorzichtig met een pincet verwijderd.
    Nu maar hopen dat deze niet meer terug zullen groeien…..

  • Al weken zit ik aan mijn haar te plukken.
    Het naar beneden te trekken. Hopend dat het zo snel groeit dat ik een staartje kan maken.
    Het groeiproces van mijn haar is toch een soort van obsessie geworden.
    Het kan mij niet snel genoeg gaan.

    Van oktober 2013 tot januari 2014 ben ik volledig kaal geweest.
    Daar zat ik toen niet mee. Ik wist waardoor het kwam, en ik wist ook dat het weer terug zou komen.
    Vanaf het moment dat ik de aller eerste donshaartjes voelde komen is de obsessie begonnen.
    Ik verzorg het alsof het mijn kostbaarste bezit is. Serieus, als ik het kon verzekeren, deed ik het!

    Eind maart ben ik vol trots met mijn haardos op de foto gegaan met de Backstreet Boys tijdens de vip in de HMH. Zwaar teleurgesteld en verdrietig was ik met het resultaat van de foto. Door de donkere achtergrond leek het wel alsof ik kaal was! Weg trots gevoel over de goed verzorgde haardos die ik had gekweekt.

    Voor mijn gevoel was het akelig zichtbaar dat een ziekte en de daarbij behorende medicatie mij van mijn lange lokken had beroofd.
    Vooral toen 1 van de boys ook nog aan mij vroeg of het echt wel goed ging met mij, en mij onderzoekend aankeek…. Ja het was eigenlijk nog even te vroeg om zonder hoofddeksel over straat te gaan.

    Maar gelukkig zijn we nu een paar maanden verder en heeft mijn haar de groei te pakken. Vooral mensen die mij even een paar weken niet gezien hebben maken er regelmatig opmerkingen over.
    Yes, het groeit de goede kant op!

    Inmiddels kan ik het achterover kammen, en doe ik er een beetje wax in.
    De structuur en de kleur van mijn haar was als hiervoor.
    Door de zon begint het weer een beetje uit te bleken, waardoor het blonder wordt. Ik heb mijn eigen natuurlijke slag weer terug.
    Het is gewoon mijn eigen haar….zoals het was hiervoor.
    Alleen nog een stuk korter…..

    Vandaag was het tijd voor de volgende mijlpaal!
    De staart!
    Okay het houd niet over.
    Maar een staart is een staart!

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.

Wie zijn er online?

We hebben 573 gasten en geen leden online

logo 50dpi