• Inmiddels heb ik wederom een maand niet geblogd. Er is veel gebeurd afgelopen weken. Daarom wordt het nodig tijd voor een update.

    Sinds enkele weken kreeg ik last van hoofdpijn. In het begin best goed te doen met paracetamol 2x daags. Ik zocht er niet heel veel achter aangezien ik nooit hoofdpijn had.
    Ik ging gewoon sporten en werken. En dat ging eigenlijk best prima.
    Maar de hoofdpijn werd erger. Vorige week woensdag op advies van de oncoloog was ik voor een MRI scan geweest. De controle bij de oncoloog was de standaard controle. De volgende dag werd ik gebeld dat er op de MRI scan niks bijzonders gezien was. Dat was een grote opluchting. Wel mocht ik over 3 weken voor de zekerheid naar de neuroloog op controle.

    Vervolgens werd de hoofdpijn steeds erger. Midden in de nacht van woensdag op donderdag vorige week via de huisarts stevigere pijnstillers gekregen. Dit hielp niet erg dus overdag ben ik weer naar de huisarts geweest. Daar kreeg ik onder andere morfine. Daar werd ik misselijk van en deze hielpen ook niet, dus ben ik daarmee gestopt. Het weekend ging het redelijk, en nam ik geen pijnstillers meer. Maar afgelopen zondag op maandag werd ik gek van de hoofdpijn. Ik wist niet meer waar ik het zoeken moest. De huisarts heeft mij op maandag doorgestuurd naar het ziekenhuis. Daar ben ik opgenomen door de neuroloog. Op scans (onder andere de CT scan van mijn hoofd en de eerder gemaakte MRI scan) konden ze niks vinden. Als ik dinsdag nog zoveel pijn zou hebben gingen ze een ruggeprik doen. Wel dacht de neuroloog dat mijn hoofdpijn door stress en spanning zou komen. Aangezien ik best wat had meegemaakt. Daarom werd alle pijnmedicatie gestopt.
    Dinsdag had ik nog forse hoofdpijn. Daardoor werd er besloten om een ruggespraak te gaan doen. Bij de ruggeprik kwamen ze er achter dat de druk in mijn hersenen veel te hoog was. Hij hoort 12 te zijn en bij mij was hij 44. Daardoor had ik zoveel hoofdpijn. En werd de pijn niet zoals ze dachten na de schone scans veroorzaakt door stress op spanningen.
    Ze dachten nu aan 2 dingen: een bloedstolsel in mijn hersenen die te klein is om gezien te worden op scans, of een hersenvliesontsteking. Ik kreeg wat betere pijnstillers en ik kreeg nog meer onderzoeken. 

    Ik ben bij de oogarts geweest. Mijn zicht is 100%, en aan de oogzenuw was maar een minimale afwijking te zien door de hoge druk in mijn hoofd. Maar dit was niet verontrustend.
    Woensdag kreeg ik wel ineens te horen dat de oncologie weer mede behandelaar zou worden naast de neuroloog. Ineens werden er een totale body CT scan afgesproken en een totale body botscan.
    Gister werd mij verteld dat de oncologie weer hoofdbehandelaar werd, en dat de neuroloog zijn behandeling had afgerond. En ik zou rond half 6, einde van de middag een familiegesprek krijgen, om alle uitslagen tot dan toe te bespreken.
    Bij mij gingen er toen wel al alarmbellen. Dit bleek niet onterecht.

    Gister aan het eind van de middag heb ik te horen gekregen dat de kanker niet weg is. Ik heb uitzaaiingen op mijn hersenvliezen. En die veroorzaakt de hoge druk en dus de hoofdpijn.
    Ze willen daarom nu snel starten met bestralen. Waarschijnlijk komende week al. Dit omdat mij klachten best pittig zijn. Dinsdag heb ik de intake voor de bestralingen. Allemaal weer spannend. Ook wordt er dan een masker aangemeten en een planningscan gemaakt. Ook ben ik gestart met medicatie om de druk in mijn hoofd te verlagen. En sinds vandaag is de pijn zeer dragelijk. Het is er nog wel, maar absoluut goed te doen. Daar ben ik al heel blij mee.

    Genezing is niet meer mogelijk. Kortom kanker zal een plek in mijn leven krijgen.
    Ze gaan wel met deze bestralingen proberen alle cellen kapot te maken. Maar ik moet mijn hele leven alert zijn op de signalen van mijn lichaam.

    Kwam het als een klap? Ja zeker!Maar gek genoeg was ik in november 2015 meer ontdaan en lamgeslagen dan nu. Ik ga er nog steeds voor om 93 te worden. En ik ga er alles aan doen om zo gezond mogelijk te leven. Ik ga leven met kanker. Zoals veel mensen met een chronische ziekte leven. 

    Wat het betekent voor mijn werkende leven weet ik niet.
    Echt geen idee hoe het er straks allemaal uit gaat zien.
    Maar ik ga er vanuit dat ik, net zoals veel chronisch zieken, gewoon kan blijven werken.

    Hoe de komende weken eruit gaan zien weet ik nog niet.
    Ik zal jullie zo veel mogelijk op de hoogte houden.

  • Het is eigenlijk schandalig. De hele maand mei heb ik geen enkele blog geplaatst.
    Toen ik begon met bloggen een jaar geleden was het absoluut niet mijn ambitie om dagelijks een blog te plaatsten.
    Ik zou bloggen wanneer ik er tijd voor had.
    De onderwerpen zouden gevarieerd zijn. Echt dingen die mij bezig hielden.
    Ik wilde niet dat mijn blogs alleen maar over borstkanker zouden gaan. Maar ook over de dingen die ik meemaakte, of actualiteiten in het nieuws.

    Nu een jaar na het plaatsten van mijn eerste blog valt mij op dat de best gelezen blogs juist de blogs zijn over mijn borstkanker.
    Ik zit er nu zelfs over te denken om de email updates die ik gemaakt had in de periode dat alles speelde om mijn familie, vrienden en collega’s op de hoogte te houden toch te gaan publiceren.
    Omdat ik hoop dat ik misschien andere hiermee kan helpen en steunen.
    En ik merk dat hier toch wel behoefte aan is.

    Als ik nu zelf terug kijk op het hele proces ging ik in het begin ook zoeken naar ervaringen, beste behandelingen, naar ervaringen over hoe ziek mensen zich kunnen voelen na een kuur. Hoe het gaat met de re-integratie terug in het werk. Hoe lang duurt het voordat je echt weer een staart in kan? Allemaal vragen waar ik mee zat, maar waarop geen pasklaar antwoord gegeven kon worden door artsen.

    Dat is de reden waarom ik nu aan het overwegen ben om toch het hele proces op mijn blog te posten.
    Omdat ik zelf toen ook vragen had.
    En het kan helpen dat deze beantwoord worden door iemand die het heeft meegemaakt.

    Het gekke aan kanker is, voor mijn gevoel is het zo ver weg… Maar ook nog steeds zo dichtbij.
    De chemokuren zijn voor mijn gevoel enorm lang geleden. Terwijl ik mij nu langzaam aan het voorbereiden ben op de reconstructie. En daardoor nog steeds alle dagen geconfronteerd wordt met de gevolgen van de kanker.
    Ik had echt het gevoel: Als de behandelingen geweest zijn, pak ik mijn leven op, en is het klaar….
    Maar het is gek om te ontdekken dat het net niet helemaal zo werkt…..

    Zoals ik al eerder verteld heb, het was voor mij echt geen verdrietige periode.
    En ik voel mij enorm gezegend dat ik hier nu zo sta.
    Ik ben dankbaar want het had echt anders kunnen aflopen.
    En daarom wil ik nu ook echt genieten van het leven.

    Dus wie weet, ga ik deze intense periode toch nog delen via deze blog.
    Juist omdat ik merk dat dit over het algemeen de meest gelezen blog berichten zijn.

  • Ik luister in de auto veel radio. Nu is er een radiostation die zich in gaat zetten voor Fight Cancer. Natuurlijk is het prachtig dat er op deze manier geprobeerd wordt om geld in te zamelen om het onderzoek naar deze verwoestende ziekte mogelijk te maken. Aandacht in de media zorgt er namelijk altijd voor dat er meer geld in gezameld gaat worden.

    Maar waarom het het Fight Cancer? 

    Waarom moeten de “overlevenden” van deze ziekte hun inspirerende verhaal kwijt? Hebben die mensen dan harder gevochten? Want ze zijn schoon?

    Ik behoor tot de groep “overlevenden”. Maar ik krijg een vieze bijsmaak in mijn mond van het woord “Fight”. Want ik heb geen gevecht geleverd. En de mensen die het niet gehaald hebben? Hebben die dan minder gevochten? Zo werkt het toch niet? 

    Ik had het geluk dat door de vele onderzoeken er een behandeling is, die mijn type goed kan genezen. Ik heb daar echt niet voor hoeven vechten. Ik heb naar de artsen geluisterd, ik ben de voorgeschreven behandeling ondergaan. Deze sloeg goed aan…. En nu ben ik kankervrij. Ik heb daar niet voor gevochten. Ik heb geen inspirerende praatjes gehouden. Ik heb simpelweg gedaan wat de artsen mij voorschreven. Omdat dat volgens onderzoek de beste mogelijkheid gaf op genezing. 

    Daarom hoop ik echt oprecht dat er weer veel geld ingezameld gaat worden, zodat het onderzoek naar deze ziekte kan worden gefinancierd. 

    Maar ik blijft moeite hebben met de woorden:  Fight Cancer.

  • Geduldig zijn, dat is iets wat je moet leren. Over het algemeen ben ik niet een ongeduldig type. Ik ben ook iemand die vrij rustig kan blijven onder veel omstandigheden. Natuurlijk heb ik ook mijn felle momenten. Ik blijf immers een mens.

    Maar de afgelopen 3 weken heb ik wel geleerd om echt geduldig te zijn. Nadat de diagnose definitief was dat de kanker terug is heb ik veel geduld moeten hebben voordat het beleid duidelijk werd. Inmiddels zijn de diverse behandelplannen weer de revue gepasseerd. Maar nu is er zowaar een duidelijk beleid. Waar ik erg blij mee ben. Duidelijkheid is toch iets wat je graag wilt. Zeker als je een bepaalde behandeling moet ondergaan. Ja het is mij heel duidelijk uitgelegd waarom ik geduldig moet zijn. Want wat er nu gebeurt is, hoort niet te gebeuren. Dat is eigenlijk onmogelijk. Maar ja, ik zit met het feit dat het wel gebeurt is. Dus hebben er diverse artsen uit diverse ziekenhuizen zich gebogen over mijn situatie. En ze zijn eruit. Ze zijn het er overeens dat ik voorlopig niet geopereerd ga worden, en ook de bestralingen worden uitgesteld. Ik ga toch eerst chemotherapie krijgen. Ze willen juist omdat ik zo jong ben wel mijn hele lichaam behandelen. En ik snap dat. Ik ga een andere kuur krijgen dan de kuur die ik in 2013 gehad heb. Want die kuur mag ik niet nog een keer krijgen. Die is zo agressief dat mijn organen daar blijven de schade aan over kunnen houden. Vooral het hart wordt daar teveel belast. Dus ik ga een ander soort krijgen, wat meer gespitst is op de problemen van nu. En die kuur willen ze het liefste volgende week gaan starten. 

    In de tussentijd hebben we het nog even over de vruchtbaarheid gehad. Maar wederom is er geen tijd om voldoende eitjes in te kunnen vriezen. Dus heb ik dat gedeelte op de langere baan geschoven. De kinderwens is er zeer zeker. Maar ik moet realistisch zijn, en eerst voor de genezing gaan. En zeg nou eerlijk: wie heeft er wat aan ingevroren eieren als ik tussen 6 plankjes lig. Juist omdat ik te lang gewacht heb met behandelen. Dat gaan we dus niet doen, en zien dat wel weer wanneer dat aan de orde is. Stapje voor stapje. 

    Dus na 3 weken wachten geduldig zijn, diverse artsen en ziekenhuizen bezocht te hebben is de kogel door de kerk. Nu wacht ik met ongeduld op de afspraak over wanneer ik volgende week kan starten met de chemotherapie. Want ik ben het wachten nu wel zat. Er zitten genoeg kwaadaardige cellen in mijn lijf. En die mogen nu heel snel doodgemaakt gaan worden.

    Mijn geduld is een beetje op

  • Ik besef nu des te meer wat voor een geluksvogel ik ben.
    Even terug in de tijd.
    Ongeveer 3 jaar terug kwam zij ons team versterken.
    Zij was een jonge meid, vol levenslust en had een enorme zin om de opleiding te gaan doen. Zij had een droom….
    Verpleegkundige Intensive care Neonatologie worden.

    Maar voordat zij de opleiding kon starten, kreeg zij de diagnose kanker.
    Een lang traject volgde met onder andere chemotherapie, bloedtransfusies, opnames en operaties.
    Altijd bleef zij positief. De opleiding doen was nu geen optie. Maar dit zal zeer zeker wel gaan lukken als zij was genezen.
    Regelmatig kwam ze met een infuuspaal in de hand even een kopje thee drinken in onze pauzes. Gewoon gezellig even buurten.

    Al deze behandelingen bleken niet voor niets.
    Zij was genezen. Het enige wat nu nog belangrijk was, was het in conditie komen. Jammer genoeg lukte het nog niet om de opleiding te gaan doen. Dus besloot zij dat ze eerst aan zichzelf ging werken, ging trouwen met haar grote liefde. En dan uiteindelijk zal zij natuurlijk bij ons de opleiding gaan doen.

    Ik bleef contact houden met haar. Zij volgde mijn ziekteproces op de voet. En ik was blij dat het langzaam aan qua conditie beter ging met haar.
    Tot een paar maanden geleden. Ineens lukte het niet meer om contact met haar te krijgen.

    Op de dag dat ik voor een controle mammografie en controle afspraak moest zijn in het ziekenhuis kreeg ik het trieste bericht dat zij is overleden.
    De ziekte was terug gekomen, en had genadeloos toegeslagen.
    Veel te jong… Te veel dromen…. Zoveel plannen….
    Lieve meid, het gaat je goed!

    Dan besef ik wel wat voor een geluksvogel ik ben.
    Vandaag had ik de uitslag gekregen van mijn eerste mammografie sinds ik genezen ben.
    Alles is goed. Op de vermoeidheid na, ben ik nog steeds gezond!
    Mag ik wel mijn dromen gaan waarmaken. Mag ik nog wel genieten van het leven.
    Ja, het leven is een echt cadeautje.
    Ondanks alle narigheid, waarmee wij nu via de media worden overspoeld.
    Ik vind het leven nog steeds een cadeautje.
    Waarvan je optimaal moet genieten, elke dag opnieuw.
    Want je weet nooit wat morgen brengen zal.

  • Geniet, ook als het even niet meezit, geniet.

    Het leven is kostbaar. En echt iedereen maakt dingen in zijn leven mee die moeilijk, pijnlijk of zwaar zijn. Dat is nou eenmaal onderdeel van het leven. Zonder deze moeilijke tijden, herkennen we de mooie tijden niet. Dan wordt het leven vlak, eenzijdig, emotieloos.

    Afgelopen september had ik al overwogen om een blog te starten. De diagnose borstkanker gooide in 1 keer mijn hele leven overhoop. Toch besloot ik bewust toen geen blog te starten. De reden was dat de kanker centraal zou staan in mijn blogs. En het laatste wat ik wilde is een blog wat alleen maar over kanker zou gaan. Familie, vrienden en collega’s kregen regelmatig een update via de mail. En daar wilde ik het in eerste instantie bij houden.

    Waarom ik er nu toch in de blog over begin is omdat ik in situaties terecht ben gekomen waar ik echt wel wat over wil bloggen. Zonder deze ervaring met kanker was ik nooit in die situaties terecht gekomen. Ook wil ik graag wat vertellen over het feit dat ik inderdaad kanker bij mij draag, maar dat ik geen “kanker” BEN. Eigenlijk mag ik nu zeggen bij mij DROEG, en WAS. Want alle behandelingen zijn erg succesvol geweest, waardoor ik mijzelf nu kankervrij mag noemen.

    Ja natuurlijk waren wij geschrokken van de diagnose. Ik was 32 jaar. Erg jong voor deze ziekte. Maar ik had geen moment het idee dat ik hieraan dood zou gaan. Ik heb geen moment het vertrouwen verloren in mijn lichaam. Waarom niet? Omdat mijn lichaam zelf aangaf dat er een zwelling in mijn borst zat. Mijn hand ging steeds naar de plek van de zwelling. Daardoor waren de artsen er heel snel bij, en was de prognose goed. Ik wist vanaf het begin dat ik zou genezen.

    Er volgde een traject van onderzoeken, chemotherapie en 2 operaties. Van de laatste operatie ben ik op dit moment herstellende. Ik ben van de chemotherapie mooi kaal geweest. En ik zag natuurlijk op  tegen alle keren een infuus prikken, weer geopereerd te worden, weer herstellen en weer een stapje terug doen in mijn conditie. Geen makkelijke tijd. Maar ook zeer zeker een hele mooie en dankbare tijd.

    Mooi, omdat ik heel duidelijk besef wat voor rijk persoon ik ben. Zo onwijs veel mensen die meeleefden, mailtjes, kaartjes, bloemen en berichtjes via Facebook en Whatsapp stuurden. Hoe onpersoonlijk Facebook en Whatsapp en andere social-media wordt afgeschilderd in de media…. Ik was blij met iedereen die op wat voor manier ook liet blijken dat ze even aan mij en mijn familie dachten. Uit de voor mij meest onverwachte hoeken, waren er mensen die de moeite namen om mij even te steunen. Dan ben je toch heel rijk? Daar kan geen miljoen tegenop.

    Ik heb juist hele bijzondere momenten beleefd, en beleef mijn leven nu wel veel bewuster. Ik maak plannen en schuif mijn dromen niet te ver naar voren. Er kunnen immers altijd dingen gebeuren in je leven die je niet had voorzien, maar wel voor een vertraging zorgen in het verwezenlijken van je dromen. Door de kanker heb ik juist veel meer lol gehad het afgelopen jaar. Heb heel veel gelachen. Weet ik hoe fijn het is om “gewoon” te zijn. Gewoon naar je werk toe kunnen, gewoon even langs bij vrienden, gewoon een vakantie boeken, gewoon trek hebben in eten, gewoon een terrasje te kunnen pakken, gewoon een keertje naar de kapper, gewoon klagen over de gewone dingen. Heerlijk dat is echt genieten! Als ik op mijn werk was, kon ik enorm genieten van geklaag. De lakens waren, omdat de instelling over was gegaan naar een andere linnenvoorziening, op een andere manier opgevouwen. Absoluut niet handig, en ik weet zeker weten dat ik anders net zo hard had mee geklaagd. Maar wat vond ik het heerlijk om te merken dat het leven en het gewone geklaag doorging, ondanks dat mijn leven even tijdelijk zich in een andere fase bevond. Ik kon dan mijn werkplek met een grote lach op mijn gezicht verlaten. Want alles daar was zo gewoon gebleven.

    Even voor de duidelijkheid, voor mij bestaat er geen leven voor kanker en na kanker. Het is 1 leven. Ik zie het als iets wat mij is overkomen, net als een ander zijn been breekt of zijn baan kwijt raakt. Stuk voor stuk moeilijke situaties, waar je je weg in moet vinden om verder te kunnen. Maar dat allemaal gebeurt voor mijn gevoel in het zelfde leven.

    Nu deze laatste weekjes als patiënt doorbrengen, herstellen, conditie opbouwen, en dan mag en kan ik mijn “gewone” leven weer leven.

  • Ik hoop dat jullie allemaal hele fijne feestdagen hebben gehad.
    Kerstavond en eerste kerstdag heb ik heerlijk genoten van het samen zijn met familie.
    En natuurlijk al het lekkere eten.
    Tweede kerstdag heb ik ook heerlijk gegeten, maar had ik weer de hele dag last van buikpijn. En dit ging niet over met de paracetamol.
    Erg vervelend voor Don en Chan (daar hebben we genoten van een geweldig kerstdiner) omdat ik heel snel na het eten naar huis vertrok.
    Het lag echt niet aan het eten, maar wel aan het zeer geïrriteerde maagdarm stelsel.
    Ik ben niet misselijk, en ook de stoelgang is normaal. Daarom eet ik gewoon maaltijden, en drink ik veel thee. Dit gaat echt prima. Het is voornamelijk de pijn waar ik last van heb.

    Vrijdag ochtend mocht ik weer op controle komen in het ziekenhuis.
    Daar uitgebreid besproken wat te doen met deze vervelende buikpijn klachten.
    Ik gaf aan dat ik geen ibuprofen durfde te nemen. Dit omdat dat vrij heftig is voor het maag-darmstelsel.
    Er werd mij uitgelegd dat in dit geval dit soort medicatie wordt overgeslagen. Ik mag bij pijn morfine gaan nemen en een maagbeschermer.
    Ergens vind ik morfine een vrij heftige stap. Maar gezien de pijn die ik gevoelde zou ik geen moment twijfelen om het in te nemen.
    Mijn bloed was goed. En aangezien mijn vingers en tenen nog steeds verbeteren ga ik maandag alle middelen weer krijgen. Wel krijg ik van 1 middel weer de halve dosering omdat mijn slijmvliezen  van maag en darm zo geïrriteerd zijn.
    Mijn wimpers en wenkbrauwen beginnen nu erg snel uit te vallen. Ik had de hoop dat ik ze zou behouden. Maar ik ga ook dit laatste beetje haar toch verliezen.
    Dus maandag de aller laatste kuur.
    Voor veel mensen is deze tijd heel snel gegaan. Maar voor mij kan de tijd niet snel genoeg gaan.
    Ik kijk erg uit naar 2014!
    De jaarwisseling zal ik waarschijnlijk bij mijn ouders doorbrengen. Lekker dicht bij huis. Kan ik van te voren nog lekker even wat slapen, en naar huis gaan wanneer ik wil.

    Ik wens jullie allemaal een gezonde en gezellige jaarwisseling toe.
    Op naar 2014!


  • Afgelopen donderdag heerlijk Sinterklaas gevierd met ons gezin. We zijn allemaal onwijs verwend! Maar vooral hebben wij een super gezellige avond gehad.

    De hele afgelopen week heb ik op en af verhoging gehad. Zelfs vandaag heb ik steeds wel wat verhoging. Waarschijnlijk toch nog een sliertje van de verkoudheid die ik vorige week had  opgelopen. Gelukkig ben ik er nog steeds niet ziek van, alleen een beetje moe. Maar niks verontrustends.
    Vanmorgen weer op controle geweest in het ziekenhuis.
    Al mijn bloed was goed. Ook geen aanwijzingen voor een infectie. Dus maandag krijg ik mijn 5de kuur! 
    De tintelingen en dove gevoel aan tenen en vingers trekken langzaam aan wel wat weg.
    Het is nog steeds niet normaal. Maar gelukkig gaat het wel een stukje beter.
    Daarom krijg ik maandag wel alle 3 de middelen. Alleen van dat ene middel ga ik een halve dosering krijgen.
    Mocht ik dan weer meer tintelingen en een doof gevoel krijgen, dan krijg ik de laatste kuur maar weer 2 middelen. Dus dat is afwachten.
    Tevens heb ik 16 december ook alweer een afspraak bij de chirurg.
    Hij gaat in ieder geval een mri plannen voor januari 2014, na alle chemokuren.
    En verder zal ik denk ik wel iets meer gaan horen over hoe en wat en mogelijk zelfs wanneer er een operatie gaat plaatsvinden. Ik ben benieuwd.
    Maar eerst komende maandag de 5de kuur.

    Dit weekend ga ik mijn huis omtoveren in kerststijl. De kerstboom neerzetten. Echt mijn huis gezellig maken voor de feestdagen.

  • Ik ga eerst beginnen met het goede nieuws: de uitslag van de PETscan is goed.
    Ik heb geen uitzaaiingen! Yes! Wel in m'n oksel zit 1 klier die aangedaan is. Dit is de oksel van de tumorkant. Dus dit is geen uitzaaiing maar onderdeel van de borstkanker. Wel zal deze waarschijnlijk nabestraald gaan worden na het hele traject.

    Verder weer zeer veel informatie gekregen de afgelopen week.
    Ten eerste was er echt geen tijd om mijn eieren in te vriezen. Er is namelijk 2-3 weken nodig om ze te laten rijpen. Die tijd was er niet. Dus gewoonweg geen optie.

    Het tumor wat ik heb is NIET hormoon gevoelig. Dus het heeft niks te maken met de hormoonspiegelingen die fluctueren wat bijvoorbeeld bij nachtdiensten sterker kan zijn. Dus het heeft echt niets te maken met de vele nachten die ik gewend ben te werken.

    Ook krijg ik veel de vraag waarom er eerst gestart wordt met chemotherapie, daarna operatie en daarna nog eens nabestralen.
    Ten eerste willen ze graag weten hoe het tumor reageert op de chemokuur. Dat kan je niet zien op het moment dat eerst dat tumor verwijderd wordt. Als de chemo het tumor helemaal laat verdwijnen, volgt er toch een operatie en de bestralingen. Dat heeft te maken met mijn leeftijd. Ze willen er zeker van zijn dat alles weg is. En uit onderzoek van de afgelopen jaren is gebleken dat dit bij jonge mensen de beste manier is.
    Dus daar heb ik de volste vertrouwen in.

    Gister de eerste chemotherapie kuur gekregen.
    Wat was ik hier bang voor. Wat gaat het doen, wat ga ik er van voelen, en hoe gaat het prikken van een infuus.
    Ik kwam de dagbehandeling binnen, en zag meteen dat de patiëntenpopulatie met hun leeftijd boven de 70 jaar was. Ik ben dus veruit de jongste.
    Confronterend. Uiteindelijk koos ik voor een plekje in een nisje. Zo had ik een beetje privacy. Ik had namelijk niet de behoefte om mijn verhaal met de gezellige praatgrage nieuwsgierige medepatiënt te delen.
    De verpleging was super lief. Ze namen echt alle tijd voor mij.
    Het prikken van het infuus ging in 1x helemaal goed.
    Eerst kreeg ik iets tegen de misselijkheid. Daarna werd er gespoeld met nacl, en ging de eerste gift aan. Een rode/ oranje vloeistof stroomde mijn aderen in. Ik voelde het stromen tot aan de oksel. Het prikkelt echt je hele vat.
    Na deze gift werd er gespoeld wederom met nacl, en vervolgens volgden er nog 2 giften met steeds spoelingen tussen elke gift.
    Ze controleerden mij zeer regelmatig, en toonden echt belangstelling. Ik voelde mij echt op mijn gemak.
    Wel heel bizar om te merken wat dit doet met mijn lijf. Meteen merk ik dat ik een veel mindere eetlust heb. Ik zit steeds vol, en kan maar kleine muizenhapjes eten.
    Ik krijg zeer veel medicatie tegen de misselijkheid, en er is mij op het hart gedrukt deze echt te nemen, en niet de eigenwijze verpleegkundige uit te hangen.
    Dus daar luister ik in dit geval maar braaf naar.
    Om 16 uur mocht ik naar huis. En over 3 weken kom ik terug voor de volgende kuur van 3 giften.
    Mijn moeder is aanwezig bij alle kuren, dus dat is wel fijn.
    Na 10 dagen zitten mijn leuko's  (witte boedcellen) op zn laagst. Lage leuko's zorgen voor een dip in de weerstand. Dus moet ik die 10 dagen na mijn eerste kuur wel laten afnemen. En ook een dag voor mijn volgende kuur worden deze wederom gecontroleerd. Aan de hand van die waardes wordt er bepaald of mijn kuur door kan gaan.
    Bijwerkingen waar ik nu het meest last van heb is vermoeidheid, zware benen, en zeer geringe eetlust. Ik ben gelukkig niet misselijk. Maar wel onder de indruk van dat je dit dus al tijdens het inlopen van de chemo voelt.
    Op dit moment krijg ik ook nog dexamethason, om de ergste bijwerkingen te onderdrukken.
    Deze korte kuur dexa krijg ik tijdens elke chemokuur.
    Ook krijg ik 24 uur na inlopen van de kuur een injectie in mn buik (subcutaan) met een eiwit wat mijn beenmerg zal ondersteunen. Zo is de kans op een ernstige afweerdip aanzienlijk minder.

    Kortom weer een heel verhaal, maar ik ben niet heel ontevreden.
    Voel mij redelijk. Op dit moment te vergelijken met een griepje.
    Ik ga proberen elke dag even te bewegen en 2x per week begeleid te sporten. Zo blijven mijn spieren en organen ook geactiveerd. Dit wordt ook aangeraden door de artsen. Dus ga ik dat zeker doen.

    Nogmaals heel erg bedankt voor alle medeleven, support, berichtjes.
    Echt heel lief. Het is voor mij echt onmogelijk om alle mailtjes persoonlijk terug te sturen, dus vandaar dat ik zoveel mogelijk jullie vragen probeer te beantwoorden wanneer ik kan. Echt alle medeleven doet mij enorm goed, maar ook mijn ouders vinden het super fijn dat jullie ons zo steunen.

  • De lente is inmiddels alweer aardig op weg om zomer te worden. De korte broeken en jurkjes kunnen weer uit het stof getrokken worden.

    Maar mijn zomer is begonnen op het gelukzalige moment dat ik mijn benen mocht scheren. Begin maart was het moment daar! Scheermesjes uit de kast en uitgebreid mijn benen mooi glad geschoren. Nu begrijp ik heel goed dat veel vrouwen het irritant vinden, en noemen het haargroei op een ongewenste plaats. Maar voor mij was het echt een moment waarvan ik genoot, wat ik gemist had.

    Door de chemokuren was ik namelijk volledig kaal. Geen haar op mijn hoofd, geen haar onder de oksels, geen haar op de benen. Ook de wenkbrauwen waren enorm uitgedund. Maar begin maart begon voor mij de zomer!! Ik voelde voor het eerst stoppels op mijn benen. Ik had nooit gedacht dat ik dit zo geweldig zou vinden. Yes!! Ik mag weer gaan scheren! Ook de 3 stoppels onder de oksels werden met zorg bewerkt met een scheermesje.

    Na maanden mijn kale koppie om de dag gewassen te hebben met shampoo voor beschadigd haar, waren daar ook de eerste doorzichtige donshaartjes op mijn hoofd. Ze waren voornamelijk voelbaar. De eerste onzichtbare donshaartjes op mijn hoofd werden verwend met een mooi haarmaskertje. Dons is haar, en haar moet je verzorgen. De maskertjes kwamen regelmatig terug, en mijn haardos werd langzamerhand steeds voller. In het begin keek je nog echt op mijn hoofdhuid. Maar inmiddels is het echt lekker vol geworden. Ik ben er van overtuigd dat een maskertje zo nu en dan echt helpt. En als het niet helpt, geeft dat niet. Het geeft mij een goed gevoel.

    Het volgende gelukzalige moment was vorige week. Mijn haar borstelen! Het is inmiddels 2 cm lang, en ik kan het borstelen. Met een dikke glimlach op mijn gezicht heb ik mijn borstels tevoorschijn gehaald. Met 3 borstelstreken was ik klaar. Maar toch, ik kan mijn haar weer borstelen. Verder kan ik er nog niet veel mee. Het is te kort voor een leuk modelletje. Maar ik kan het weer lekker borstelen.

    Nooit geweten wat haar kan doen voor een mens. Tijdens de kuren vond ik het niet heel erg dat ik geen haar had. Maar zou gauw de laatste kuur door dat infuus gelopen was, wilde ik weer haar. Bewust had ik niet gekozen voor een pruik. Veel pruiken vind ik nep en niet mooi. En stel je voor, dan hoef je dat dooie haar niet meer op, wat doe je er dan mee? In een doos op zolder? En elk jaar kom je als je de kerstspullen van zolder haalt,  die doos weer tegen. Die doos met die dooie marmot erin. Nee hoor. Ik deed wel een leuk mutsje op, het was toch winter.

    Hoe vaak ik wel niet droomde s’nachts dat ik weer lang haar had, en dat ik het met mijn hand uit mijn nek haalde. En hoe vaak ik niet geroepen heb na de laatste kuur: “Ik wilde dat ik zo’n pop was, die ik vroeger had. Waar het haar ging groeien als ik de arm op en neer bewoog”.

    Nu snap ik steeds meer wat haar betekent voor een mens, maar zeker voor een vrouw. Het geeft een vrouw uitstraling, een beetje vrouwelijkheid. Wenkbrauwen e wimpers geven een gezicht uitdrukking. Voor mijn gevoel had ik zonder haar, en zonder de wimpers en wenkbrauwen een ziek gezicht. Iedereen kon meteen zien wat er met mij aan de hand was. En ik wilde niet altijd maar als ziek gezien worden. En dan mag ik nog niet klagen, want ik was net niet al mijn wenkbrauwen kwijt. Dus het echte blote billen gezicht heb ik nooit gehad.

    Maar nu geniet ik. Ik geniet van het scheren van mijn benen, oksels en bikinilijn. Ik geniet van het bijwerken van mijn wenkbrauwen. Ik geniet van het verzorgen van mijn haar, maskertje, borstelen. En ook van de eerste keer naar de kapper gaan, zal ik intens genieten.

  • Nog steeds zijn wij in de wolken van het goede nieuws! Yes!! Dit is het gewenste resultaat.

    Afgelopen woensdag zijn een deel van de hechtingen eruit gehaald.
    De wond is door de spanning van een hematoom niet overal dicht.
    Daarom is besloten om de laatste 12 hechtingen nog een week te laten zitten.
    Ik heb nu een open wondje wat ik alle dagen moet uitdouchen. Er mag na het douchen een hechtpleister op en een absorberend verband. De wond lekt nog best wel.
    Erg jammer dat het niet zo geneest als ik had gehoopt.
    Verder krijg ik fysio. Ten eerste om de bewegelijkheid van de arm te verbeteren. En vervolgens ook om de huid van de spier los te maken.
    Pijnlijk gebeuren lijkt mij. Maar dat komt vast goed.
    Nu moet eerst de wond genezen voordat ik echte stappen kan zetten bij de fysio.
    Vandaag wel de eerste fysio behandeling gehad. En het is meteen duidelijk hoe beperkt ik ben. Ook heb ik tape gekregen op mijn huid, om zo te helpen het hematoom op te ruimen. Dit kan nu alleen nog boven het litteken. Onder het litteken zit nog teveel zwelling.
    Al met al valt mij dit herstel wel wat tegen. Ik kan maar korte stukjes wandelen. Elke stap/beweging voel ik. Dat had ik niet verwacht. Aangezien ik bij de vorige operatie relatief weer snel op de been was.
    Gelukkig heb ik veel hulp van mijn ouders en vrienden.
    Ik kan jullie niet genoeg bedanken!

    Woensdag ga ik met taxi mams even naar mijn werk om een kop thee te drinken en even mijn gezicht te laten zien.
    Het echt werken zit er echt nog even niet in jammer genoeg.
    Maar echt dat gaat weer komen! De kanker is weg. De wond moet genezen, daarvoor hoef ik geen behandelingen meer te ondergaan.
    En dat is echt het fijnste.


  • Toen ik deze blogsite begon, wilde ik dat het niet alleen maar over kanker zou gaan. Want dat was immers voor mij een afgesloten hoofdstuk.
    Tot gisteren.
    Daarom zal het nu weer regelmatig gaan over kanker…. Wat het met mij doet, hoe ik mij lichamelijk en mentaal voel, hoe mijn directe omgeving hier in staat. En wat ik moet ondergaan.

    Want alles is anders. Het is niet te vergelijken met hoe ik er in 2013 in stond, toen ik bijna 33 jaar was en de diagnose borstkanker kreeg.
    Toen was ik strijdbaar, vol goede moed, positief! Ik zou het zeer zeker gaan redden.
    Na 6 chemokuren was de tumor niet meer terug te vinden op de MRI. Maar na de borstbesparende operatie waren de snijranden niet schoon, maar de poortwachtersklieren in mijn oksel wel. En dat was belangrijk. Dus is er daarna besloten tot een volledige amputatie. Ik heb toen op geen enkel moment het gevoel gehad dat ik eraan dood kon gaan. Heb mijn leven weer opgebouwd en heb zelfs 10 weken terug een reconstructie ondergaan.
    Ik ben nu 1,5 jaar schoon geweest. En nee ik heb geen moment de angst gehad dat het terug zou komen.

    Misschien voel ik mij daarom zo aangeslagen?
    Want nu is alles anders. Echt alles…..
    Want de kanker is terug…. Het bultje in mijn rechter oksel is het bewijs.
    Voor het eerst, sinds ik met deze ziekte geconfronteerd word, ben ik onzeker en ben ik zelfs bang.
    Bang voor wat komen gaat. Bang voor de uitslag die ik kan krijgen volgende week vrijdag. Bang voor wat een total bodyscan gaat zeggen over de rest van mijn lijf en organen. Zo onzeker en bang heb ik mij nog niet eerder gevoeld.
    Ik kan nu maar heel erg moeilijk bij het knopje “positiviteit aan”. Dat knopje kon ik de vorige keer zo gemakkelijk vinden.
    Ja ik ben nog steeds strijdbaar! Ik wil en kan en moet dit winnen. Ik moet en zal genezen!! Hoe dan ook!! Maar daarnaast sluimert er nu, nu ik hier voor de tweede keer mee wordt geconfronteerd….. veel meer angst. Ik ben nu net 35 jaar….. en ik kan met recht zeggen dat in dit geval ouder ook wijzer maakt.
    Ik stap niet meer onbevangen dit behandelingstraject in. Ik ken de klappen van de zweep.
    En ik weet heus wel dat hoe eerder je erbij bent, je een zeer goede kans heb op genezing.
    En dat is tevens mijn grootste angst nu:
    Hoe snel zijn wij er deze keer bij?
    Geen idee. Volgende week weten we meer.
    Maar toch…. Is alles anders. Alles is anders omdat het de tweede keer is.

  • Laatste dag van 2013! Wat een jaar was dat!

    Een jaar met veel hoogtepunten, maar eigenlijk net zoveel emotionele momenten.

    Het jaar dat begon met zeer veel lol in Berlijn.

    Daarna de geboorte van Lina, de tweede  gezonde dochter van mijn lieve beste vrienden. Zo'n kleine erbij is echt bijzonder.

    Enorm veel lol gehad tijdens een dagje Oberhausen met BSB friends. En natuurlijk een foto gemaakt bij de ster.

    Ik geniet enorm van mijn werk. De overstap naar de NICU 5 jaar terug is het beste wat ik heb kunnen doen. Ik heb super gezellige collega's en zeer uitdagend en dankbaar werk. Ik heb het idee dat ik nog lang niet uitgeleerd ben!

    Kermis Hoogwoud was weer een hoogte punt met gezellige borrels, een geslaagde barbeque met mooi weer.

    Het last minute tripje naar Berlijn voor een optreden en fanevent van BSB. Meiden wat hebben wij het gezellig gehad. I really love roadtrips!

    Ook heb ik mijn beste vrienden geholpen in 2013 toen ze in een onbewoonbaar en ongezond huis met hun jonge gezin in de penarie zaten.

    Zij hebben 3,5 maanden in mijn huis gewoond, terwijl ik die periode even terug ben gegaan naar mijn ouders.

    Ik kan jullie zeggen: waterschade met schimmels wat door bouwfouten is veroorzaakt is verschrikkelijk. Wat een armoede en wat een rompslomp en stress.

    Maar doordat wij voor deze oplossing hadden gekozen zijn we nog dichter naar elkaar toegegroeid. 20 jaar vriendschap. Een vriendschap echt voor het leven. Steun aan elkaar in goede en ook de slechtere tijden. Dankbaar en hart gevuld met liefde dat ik deze lieve mensen in mijn leven mag hebben. Dank je wel Judit , voor alles wat jij en je gezin doen!

    En jeetje wat hebben we van een geweldige zomer genoten! Prachtig weer! Echt super!

    De zomer dat ik ook besloot dat ik gezonder wilde gaan leven. Ik sportte niet meer, at ongezonde dingen vooral in mijn nachtdiensten. Ik was het zat. Er moest iets gaan gebeuren. Door mijn onregelmatige diensten wilde ik mijn sporten hierop aanpassen. Dus ging ik op zoek naar een personal trainer. En die heb ik dan ook gevonden. Grote shock dat mijn conditie zo slecht was gingen we samen aan de slag. En ook het gedeelte voeding werd aangepakt! Na 10x was de fittest aanzienlijk verbeterd. Goede resultaten motiveren om door te gaan. Alleen kwam er een kleine kink in de kabel.

    Ik werd getroffen door een ziekte, die toch een lang behandelingstraject vraagt.

    Een behandeling waarbij ik het fitter worden en conditioneel in betere vorm te komen even op de lange baan moest gaan schuiven.Wat niet betekende dat ik dan maar ben gaan stoppen met sporten en bewegen. Nee, ik ben juist doorgegaan. Samen met mijn personal trainer passen we het schema aan om zo min mogelijk spiermassa te verliezen, en de conditie zo goed mogelijk te houden. En tot op heden zijn we daar echt goed in geslaagd!

    Maar toch heeft deze ziekte een behoorlijke impact op mijn leven, en het leven van al mijn dierbaren. Het feit dat ik niet meer kan werken. Ik mis dat enorm. Van altijd iets meer dan fulltime werken naar ineens bijna fulltime thuiszitten is een grote stap. Gelukkig heb ik echt heel veel steun van mijn geweldige collega's! Echt wat ben ik dankbaar voor alle steun, kaartjes, berichtjes en mailtjes. Overweldigend. Ik kijk ook altijd enorm uit naar de spaarzame uurtjes die ik op de afdeling aanwezig mag zijn.

    Maar het aller heftigste vind ik de impact die dit heeft op mijn familie en dierbare vrienden.

    Mijn ouders, Don en Chan... Die machteloos aan de zijlijn staan, zien waar ik tegen vecht.

    En ze staan mij super bij! Ik kan zoals ik al eerder vertelde deze week geen betere ouders, broertje en schoonzusje wensen. God wat hou ik van jullie.

    Maar ondanks de ziekte heb ik ook echt super gave dingen meegemaakt!

    Super super optimaal genoten van de promo tour die mijn favoriete band in Nederland deed in November.

    Foto's gescoord met alle 5 de boys!! Een optreden in the Qube gewonnen op Q-music! Wat een toffe ervaring! Chan en Niki, Laura, Eveline en Sylvie wat hebben we genoten! Thanks meiden.

    En vervolgens hadden collega's geregeld dat ik mocht gaan figureren bij GTST. Samen met Kim! Ow wat een dag was dat! Natuurlijk ging het hier ook om een optreden van BSB! Maar wow! Dat dit geregeld was voor mij! Nog steeds ongelofelijk. Chantal, Floris en Kim thanks! Dit was onvergetelijk! Of ik nu wel of niet in beeld kom, dat maakt mij niet eens uit! Dit was een geweldige ervaring!

    Meteen na de opnames bij GTST gingen Kim en ik door naar de tv studio van Ivo Niehe. Want ook daar waren BSB voor een interview. En ook daar had ik gewonnen om bij aanwezig te mogen zijn. Geweldig was dit! De uitzending is inmiddels geweest en verdorie Kim wat waren we veel in beeld!

    Geweldig hoe gaaf is dat! Kim bedankt dat jij mij die hele dag rond heb gereden! Super lief! Ben je heel dankbaar! Wat een dag wat dat!

    Maar even blij was ik dat Chan, Natas, Niki en Marijn en vele anderen van mijn BackstreetFriends ook aanwezig waren bij de opnames van Ivo! En ook echt veel in beeld waren! Super super!En voor 2014 staan tussen de behandelingen door 5 concerten geplant van deze geweldige band. Samen met Chan en mijn vele andere BackstreetFriends gaan wij een super tour beleven!

    Ik kijk hier enorm naar uit!

    Maar serieus het beste nieuws wat ik in 2013 kreeg kwam van Don en Chan! Ik wordt nu nog emotioneel van blijdschap! Zij worden in 2014 ouders! En ik dus tante! Ik vind dit zo bijzonder! Echt geweldig!

    2014 wordt een geweldig jaar voor ons! Ik ben ervan overtuigd dat ik gezond ga worden. Gister heb ik 1/3 van de behandeling afgesloten. Nu mag ik gaan herstellen. En in de eerste helft van 2014 volgen deel 2 en 3 van de behandeling. En dan ben ik gezond! Ik heb ook geen moment getwijfeld of ik beter ga worden. Ik ga dit zeker overwinnen. Ik voel mij door de behandelingen echt niet altijd fit. Maar over het algemeen mag ik niet klagen. Ik ben namelijk niet super ziek ervan! Echt het kan erger! Daarbij besef ik mij des te meer wat voor rijk leven ik heb! Ik heb zoveel steun, liefde, vriendschap, kaartjes, bloemen, mailtjes, berichtjes mogen ontvangen! Echt ongelofelijk dat er zoveel mensen meeleven!

    Daarom vooral mijn dankbaarheid voor jullie: mijn ouders, broertje en schoonzusje, oma, ooms, tantes, neefjes, nichtjes, al mijn vrienden, mijn super geweldige collega's, mijn Backstreet vrienden, mijn FD vrienden! En iedereen die ik nu zo even snel vergeten ben.... Echt super super bedankt! Zonder jullie allemaal was het ondergaan en dragen van dit lang niet zo'n positieve en krachtige ervaring geworden voor mij!

    Allemaal bedankt voor de rijkdom die ik van jullie mag ontvangen!

    Een heel goed, gezond en bijzonder gelukkig 2014 toegewenst!

  • Het jaar 2015 staat op het punt om afgesloten te worden. Vandaag is de laatste dag van het jaar. Dit is het moment dat iedereen terug en vooruit gaat kijken. Ook ik neem de tijd om terug te kijken op 2015 en alvast een beetje vooruit te kijken naar 2016.
    2015 was voor mij op alle vlakken een heel bijzonder jaar.
    Ik ben begin dit jaar gaan samen wonen met mijn lief. We hebben met behulp van mijn vader een prachtige verbouwing gedaan. Een mooie dakkapel op het huis gezet en een geweldige badkamer gerealiseerd. We hebben een prachtige zomer beleefd met veel liefde en leuke uitjes.
    Genoten van familie, het zoontje van mijn broertje en schoonzusje die een jaar geworden is. Wat een heerlijk ventje is dat toch. Mooie momenten beleefd met mijn vrienden.
    De familie van mijn vriend ontmoet in Roemenie! Een prachtig land met een super lieve familie.
    Heerlijk gewoon weer aan het werk geweest. Want zonder dollen heb ik het mooiste beroep van de wereld! En ik heb de liefste collega’s van de wereld.
    Ook wilde ik in 2015 een hoofdstuk afsluiten. Daarom heb ik in augustus een borstreconstructie ondergaan. Het resultaat is prachtig geworden. Wat is het fijn om weer een beetje normaal door het leven te kunnen lopen.
    Dit had voor mij echt het de afsluiting moeten worden van het hoofdstuk borstkanker.
    Maar niets is minder waar. Juist op het moment dat ik volledig herstelt ben van de reconstructie. Op het moment dat ik weer volledig aan het werk kon, sloeg het noodlot wederom toe.
    Begin november vond ik een bult onder mijn rechter oksel. Aan de kant waar de kanker ooit gezeten had. Nadat ik de volgende dag de medische molen weer ingestapt was, kreeg ik 2 dagen later de verpletterende uitslag: de kanker was terug. En is misschien wel nooit helemaal weggeweest.
    Er werd veel overlegd en in korte tijd onderging in diverse onderzoeken en bezocht ik diverse artsen en ziekenhuizen.
    Uit de totalbody scan bleek dat mijn oksel behoorlijk vol zat met tumoren, en dat in de hals ook nog 3 mini tumoren zitten.
    Voor de prognose is dit allemaal niet heel gunstig. Ook dat het zo snel terug is, maakt het voor de prognose niet gunstig.
    Bepaalde cijfers werden genoemd… Maar later ook weer bijgesteld…
    Een onzekere tijd staat ons te wachten.
    Inmiddels heb ik mijn eerste chemokuur gehad. En ik heb daarvan de nodige bijwerkingen mogen ervaren.
    Ik ben bij de radiotherapeut geweest want ik moet na de chemo’s ook nabestraald gaan worden. Het einddoel is nog steeds genezing.

    Afgelopen week is mijn chemokuur niet doorgegaan. Mijn bloedwaarden waren niet goed. Dus is deze kuur een week uitgesteld. Volgende week wordt dit opnieuw beoordeeld en bekeken of ik dan wel een nieuwe kuur kan krijgen.
    Ik heb een goed gesprek gehad met de arts. In 2013 kreeg ik veel medicatie om toen de bijwerkingen van de kuren te onderdrukken en tegen te gaan.
    Nu ga ik weer veel medicatie krijgen om alle bijwerkingen goed te onderdrukken.
    Inmiddels heb ik een mooie centrale lijn gekregen om vaatontstekingen te voorkomen. Ook ga ik na elke kuur medicatie krijgen om allegische reacties te voorkomen. Omdat mijn beenmerg het heel zwaar heeft ga ik na elke kuur 4 dagen lang mijzelf injecties geven om mijn beenmerg te ondersteunen.
    Kortom ik hoop dat ik de komende kuren beter zal verdragen dan deze eerste volledige kuur. Mijn haar valt ook behoorlijk uit. Dus ik weet wel zeker dat ik weer kaal ga worden.

    Dit alles zet mijn leven op zijn kop, maar ook die van mijn vriend, mijn ouders, broertje, schoonzusje, schoonouders, mijn vrienden, familie en collega’s.
    Maar er is een kans op volledige genezing. En daar gaan we voor!! Dat ik in 2016 weer volledig schoon mag zijn van kanker!

    Naast dat mijn leven op zijn kop staat, staat de wereld ook op zijn kop.
    Er is veel geweld, aanslagen, terreurdreiging. Er is veel haat, en minder tollerantie naar iedereen die net even anders is of in andere dingen geloofd. Er zijn vele duizenden mensen op de vlucht, die ook in een veilig land te maken krijgen met geweld.
    Daarom hoop ik dat 2016 meer rust brengt in de wereld. Want met haat en geweld lossen we niks op toch?

    Hoe 2016 er voor mij uit zal zien weet ik niet. Wel geniet ik van alle mooie dingen in het leven. Maak prachtige plannen met mijn vriend voor mooie reizen en geweldige verbouwingen. Wij gaan er vanuit dat ik in 2016 vrij zal zijn van kanker.
    Ook zal ik in 2016 doorgaan met mijn blog. Mijn vriend is bezig een mooie website te maken voor mijn blog. Want in 2015 is mijn blog erg gegroeid.

    Ik wens jullie alleen maar moois en veel goed toe voor 2016. Heel veel gezondheid en dat al jullie dromen uit mogen komen!
    Geniet van het vuurwerk en de champagne.

  • Hier weer even een kleine update over mijn herstel.

    Gelukkig gaat hel langzaam aan beter. De wond is nog steeds niet dicht. Het grote wondje is inmiddels wel dicht. Maar een klein stukje verderop was een kleinstukje ook alsnog open gegaan, en die lekt nu nog wel. Maar gelukkig wordt dat minder.

    De bewegelijkheid van mijn arm is nog steeds niet voldoende om bijvoorbeeld te mogen autorijden. De borstspier staat nog heel erg strak. Ik kan mijn arm zijwaarts gestrekt niet boven mijn schouder optillen. Dus dat is nog onvoldoende om veilig aan het verkeer deel te nemen.

    Mij valt dat allemaal wel wat tegen. Tevens zit er overal nog veel vocht, en ook nog wel een aantal blauwe beurse plekken.

    Ik krijg 2 x per week fysio om mijn arm door te bewegen, en om de doorbloeding van het wondgebied te verbeteren met behulp van massage.

    Ik begon zelf mentaal mij niet zo prettig te voelen afgelopen 2 weken. Ik ben kankervrij, maar ik ben nog niet zo ver dat ik mijn leven al helemaal op kan pakken. Ik moet nog even geduld hebben. Maar dat vond ik erg lastig.  En daarbij ben ik extreem moe. Ik slaap rustig 12-13 uur op een nacht en kan dan smiddags ook een uurtje op de bank slapen. Daar ging ik mij eigenlijk nog veel lamlendiger door voelen. Dus bij controle in het ziekenhuis gevraagd of ik aan deze vermoeidheid moet toegeven, of er doorheen moet gaan breken.

    Daar was niet echt een pasklaar antwoord op. Ik moet zeker om mijn lichaam denken, maar mag activiteit wel afwisselen met rust. Ook gevraagd of ik eventueel mocht gaan beginnen met hardlopen, conditie te verbeteren. Dit mag. Dit is geen extra belasting voor de wond, zolang ik maar geen extra rek op de borstspier zet. Daarnaast ka het goed zijn omdat sporten ook de doorbloeding verbeterd, en dus het vocht en hematomen sneller opgeruimd worden door het lichaam. Sinds een weekje ben ik dus weer 3x per week aan het sporten. Mentaal voel ik mij meteen weer veel beter. Ik voel mij vrolijker, wel nog moe. Maar het is beter te controleren.

    Ook ben ik begonnen met het bijhouden van een blog.

    Niet alleen over het ziekte traject, maar ook over de andere dingen de ik meemaak in mijn leven. Eerst wilde ik dit niet doen. Maar laatst zag ik op TV bij RTL Late Night een jonge vrouw van 29, actrice die net de diagnose borstkanker had gekregen. Zij was zo positief, vol leven. Terwijl haar leven echt op z'n kop gezet is. Zij staat aan het begin van een traject, waar ik net klaar mee ben. Mooie bos met blonde krullen, die ze ook kwijt gaat raken door de chemo. Ze is er heel open en eerlijk over. Dat raakte mij. Ik ben er van overtuigd dat ze met haar positieve kracht een voorbeeld/inspiratiebron is voor vele andere mensen. Ik hoop toch met een blog ook mensen een blik te geven in mijn leven. Kanker heeft niet alleen maar verdriet gebracht. Maar heeft juist mijn leven ook erg verrijkt.

    Ben je nieuwsgierig naar de blog, je kan hem volgen op:http://myrealitydreamworld.wordpress.com/

    Ik ga nog even doorbijten. Ik hoop binnen 1 a 2 weken langzaam aan mijn werkzaamheden weer op te kunnen pakken. Mijn leven weer op te pakken.

    Allemaal heel erg bedankt voor alle steun, mailtjes, bezoekjes, bloemen, cadeautjes en niet te vergeten de vele kaarten! Wauw, zonder jullie was dit traject lang niet zo gemakkelijk geweest!!

  • Iedereen herkent het vast wel. Op een bepaald moment kom je op een punt dat je het zat bent. Afgelopen juni kwam ik op dat punt. Ik was het zat. Ik was het zat om mij niet fit te voelen. Ik was het zat om een slechte conditie te hebben. Ik was het zat om te weinig te bewegen. Ik miste een vorm van sport.

    Als kind en tiener was ik heel sportief. Ik deed aan turnen en handbal. Tijdens mijn tienerjaren heb ik het turnen laten vallen, maar handbalde ik wel 2-3 keer per week. Ook fietste ik alle dagen naar  school. Ongeveer 17 kilometer heen, en 17 kilometer weer terug. Door weer en wind, want de bus was uiteindelijk langzamer dan ik op de fiets. Ik had op dat moment echt een super conditie.

    Langzaam aan ging het mis. Eerst stopte ik met de dagelijkse fietstochtjes. Inmiddels werkte ik in een algemeen ziekenhuis in Amsterdam. Fietsen naar Amsterdam was geen optie. Dus pakte ik alle dagen de auto. Na het nog wel geprobeerd te hebben, blijven handballen, besloot ik in 2001 ook hiermee te stoppen. Handbal is een teamsport. Door mijn onregelmatige diensten was ik absoluut geen waarde meer voor het team. Ik was er vaker niet dan wel. 

    Geprobeerd wat anders te vinden. Lid geworden van de sportschool. Daar kan je heen wanneer jij wilt, wanneer jij tijd en ruimte heb. Samen met een vriendin. Daar zijn we wel geteld 2 misschien 3 x geweest. We spraken een tijd af, en bleven dan thuis thee drinken en bijkletsen. En die sportschool zagen wij niet meer. Ook heb ik het zwemmen geprobeerd. Vond ik ook echt leuk, aquarobics. Maar ook dit waren lessen op vaste tijdstippen. Ik kon lang niet alles weken zwemmen. Dus zwakte dit ook af tot een punt dat ik niet meer ging. Uiteindelijk deed ik wederom niks aan sport.

    Afgelopen juni was ik het zat. Er moest iets gebeuren. Niet alleen meer bewegen, maar ook gezonder eten. Aangezien ik regelmatig nachtdiensten deed at ik heel onregelmatig. En heel vaak zeer ongezond. Snoepjes, koekjes en chips waren naast mijn 4 bruine boterhammen vaste onderdelen van mijn nachtdienst dieet. Bewegen deed ik niet meer dan strikt noodzakelijk. De auto was mijn grote vriendin. Dit moest veranderen.

    Op zoek gegaan naar een personal trainer in of rond mijn woonplaats. Als ik een afspraak had om te sporten dan ging ik wel. Ik had gewoonweg een dikke schop onder mijn kont nodig. En waarom een personal trainer? Daar kon ik flexibel mee afspreken, aangezien ik zeker niet van plan was mijn onregelmatige werk op te geven. Personal training is gelukkig de afgelopen jaren veel meer toegankelijk geworden voor het gewone publiek, dus dit kon voor mij wel eens de oplossing zijn.

    Heel gemakkelijk vond ik een trainer in mijn woonplaats. Een mail gestuurd en een afspraak gemaakt. Samen hebben we tijdens de eerste afspraak de verwachtingen en doelen besproken. Ook kreeg ik voedingsadviezen die zeer goed te combineren zijn met mijn onregelmatige levensstijl. Met een goed gevoel begon ik aan de eerste training. MIJN GOD!! Echt een eye-opener. Mijn conditie is vele malen slechter dan ik had kunnen denken. Tevens bleek uit de fittest dat ik bijna geen spiermassa had en een hoog vetpercentage. Geen overbodige luxe om dit om te buigen in een gezondere levensstijl.

    De eerste trainingen vielen mij zeer zwaar. Ik had totaal niet het idee dat mijn conditie ook maar iets verbeterde. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet het meest geduldige type ben. Ik zie graag snel resultaat. Na ongeveer 8 trainingen had ik het idee dat bepaalde oefeningen mij wat beter af gingen. Ook liep ik zelf 1 a 2 keer per week hard, wat ook meehielp dat ik mij langzamerhand wat fitter ging voelen. Maar zowaar er zat vooruitgang in. de training werd per keer wat pittiger om zo mijn uithoudingsvermogen te blijven prikkelen. De voedingsadviezen nam ik serieus. Verse fruitsappen gingen mee naar mijn werk. Verse ongebrande noten als tussendoortje. Allemaal stappen in de richting van een gezondere en fittere toekomst. De fittest na de eerste 10 trainingen was duidelijk verbeterd. Meer spieren, beter uithoudingsvermogen, betere balans en MINDER VET! Nou dat zijn de resultaten waar je als vrouw op zit te wachten.

    Vol overgave gingen we de volgende periode in van trainen, goed eten, gezonder leven. Ik voelde mij fitter dan ooit. Toch kreeg ik in september de diagnose borstkanker. Ik moest chemotherapie gaan krijgen. Mijn eerste vraag was of ik nog wel door mocht gaan met sporten. Ik was et zo lekker op weg, en het werkte in mijn geval toch verslavend. Ik miste het als ik niet bewoog, of niet had hardgelopen. Het advies van artsen en verpleegkundige was dat ik juist moest doorgaan. Uiteindelijk zal ik doordat ik blijf bewegen deze kuren beter doorkomen. Ik moest niet verwachten dat ik een marathon kon lopen. Want chemo blijft een aanslag geven op je lichaam. Maar zolang als het gaat, zeker doorgaan.

    De gehele chemo periode heb ik onder begeleiding van Joost (mijn personal trainer) getraind. Op een gegeven moment leek het meer op bejaarden gym, omdat het tempo erg omlaag was gegaan. Maar ik ben doorgegaan om 2x per week met Joost te trainen. Daarnaast ben ik alle dagen, hoe slecht ik mij ook voelde naar buiten gegaan om te wandelen. Mijn motto was, een ziekte hoeft niet te zorgen dat je niet meer kan en mag bewegen. En ik ben er van overtuigd dat deze aanpak mij enorm geholpen heeft om de chemokuren goed door te komen. Ja ik was wel eens ziek, voelde mij niet goed, had geen honger. Maar alle dagen was ik buiten, al was het maar even. Het hielp mij ook mentaal om sterk te  blijven en positief. Ik kan het iedereen aanraden.

    Op het moment dat ik dit schrijf, zijn de chemokuren al enige tijd achter de rug. Ik heb 2 operaties ondergaan, en daarvan herstellende. En ik zit mijzelf in de weg. Ik mis het hardlopen, ik mis het bewegen. Dus voor komende week weer een afspraak gemaakt met Joost. Ik  wil ondanks bepaalde beperkingen weer aan mijn conditie gaan werken. Ik heb vandaag voor het eerst sinds 5 weken weer een rondje hardgelopen. Okay het was maar 1 kilometer. Maar de start is gemaakt. En serieus, mijn conditie is nu vele malen slechter dan afgelopen juni, toen ik begon aan het sportavontuur. 

    Vandaag ben ik opnieuw begonnen. Wederom met het doel fit te worden en een betere conditie op te bouwen. Ik wil uiteindelijk in 2015 deelnemen aan de Dam tot Dam loop. Dan moet ik 16 kilometer kunnen hardlopen. Een mooi doel, waar ik vandaag de eerste start voor heb gemaakt. 

    En in mijn achterhoofd zegt een stemmetje dat als ik niet had blijven sporten deze afgelopen periode, mijn conditie nog vele malen slechter was geweest…..

    Stiekem wel een beetje trots dat mij conditie nu al zo goed is.

  • Ik moet zeggen dat mijn eerste chemokuur niet is tegen gevallen.
    Ik ben geen moment misselijk geweest. Ik heb ook trouw medicatie tegen de misselijkheid ingenomen.
    Het heeft echt geholpen.
    Wel had ik de eerste 4 dagen na de chemokuur een enorm vol gevoel. Ik kon echt niks eten en drinken. Ik zat zo onwijs vol.
    Dag en nacht. Maar omdat ik niet misselijk was, was het vervelend, maar niet meer dan dat.
    Ook had ik bijna nergens energie voor. Ik ben alle dagen naar buiten gegaan om een rondje te wandelen. Maar de rest van de dag kon ik echt niks. 2x per week heb ik sportbegeleiding. Nou ja sport begeleiding..... Het lijkt een beetje op bejaardengym. Het is bewegen, op geleide van mijn hartslag. Bij wandelen loopt mijn hartslag al snel op naar de 130-140. Bij heel licht joggen zit mijn hartslag op de 180. Dus het is rustig bewegen en kijken wat er mogelijk is. Verder doe ik dan nog wat balans oefeningen.
    En verder deed ik de hele dag niks. Behalve zitten of op de bank liggen.
    Mijn geest wilde wel wat meer, maar mijn lichaam kon dat echt niet.
    Een zeer bijzondere ervaring moet ik zeggen.
    Maar vanaf vrijdag avond had ik het gevoel dat een beetje meer honger had. Dus aan de droge crackers en volkoren toastjes. Die dingen hebben nog nooit zo lekker gesmaakt.
    Gedurende het weekend ging het steeds beter. Eetlust kwam meer terug. Kon ook iets meer dan alleen maar wandelen en rusten.

    Ook zijn Judit en Ralph afgelopen weekend terug verhuisd naar hun eigen woning. Wat betekent dat ik ook weer terug kan naar mijn woning.
    Omdat de energie er echt nog niet was om direct terug te verhuizen, heb ik besloten dit rustig aan te gaan doen.
    Afgelopen maandag en dinsdag was ik nog erg snel moe. Vanaf woensdag kreeg ik meer energie om onder andere wat te ondersteunen in bijvoorbeeld het huishouden.
    Donderdag ochtend mocht ik weer naar het ziekenhuis voor bloedafname. Omdat ik dan 10 dagen na mijn eerste chemokuur zit zou ik nu ongeveer mijn weerstandsdip hebben (leukodip).
    Maar het goede nieuws is: mijn bloed was keurig. Er is geen spraken van een weerstandsdip! Wat ben ik blij!
    Het is dus waar. Het helpt echt om te blijven bewegen en daarnaast rust te pakken!
    Heerlijk. En het goede nieuws is ook dat ik volgende week 2x 2 uurtjes naar mijn werk mag!! Ow wat ben ik daar blij mee!
    Dus vanaf nu zit ik in mijn goede week. Ik heb meer energie. Ik ben nu ook lekker in mijn eigen huisje aan het rommelen. Zo hoop ik misschien na het weekend terug te kunnen. Voor mijn volgende chemokuur die 7 oktober zal plaats vinden.
    Mijn haar zit er nog steeds op. Wel voelt het anders aan. Dor en droog. Het hele mooie is er wel vanaf vind ik zelf. Maar het valt nog niet heel hard uit. Dus laat ik het nu nog lekker zitten. Ik draag het in een staart of vlecht. Dan is het echt nog wel okay.

    Komende week staat voor mij in het teken van genieten, lekker naar mijn werk gaan en hopelijk terug verhuizen naar mijn eigen woning.
    En dan gaan we 7 oktober voor de tweede kuur.

  • Het is alweer even geleden dat ik een blogje geplaatst heb. En dat komt eigenlijk door de vermoeidheid. Ik voel mij namelijk echt enorm moe. Heb nauwelijks energie en voel mij erg afgevlakt qua emoties. Ik kan smorgens een boodschap doen. Maar dan moet ik smiddags echt gaan rusten. En ik moet eerlijk zeggen dat dat mij tegenvalt. Ik wil juist gaan genieten, er alles uithalen wat er in het leven zit. Mooie plannen maken. 

    Maar op dit moment lijkt het mij vooral te belemmeren. 

    Ik ben wel goed bezig met het afbouwen van de morfine. Hopelijk gaat dat een beetje snel, zodat ik de demping van stemming voel verdwijnen. 

    Wel is mij nadrukkelijk verteld dat het 6 weken kan duren voordat de bestralingen compleet zijn werk gedaan hebben. Nu nog 5 weken dus. Aangezien het nu ruim een week terug was dat ik mijn laatste bestralingen heb ondergaan. 

    Dus we mogen misschien ook niet de wonderen verwachten. En moet ik nu gewoon accepteren dat ik op dit moment niet zo heel fit ben. En dat dat echt wel weer goed gaat komen. Het zou super fijn zijn. 

     

    Wij blijven positief. Ik moet de tijd nemen voor mijn herstel. En daarnaast plannen wij allerlei leuke uitjes met elkaar. Zoals een fijne vakantie binnenkort. All inclusive naar Turkije. Heel erg fijn. Niks moeten, relaxen. Veel zwembaden. Maar ik denk dat dat juist wel goed is voor mij. Beweging zonder veel weerstand. Dus op een passieve manier toch bewegen. Ik denk dat ik daar erg van op zal knappen. 

    En ik ga ook nog met mijn beste vriendin een weekendje weg. Er staat een echte Roemeense bruiloft in de planning. Mijn schoonzusje gaat trouwen in Roemenië. En gelukkig ben ik goed geslaagd voor een jurk. 

    En eind oktober ga ik met mijn schat een weekendje naar Den Haag. Sinterklaas inkopen doen en natuurlijk extra tijd met elkaar. We hebben er echt zin in.

    En dan gaan we in september ergens ook nog verhuizen. Alsof het niet gekker kan.

     

    Komende week ga ik gezellig even op mijn werk langs. Het is toch ineens best gek verlopen. Van wat lichte hoofdpijn, naar ondraaglijke hoofdpijn, naar kankercellen op het hersenvlies. Zo niet verwacht. Zo bizar, maar ook echt rust. Maar ik weet dat het impact heeft ook op mijn collega's. En daarom vind ik het fijn om van de week toch mijn gezicht te laten zien. Dus de koekjes gekocht, even iedereen verwennen. 

     

    De hoofdpijn is gelukkig nagenoeg weg. Dat scheelt enorm. Soms heb ik nog wat last van buikpijnklachten. Maar gelukkig gaat dat ook weer beter. Kortom, misschien word ik toch langzaam aan weer meer mens. Wel is mijn huid vreselijk. Hij is heel bont, pukkelig. En is inmiddels mijn haar er ook af. Stoppeltjes. Want ook daar hebben de bestralingen zijn tol geëist. En de plukken haar lagen overal.

    Dus heeft mijn moeder zaterdag ochtend de tondeuse er over heen gehaald. En het is meteen een stuk verzorgder. Binnen een paar maanden zal het weer aangroeien. En ik moet eerlijk zeggen, het is nu de derde keer dat ik kaal ben....het begint te wennen.

    Er zijn echt ergere dingen. 

     

    De komende weken zal in het teken staan van herstellen, aansterken en hopelijk langzaam aan weer meer mens te voelen. Zonder de demping.  Maar met onwijs veel genieten. Want dat blijft mijn drijfveer! Het genieten van elkaar. En het oppakken van het normale leven.

  • Vorige week dinsdag had ik ondanks dat ik verkouden was toch mijn chemokuur gekregen. Gedurende de week leek ik ook echt op te knappen. Donderdag was ik heel even naar mijn werk geweest, en vrijdag had ik een paar kleine klusjes gedaan zoals boodschappen. Wel bleef ik hoesten.
    Zaterdag werd ik wakker zonder stem. Ondertussen nam het hoesten en snotteren toe. Ik was een beetje kortademig, maar kon prima functioneren.
    Mijn lieve schoonzus vierde haar verjaardag dus natuurlijk zijn we daar naartoe gegaan. Ook ben ik s’avonds nog even een uurtje naar de housewarming van goede vrienden gegaan.
    Eigenlijk was dat een onverstandige beslissing. Lichamelijk was ik al een stuk minder fit dan het begin van de dag.
    Zondag nacht niet veel geslapen door het vele hoesten en snotteren. Ook had ik een beetje verhoging dus heb ik zondagochtend de huisartsenpost gebeld. Nadat ze mij gezien hadden werd ik doorgestuurd naar de spoedeisende hulp van het ziekenhuis. Ze vertrouwden het niet omdat ik ook dinsdag nog een chemokuur had gehad.
    De koorts was gelukkig gezakt. Wel zijn er veel onderzoeken gedaan. Ze konden een bacteriele infectie niet uitsluiten. Maar ik mocht naar huis met een neusspray en antibiotica tabletten.

    We hebben gezellig geluncht samen. Maar daarna ging het steeds slechter met mij.
    De koorts bleef doorstijgen ondanks dat ik paracetamol slikte. Dus besloten we toch weer contact op te nemen met het ziekenhuis. En verrassend genoeg mocht ik meteen komen. Deze keer lieten ze mij niet meer gaan. Mijn temperatuur was inmiddels doorgestegen tot 40,2 graden. Ik kreeg antibiotica via het infuus, en werd in de gaten gehouden. Gelukkig was ik maandagochtend koortsvrij. Wel nog erg moe en hoestte ik veel. Mijn longen zaten erg vol met slijm. Mijn oren zaten dicht, en het snotteren was ook nog sterk aanwezig.
    Maar er zat vooruitgang in.
    Dinsdag aan het einde van de dag mocht ik weer naar huis. De antibiotica is nu weer in tabletvorm. En ik moet dit heel goed uitzieken.
    De koorts is weggebleven gelukkig. Mijn stemgeluid komt langzaam aan terug. Het hoesten gebeurt in aanvallen, dus ik heb wat meer rust tussendoor. Mijn oor zit nog dicht, en ik snotter rustig door.
    Veel energie heb ik niet. Ik rust veel. Lig in bed. Eten en drinken gaat goed. Ik probeer nu zo fit mogelijk te worden. Zodat komende dinsdag mijn kuur wel door kan gaan. Want ik merk wel dat de bult onder mijn oksel kleiner wordt. Dus ondanks dat ik deze kuren vrij pittig vind, doen ze wel hun werk.

    Daarom heb ik met mijzelf een aantal afspraken gemaakt. Mijn herstel gaat voor alles. Omdat ik van alles lijk op te pikken wat er rondzwerft laat ik de verjaardagen aan mij voorbij gaan. Als ik mij goed voel maak ik een individuele afspraak om langs te komen. Maar groepen mensen in warme huiskamers ga ik nu even niet opzoeken. Echt juist om mijn herstel te bevorderen tussen de kuren door.
    Het is niet dat ik niet wil. Ik wil juist alles meemaken en ik wil graag mijn belangstelling tonen. Maar op dit moment wil ik het allerliefste dat de kuren doorgaan, omdat ik merk dat de tumoren kleiner worden. Zodat ik helemaal zal genezen.

  • Nee. Ik ben even niet meer van mij.
    Ik ben patiënt. En daarbij hoort lichamelijk onderzoek, aangeraakt worden op plaatsen waar je anders niet zomaar aangeraakt wordt.
    Ik weet dat het tijdelijk is…. Maar toch ben ik even niet meer van mij.
    Gister had ik weer een ziekenhuisdagje. Die dag alleen al heb ik mij 4x van boven mogen ontkleden. Ik weet het heus wel, ik heb borstkanker. En willen artsen en verpleegkundigen je onderzoeken mogen de topjes en de bh weer uit.
    Soms vliegt mij dat aan. Misschien omdat ik het zo graag achter mij had willen laten? In 2013 had ik hier namelijk veel minder moeite mee. Ik moet daarbij vermelden dat ik tijdens de eerste keer borstkanker niet zo vaak en door zoveel verschillende personen ben onderzocht als dat ik nu ben.
    Ik weet het, de situatie is uitzonderlijk. Wat mij is overkomen, is officieel niet mogelijk. Veel geleerden artsen buigen zich nu over mijn kanker en mijn behandelplan.
    Omdat ik wil en kan genezen, ga ik hiermee akkoord.
    Maar soms baal ik wel….. Omdat ik weer graag van mijzelf wil zijn…..
    Zonder rare slangentjes die uit mij steken. Zonder de gekke vermoeidheid van de chemo. Zonder de pijnlijke armen van de infusen.
    Gewoon weer van mij zijn, ik zijn, mijn lijf zijn.

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.

Wie zijn er online?

We hebben 326 gasten en geen leden online

logo 50dpi