• Toen ik deze blogsite begon, wilde ik dat het niet alleen maar over kanker zou gaan. Want dat was immers voor mij een afgesloten hoofdstuk.
    Tot gisteren.
    Daarom zal het nu weer regelmatig gaan over kanker…. Wat het met mij doet, hoe ik mij lichamelijk en mentaal voel, hoe mijn directe omgeving hier in staat. En wat ik moet ondergaan.

    Want alles is anders. Het is niet te vergelijken met hoe ik er in 2013 in stond, toen ik bijna 33 jaar was en de diagnose borstkanker kreeg.
    Toen was ik strijdbaar, vol goede moed, positief! Ik zou het zeer zeker gaan redden.
    Na 6 chemokuren was de tumor niet meer terug te vinden op de MRI. Maar na de borstbesparende operatie waren de snijranden niet schoon, maar de poortwachtersklieren in mijn oksel wel. En dat was belangrijk. Dus is er daarna besloten tot een volledige amputatie. Ik heb toen op geen enkel moment het gevoel gehad dat ik eraan dood kon gaan. Heb mijn leven weer opgebouwd en heb zelfs 10 weken terug een reconstructie ondergaan.
    Ik ben nu 1,5 jaar schoon geweest. En nee ik heb geen moment de angst gehad dat het terug zou komen.

    Misschien voel ik mij daarom zo aangeslagen?
    Want nu is alles anders. Echt alles…..
    Want de kanker is terug…. Het bultje in mijn rechter oksel is het bewijs.
    Voor het eerst, sinds ik met deze ziekte geconfronteerd word, ben ik onzeker en ben ik zelfs bang.
    Bang voor wat komen gaat. Bang voor de uitslag die ik kan krijgen volgende week vrijdag. Bang voor wat een total bodyscan gaat zeggen over de rest van mijn lijf en organen. Zo onzeker en bang heb ik mij nog niet eerder gevoeld.
    Ik kan nu maar heel erg moeilijk bij het knopje “positiviteit aan”. Dat knopje kon ik de vorige keer zo gemakkelijk vinden.
    Ja ik ben nog steeds strijdbaar! Ik wil en kan en moet dit winnen. Ik moet en zal genezen!! Hoe dan ook!! Maar daarnaast sluimert er nu, nu ik hier voor de tweede keer mee wordt geconfronteerd….. veel meer angst. Ik ben nu net 35 jaar….. en ik kan met recht zeggen dat in dit geval ouder ook wijzer maakt.
    Ik stap niet meer onbevangen dit behandelingstraject in. Ik ken de klappen van de zweep.
    En ik weet heus wel dat hoe eerder je erbij bent, je een zeer goede kans heb op genezing.
    En dat is tevens mijn grootste angst nu:
    Hoe snel zijn wij er deze keer bij?
    Geen idee. Volgende week weten we meer.
    Maar toch…. Is alles anders. Alles is anders omdat het de tweede keer is.

  • Ken je dat? Dat je nieuws krijgt waar je stil van wordt. Dat nieuws kreeg ik vandaag.
    Ik neem jullie even mee naar ongeveer 2 weken terug. Ik heb ongeveer 2 weken niet geblogt.
    Ik was vooral druk met de leuke dingen in het leven. Een nachtje weg met mijn lief, en heerlijk uit eten geweest. Een prachtig bruiloftsfeest van een dierbare vriendin. En de 90ste verjaardag van oma. Alles werd heerlijk gevierd.
    Ook heb genoten van het aanwezig zijn op de werkvloer. Het nuttig zijn, echt de verpleegkundige taken weer uitvoeren. Geweldig.
    Afgelopen maandag vond ik tijdens het omkleden in mijn uniform een bultje in mijn rechter oksel.
    Niet te veel aandacht aan geschonken op dat moment. Maar toch bleef het knagen in mijn achterhoofd. Dus s’avonds nogmaals goed voelen. Ja, hij zit er echt….
    Misschien als ik nu doe alsof dat bultje er niet zit, is hij er misschien niet meer.
    Maar ja… Wat schieten we daar mee op?
    De volgende ochtend toch maar naar de poli oncologie gebeld.
    Ik mocht meteen komen. Na lichamelijk onderzoek volgde een mammografie van mijn linker borst. En een echo en punctie van het bultje in mijn rechter oksel.
    Dan moet ik er wel bij vertellen dat 1,5 jaar terug mijn rechterborst geamputeerd is i.v.m. borstkanker. En dat ik 10 weken terug een reconstructie had gehad van deze rechter borst. Dus dat deze bult in de oksel zit aan de kant waar eerst ooit de borstkanker zat. Maar inmiddels ben ik al 1,5 jaar schoon. Ik sta op het punt dat de controles naar 1x per 6 maanden gaan in plaats van elke 3 maanden.
    Tot vandaag……
    Vandaag kreeg ik de uitslag van de echo en punctie. Deze uitslag zet mijn hele leven weer op zijn kop.
    Het is namelijk niet goed. Het bultje in mijn oksel is kwaadaardig. Het is wel zeker dat het een restant is van de borstkanker die ik eerder had.
    Opnieuw de onzekerheid, opnieuw dat hele traject in, opnieuw allemaal onderzoeken.

    Ik weet verder nog niks…. Behalve dat het fout is….
    En van die boodschap, ben ik even stil….

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.

Wie zijn er online?

We hebben 473 gasten en geen leden online

logo 50dpi