• Een blog starten, het spookt eigenlijk al sinds afgelopen september door mijn hoofd. Maar steeds de moed niet om te starten. Ja, ik maak genoeg mee in mijn leven om over te schrijven. Maar heb ik genoeg fantasie om dit op een leuke manier te delen? Mijn Nederlands is niet perfect, dus misschien daarom toch maar niet starten?

    Uiteindelijk vandaag de stoute schoenen aangetrokken  en toch een blog-site aangemaakt. De titel had ik weken terug al verzonnen, dus alle twijfel overboord gegooid en de sprong in het diepe gemaakt. De titel slaat echt op mijn leven. Ik leef in mijn droomwereld.  En werk eraan om al mijn dromen uit te laten komen, maar wel in de realiteit. Soms moet ik een berg bedwingen, net als ieder ander mens. Maar toch leef en beleef ik mijn eigen droomwereld.

    Wat kunnen jullie verwachten? Gewoon een kijkje in mijn leven. De dagelijkse dingen die ik meemaak, in een klein sausje humor gegoten. Ik ben er namelijk van overtuigd dat humor je overal doorheen sleept.

    Mijn werk, belevenissen met vrienden, de concerten die ik bezoek, mijn  dromen, mijn vreugde, mijn verdriet, mijn familie, mijn huis, mijn verbouwplannen en alle andere situaties die ik tegen kom of bijna tegen kom zal ik beschrijven.

    Allemaal veel plezier in dit kijkje van mijn leven.

  • Een half jaar geleden besloot ik te gaan bloggen.
    Geen idee wat ik kon verwachten.
    Geen idee hoe het zou uitpakken.
    Wel wist ik dat ik geen dagelijkse blogger zou zijn.
    Dat er soms wel eens een week voorbij zou gaan dat ik geen blog zou plaatsen.
    Het moest geen bloggen om het bloggen gaan worden.

    Ook wilde ik niet dat de borstkanker het hoofdonderwerp zou zijn.
    Dat was namelijk de reden waarom ik niet met een blog ben begonnen toen ik de diagnose had gekregen.
    Nu een half jaar later, weet ik dat de borstkanker een groot onderwerp van mijn leven is. Ook nu ik inmiddels genezen ben, en geen behandelingen meer hoef te ondergaan. Leef ik wel nog dagelijks met alle gevolgen van deze ziekte.

    Maar gelukkig maak ik ook nog genoeg andere andere dingen mee om over te schrijven. Leuke spontane gedachtes die ik met jullie deel.
    De blunders die ik maak, en de vrolijke gekke acties die ik meemaak, vormen de inspiratie voor My Reality Dreamworld.

    De naam van mijn blog pagina kreeg ik trouwens ineens binnen.
    Omdat ik mijn eigen droomleven leef en beleef is dat realiteit geworden.
    Ik heb mijn droombaan, ik heb een droomhuis, ik heb een geweldige familie, super vrienden en droomcollega’s.
    Van alle aspecten in het leven geniet ik. Zelfs de vervelende dingen in mijn leven hebben iets moois. Dus vandaar: My Reality Dreamworld.

    Wat ik een half jaar terug niet had kunnen voorspellen:
    – Dat jullie mijn blogs lezen, er op reageren en deze volgen.
    – Dat ik een blog over de MH17 zou schrijven wat wel meer dan 800 keer gelezen is.
    – Dat er steeds meer mensen mijn blog pagina volgen

    Bedankt daarvoor!
    Ik had nooit kunnen voorspellen dat ik dat zo leuk zou vinden.
    Daarom een dikke blog knuffel voor jullie!

  • Het is eigenlijk schandalig. De hele maand mei heb ik geen enkele blog geplaatst.
    Toen ik begon met bloggen een jaar geleden was het absoluut niet mijn ambitie om dagelijks een blog te plaatsten.
    Ik zou bloggen wanneer ik er tijd voor had.
    De onderwerpen zouden gevarieerd zijn. Echt dingen die mij bezig hielden.
    Ik wilde niet dat mijn blogs alleen maar over borstkanker zouden gaan. Maar ook over de dingen die ik meemaakte, of actualiteiten in het nieuws.

    Nu een jaar na het plaatsten van mijn eerste blog valt mij op dat de best gelezen blogs juist de blogs zijn over mijn borstkanker.
    Ik zit er nu zelfs over te denken om de email updates die ik gemaakt had in de periode dat alles speelde om mijn familie, vrienden en collega’s op de hoogte te houden toch te gaan publiceren.
    Omdat ik hoop dat ik misschien andere hiermee kan helpen en steunen.
    En ik merk dat hier toch wel behoefte aan is.

    Als ik nu zelf terug kijk op het hele proces ging ik in het begin ook zoeken naar ervaringen, beste behandelingen, naar ervaringen over hoe ziek mensen zich kunnen voelen na een kuur. Hoe het gaat met de re-integratie terug in het werk. Hoe lang duurt het voordat je echt weer een staart in kan? Allemaal vragen waar ik mee zat, maar waarop geen pasklaar antwoord gegeven kon worden door artsen.

    Dat is de reden waarom ik nu aan het overwegen ben om toch het hele proces op mijn blog te posten.
    Omdat ik zelf toen ook vragen had.
    En het kan helpen dat deze beantwoord worden door iemand die het heeft meegemaakt.

    Het gekke aan kanker is, voor mijn gevoel is het zo ver weg… Maar ook nog steeds zo dichtbij.
    De chemokuren zijn voor mijn gevoel enorm lang geleden. Terwijl ik mij nu langzaam aan het voorbereiden ben op de reconstructie. En daardoor nog steeds alle dagen geconfronteerd wordt met de gevolgen van de kanker.
    Ik had echt het gevoel: Als de behandelingen geweest zijn, pak ik mijn leven op, en is het klaar….
    Maar het is gek om te ontdekken dat het net niet helemaal zo werkt…..

    Zoals ik al eerder verteld heb, het was voor mij echt geen verdrietige periode.
    En ik voel mij enorm gezegend dat ik hier nu zo sta.
    Ik ben dankbaar want het had echt anders kunnen aflopen.
    En daarom wil ik nu ook echt genieten van het leven.

    Dus wie weet, ga ik deze intense periode toch nog delen via deze blog.
    Juist omdat ik merk dat dit over het algemeen de meest gelezen blog berichten zijn.

  • En dan is het ineens oktober.
    Het zonnetje schijnt. Ik heb nog heerlijk even in de tuin gezeten. Ik zou bijna vergeten dat het oktober is. Achter het huis is het in de tuin nog 26 graden. Heerlijk.
    Toch sta ik op. Er staat een afspraak in het ziekenhuis op het programma.
    Oktober is sinds een aantal jaren de maand van Pink Ribbon om borstkanker onder de aandacht te brengen. Dit jaar is het thema: de jonge vrouw en borstkanker. Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik blij ben dat de enorme hype rondom deze borstkankermaand wat weggezakt is. Nu gaat het weer waar het om moet gaan: het onder de aandacht brengen dat er nog steeds enorm veel mensen getroffen worden door deze ziekte. En dat er geld nodig is voor onderzoek, om deze ziekte te kunnen genezen in de toekomst.

    Inmiddels heb ik mijn sleutels gepakt, stap in de auto en rij naar het ziekenhuis. Want zeg nou zelf, is er geen betere manier om de borstkankermaand te openen met een controle afspraak bij de oncoloog?
    Het was een fijn gesprek. En het besef komt er steeds meer dat ik echt geluk gehad heb.
    Natuurlijk loop ik tegen kleine ongemakken aan die het gevolg zijn van de chemo’s. En ja ik heb moeten wennen aan mijn nieuwe ik. Zowel qua uiterlijk als het innerlijk.
    Maar ik ben er genadig goed vanaf gekomen.
    Geen van de kleine ongemakken belemmeren mij in mijn dagelijks leven.
    Daarom besef ik des te meer dat ik wil genieten van mijn leven. Dat elke dag een mooi cadeautje is. En dat het aan mij is hoe ik met dat cadeautje omga.

    Nu speel ik wel met de gedachten om mijn verhaal op te gaan schrijven. En dit misschien ooit in boekvorm uit te brengen.
    Juist omdat ik een succes verhaal ben. Ik ben kankervrij. En er zijn veel boeken verschenen waarin de hoofdpersoon uiteindelijk de hartverscheurende woorden te horen heeft gekregen dat artsen niks meer kunnen betekenen.
    Maar hoe is het om na alle behandelingen je leven weer op te pakken? Wat ging heel gemakkelijk, en wat kostte wat meer moeite?
    Misschien ga ik hier wat mee doen. Ik speel met die gedachte…. Wie weet ooit….

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.

Wie zijn er online?

We hebben 482 gasten en geen leden online

logo 50dpi