Over Jaixy

Welkom op mijn blog. Leuk dat je de moeite neemt om hier een kijkje te nemen.

Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Ik ga graag uit met vrienden, bezoek graag concerten en hou van lekker eten.

Mijn leven ging voor de wind. Het was 2013, ik was 32 jaar. Ik was vrijgezel, genoot van mijn werk en was fanatiek gaan sporten met een personal trainer. Ik wilde echt gezond gaan leven.
Tot ik onder de douche na mijn nachtdienst een bult in mijn rechterborst vond. Ik werd door de huisarts doorgestuurd voor een mammografie en een echo met punctie. Twee dagen later kreeg ik de verpletterende diagnose borstkanker.

Een week later begon ik met chemokuren. Na 6 TAC kuren had ik een schone MRI scan. Daarom heb ik in 2014 een borstbesparende operatie gehad. Daar bleken de snijranden niet schoon te zijn dus volgde er een volledige amputatie.
Maar daarna was ik schoon! Wat een onwijs goed nieuws.


Ik pakte mijn leven weer op. Re-integreerde terug in mijn werk en begon met daten. Eerst wilde ik niet gaan daten voordat ik een reconstructie gehad had. Maar ik besefte dat ik mijn leven terug had gekregen. Dan moet ik mijzelf geen belemmeringen gaan opleggen om weer echt te gaan leven.
Ik heb de liefde van mijn leven ontmoet, we wonen inmiddels samen.
In augustus 2015 heb ik een dieplap reconstructie ondergaan. Wauw wat is dit mooi geworden. Dit moest de afsluiting worden van mijn borstkankerperiode.


Maar in november 2015 sloeg het noodlot wederom toe. Ik vond een bult onder mijn rechteroksel. Ik trok meteen aan de bel. Na een echo en punctie bleek dat het wederom foute boel was. 1 jaar en 7 maanden nadat ik “schoon” verklaard was. De kanker is waarschijnlijk nooit weggeweest. Nu krijg ik wederom chemo, en zal ik nabestraald gaan worden. Deze kuren vallen mij zwaarder dan de TAC uit 2013. Maar we gaan nog steeds voor de genezing.

Toen ik deze blog begon, wilde ik juist niet dat kanker centraal zou staan. Nu ik wederom een behandelingstraject mag ondergaan, is dat onmogelijk. Ik blog over mijn ervaringen in het leven. En daar is  kanker op dit moment een groot onderdeel van.

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Dooie marmotten en dopmutsen poli

    Je kan er niet omheen. Op het moment dat je de poli oncologie binnen stapt wemelt het ervan.
    Maar op het moment dat je het Nederlandse Kanker Instituut binnen stapt is er geen ontkennen meer aan.
    Vorige week had ik een afspraak op de poli van het Nederlandse Kanker Instituut.
    Want mijn casus is zo spannend. Daar hebben inmiddels meerdere artsen zich over gebogen. Daarom werd ik doorgestuurd naar het expertise centrum.
    We waren op tijd. Dus we besloten nog even een kop thee te gaan drinken voordat ik mij ging melden bij de inschrijfbalie.
    We zaten aan een tafeltje dichbij de poli waar ik moest zijn. Het was een komen en gaan van mensen.
    Het viel ons op dat de dopmutsen meer in zijn dit seizoen dan de dooie marmot.
    Sinds ik in 2013 geconfronteerd werd met kanker, en daarvoor op de diverse poli’s aanwezig mocht zijn letten wij hierop.
    Wij zijn mijn mams en ik.
    Ik wist toen al, dat ik geen pruik wilde als ik kaal zou worden. In de wachtkamer prikten we de pruikjes er zo tussen uit. De meesten hadden niet echt een mooi exemplaar op hun hoofd. Het leek meer op een soort dooie marmot. Dat wilde ik echt niet.
    En natuurlijk weet ik dat er prachtige exemplaren zijn. Maar die kosten ook wat. En de meeste zorgverzekeraars vergoeden alleen een kwart van een mooie pruik.
    De keus lag dus bij een muts, pet of hoedje dragen, of zo’n opgetiste dooie marmot laten aanmeten.
    Ik koos voor het eerste toen.
    Nu wij in 2015 wederom zeer regelmatig op de poli oncologie rond lopen zien we een verandering van trend.
    Het dooie marmot gehalte is sterk gedaald. Natuurlijk zien wij ze er echt nog wel tussen lopen. Maar de trend van nu is echt een wollen dopmuts.
    Ik moet er denk ik nog even aan wennen.
    Maar ik geloof dat ik deze trend laat voor wat hij is…..

  • Stapje terug?

    Ik ben op dit moment zo moe.
    Ik red het allemaal net. Het fulltime werken.
    Maar daarnaast ook zo nu en dan leuke dingen doen met familie, vrienden en vriendlief wordt steeds moeilijker. Ook het sporten lukt steeds minder goed.
    Toch tijd om het anders te doen.
    Ik had met mijzelf afgesproken dat ik ook tijd en ruimte wilde overhouden voor mijn privé leven.
    Ik hou van mijn werk, en ik ben heel erg blij dat ik weer volledig terug ben.
    Maar op dit moment kost het mij wel heel erg veel moeite om mijn werk goed te doen en daarnaast ook alles privé goed te doen.

    Dus ben ik toch maar naar mijn leidinggevende gegaan en mijn probleem voorgelegd.
    We hebben diverse gesprekken gehad hoe we dit het beste konden aanpakken. Daarbij ook overleg gehad met de bedrijfsarts. En we hebben een mooie oplossing gevonden.
    Ik ga een stapje terug doen in mijn werk.
    Daarbij blijf ik alle diensten werken, maar nu eerst 2 maanden voor 28 uur, daarna 2 maanden 30 uur en daarna 2 maanden 32 uur.
    Elke 2 weken gaan we dit evalueren. En hopen dat deze constructie mij zo goed gaat helpen dat ik in juli/augustus weer fulltime kan werken.

    Lastig want het voelt als een stapje terug.
    Maar het gaat om het eindresultaat.
    Het weer volledig gezond en fit worden.

  • Oma

    Zonder gekheid, ik heb de liefste, bijzonderste en meest geweldige oma die iemand zich maar kan wensen. Dit jaar wordt ze 89. Ze loopt meestal met een rollator. En voor de lange stukken heeft ze een rolstoel. Maar eigenlijk vervloekt ze dat ding. Ze woont in een mooie aanleunwoning, waar ze het enorm naar haar zin heeft.

    Het was vroeger een feest om bij oma te logeren. Koekjes, snoepjes, zelf een toetje maken van vla met yoghurt en daarover heen van die afschuwelijk zoete aardbeien saus. Verhaaltjes vertellen, soms wel 3. Want voor ons, de kleinkinderen kon het in haar ogen niet gek genoeg. Ze woonde op een boerderij. En op zondags gingen wij met alle 18 kleinkinderen het weiland in achter de boerderij. Plukten we de grootste bos veldbloemen. Die natuurlijk liefdevol door oma in een vaas gezet werden. Mooie herinneringen.

    Voorheen toen oma nog op de boerderij woonde, en later in het dorp, konden we altijd langskomen. Oma was altijd thuis. Nu ze in die mooie aanleunwoning woont, moeten we een afspraak maken. Oma is nu altijd de hort op. Er worden zoveel uitjes en activiteiten georganiseerd, dat oma een drukke agenda heeft. Paar weken terug was ze Sjoelkampioen. Ja er is namelijk een heuse sjoelcompetitie tussen de diverse verzorgingshuizen in de regio. En natuurlijk is mijn oma de beste in sjoelen! Ze kreeg een mooie ruiker bloemen en een medaille. Vol trots liet ze dat aan mij zien toen ik bij haar op bezoek kwam.

    Toch merk je dat ze echt een dagje ouder wordt. De techniek van internet, smartphones en social-media gaan aan haar voorbij. Met een telefoon hoor je te bellen. En foto’s maak je met een fototoestel. Dat er tegenwoordig een fototoestel in je telefoon gebouwd zit, is maar een beetje gek. Een afstandsbediening voor de televisie kan nog net.

    Laatst kwam oma terug van de audicien met prachtige nieuwe nauwelijks zichtbare hoortoestellen. En daar zat een afstandsbediening bij, zodat ze deze hoortoestellen naar behoefte harder of zachter kan zetten. De tv staat standaard wat hard bij oma. Als er nu iemand op bezoek komt, en de tv staat aan, pakt ze de afstandsbediening van haar hoortoestellen en zet deze zachter. Voor haar gevoel heeft ze op dat moment echt de tv zachter gezet. Ze begrijpt niet dat zij de tv minder goed hoort omdat ze haar hoortoestellen zachter heeft gezet. En dat het bezoek de tv nog steeds in dat ruimere volume mag aanhoren. Als we er dan wat van zeggen, doet ze de tv maar uit. Ondertussen snapt ze niet waarom wij zo zacht praten. Dan wordt er door het bezoek met behulp van afstandsbediening de hoortoestellen weer harder gezet. Geeft Oma een zucht van opluchting, want ze hoort alles weer goed.

    Leuk hoor al die techniek, maar voor haar is het bijna niet meer bij te houden. Maar serieus, ik heb weer een geniale herinnering aan mijn lieve oma.

    Dat ze op 88 jarige leeftijd de techniek niet meer zo goed bij kan houden, verwijt ik haar zeker niet. Ze is nog zo helder van geest, en zo actief. Ik ben zo blij en gezegend dat ik zo’n geweldige oma heb!

  • Daar ging je

    Daar ging je.
    Nadat je afscheid had genomen op Schiphol van je familie, opgetogen met vriendlief op vakantie.
    Maandenlange voorpret, elke route van te voren zorgvuldig uitgezocht. Een heerlijke dikverdiende vakantie!
    “Ja, we doen voorzichtig”, zei je vlak voordat je naar de paspoortcontrole liep. Tot over 3 weken! Lachend en zwaaiend, verheugd op deze onvergetelijke vakantie.

    Daar ging je.
    Eindelijk met het hele gezin op familiebezoek. Lang gespaard, alles geregeld. Eindelijk is de hereniging nabij. Wat had jij je familie gemist! En wat geweldig dat ze nu ook in het echt kennis kunnen maken met jou gezin!
    Via skype is het toch net even anders communiceren, en is de knuffel en kus niet echt!
    Blij en gelukkig mag jij je jongste telg straks voorstellen aan jou familie.
    Met een glimlach op je gezicht stopte jij de handbagage in de lockers boven de stoelen. Je mooie vrouw heeft de jongste op schoot genomen. En de oudste is gezellig tussen jou en je vrouw in gaan zitten. Deze reis is wordt onvergetelijk.

    Daar ging je.
    Met een grote groep collega’s stond je op het punt in het vliegtuig te stappen. Een belangrijke conferentie in Melbourne stond op het programma.
    Het programma zag er interessant en veel belovend uit. En het is altijd heerlijk om de opgedane kennis te delen met collega’s, en daar over verder te discuseren. De setting is dan altijd ontspannen. En het is geweldig om iedereen weer te zien en te spreken.
    Opgetogen stond hij in de rij om te boarden.

    Daar ging je.
    Het leek een normale werkdag te worden.
    Alle plekken in het vliegtuig waren bezet. Het vliegtuig stond op het punt om te gaan taxiën naar de startbaan.
    Ondertussen was jij bezig om samen met jou collega’s de veiligheidsprocedures door te nemen met de passagiers. Het waren standaard procedures, die jij inmiddels kon dromen.
    Hierna nam je plaats en snoerde je riem vast. Want de vlucht ging daadwerkelijk van start.

    Dat was het dan.
    Het bizarre nieuws, wat ons land, en de rest van de wereld in ongeloof deed dompelen.
    Stukje bij beetje wordt er duidelijk wat er is gebeurt.
    Vlucht MH 17, vertrokken vanuit Amsterdam is verongelukt boven de Oekraïne.
    Bruut vanaf 10 km hoogte uit de lucht geschoten!
    In wat voor wereld leven wij? Dat dit mogelijk is!
    Hoe wordt een regionale oorlog ineens een groot internationaal conflict!

    Dat was het dan.
    Beelden van de brokstukken vertroebelen onze tv-schermen en ook op social media wordt al het afschuwelijke gedeeld.
    Onzekerheid, wie zaten er in het toestel? Hoeveel nationaliteiten zaten er in deze vlucht?
    De hoop die je in het begin heb op overlevenden, wordt al heel snel de grond in geboord! Alle 298 inzittenden hebben deze ramp niet overleefd.

    Dat was het dan.
    Jij die opgetogen in het vliegtuig stapte om een droomvakantie te vieren en te beleven met de liefde van je leven.
    Dat was het dan.
    Jij die vol verwachting, zelfs een beetje ongeduldig in het vliegtuig stapte om jou jongste gezinslid aan je familie voor te stellen.
    Dat was het dan.
    Jij die uitkeek om jou kennis te delen met collega’s, en nieuwe inzichten en kennis mee terug te nemen.
    Dat was het dan.
    Jij die genoot van jou werk. Jij die dacht dat dit een doodnormale werkdag zou worden.
    Dat was het dan.
    Ongeloof bij alle familie, vrienden, collega’s, kennissen.
    Ongeloof bij alle landgenoten.
    Ongeloof bij alle regeringsleiders.
    Ongeloof bij het koninklijk huis.

    Ongeloof over hoe het nu er aan toe gaat in het rampgebied.
    Hulpverleners die worden tegengewerkt.
    Ongeloof over de beelden hoe mensen spullen weghalen bij de rampplek.
    Hoe is dat eengodsnaam mogelijk?
    Ongeloof over het feit dat nabestaanden geen enkel idee hebben wanneer hun dierbaren mogelijk terug komen.

    Ongeloof, het is echt waar!
    De lijst met de omgekomen dierbaren is bekend gemaakt.
    Ongeloof, het is echt waar!
    De dierbaren hebben een naam, een gezicht gekregen!
    Ongeloof, het is echt waar!
    De voor mij allen zeer onbekende dierbaren, zijn een klein beetje bekenden geworden.
    Ongeloof, het is echt waar!
    Op social media en op televisie heb ik verhalen van deze dierbaren gehoord.
    Ook voor mij, hebben deze dierbaren een naam en gezicht gekregen.

    Lieve nabestaanden,
    Het is vreselijk wat jullie dierbaren is overkomen!
    Het is ongelofelijk bizar, niet te bevatten.
    Ik kan alleen maar hopen dat jullie snel duidelijkheid krijgen over wanneer jullie waardig afscheid kunnen nemen.

    Ook hoop ik dat er duidelijkheid gaat komen wie er verantwoordelijk is voor deze misdadige actie!
    Gecondoleerd en heel veel sterkte en kracht toegewenst, voor alle nabestaanden.

Wie zijn er online?

We hebben 456 gasten en geen leden online

logo 50dpi