Over Jaixy

Welkom op mijn blog. Leuk dat je de moeite neemt om hier een kijkje te nemen.

Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Ik ga graag uit met vrienden, bezoek graag concerten en hou van lekker eten.

Mijn leven ging voor de wind. Het was 2013, ik was 32 jaar. Ik was vrijgezel, genoot van mijn werk en was fanatiek gaan sporten met een personal trainer. Ik wilde echt gezond gaan leven.
Tot ik onder de douche na mijn nachtdienst een bult in mijn rechterborst vond. Ik werd door de huisarts doorgestuurd voor een mammografie en een echo met punctie. Twee dagen later kreeg ik de verpletterende diagnose borstkanker.

Een week later begon ik met chemokuren. Na 6 TAC kuren had ik een schone MRI scan. Daarom heb ik in 2014 een borstbesparende operatie gehad. Daar bleken de snijranden niet schoon te zijn dus volgde er een volledige amputatie.
Maar daarna was ik schoon! Wat een onwijs goed nieuws.


Ik pakte mijn leven weer op. Re-integreerde terug in mijn werk en begon met daten. Eerst wilde ik niet gaan daten voordat ik een reconstructie gehad had. Maar ik besefte dat ik mijn leven terug had gekregen. Dan moet ik mijzelf geen belemmeringen gaan opleggen om weer echt te gaan leven.
Ik heb de liefde van mijn leven ontmoet, we wonen inmiddels samen.
In augustus 2015 heb ik een dieplap reconstructie ondergaan. Wauw wat is dit mooi geworden. Dit moest de afsluiting worden van mijn borstkankerperiode.


Maar in november 2015 sloeg het noodlot wederom toe. Ik vond een bult onder mijn rechteroksel. Ik trok meteen aan de bel. Na een echo en punctie bleek dat het wederom foute boel was. 1 jaar en 7 maanden nadat ik “schoon” verklaard was. De kanker is waarschijnlijk nooit weggeweest. Nu krijg ik wederom chemo, en zal ik nabestraald gaan worden. Deze kuren vallen mij zwaarder dan de TAC uit 2013. Maar we gaan nog steeds voor de genezing.

Toen ik deze blog begon, wilde ik juist niet dat kanker centraal zou staan. Nu ik wederom een behandelingstraject mag ondergaan, is dat onmogelijk. Ik blog over mijn ervaringen in het leven. En daar is  kanker op dit moment een groot onderdeel van.

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Vakantie en Ziekenhuis

    We hebben een geweldige vakantie gehad samen. De eerste 4 dagen van de vakantie was ik een beetje versuft. Maar gedurende de dagen werd dat steeds beter. Ik werd gelukkig steeds helderder. Wat een verademing. En ook heel fijn dat de medicatie tot bijna nul kon worden afgebouwd. Dragos zijn zoon en voor mijn mijn bonus zoon heeft enorm genoten van alle zwembaden, glijbanen en natuurlijk alle dagen een ijsje. Dat was echt een verwennerij. Maar ook de spagetti en de patat waren de favorieten van zoonlief. 

    Ook hebben wat mooie souveniertjes gekocht voor onder andere zijn moeder, zijn vriendjes thuis en voor Oma.
    Dat was ook echt super leuk om te doen.

    We hebben vooral genoten van het weer en van het eten. De bedden lagen niet zo lekker. Het brood was wel erg lekker. En wij volwassenen vonden het eten meestal erg lekker. Sommige taartjes waren wel erg zoet. Maar het was over het algemeen prima. Alle dagen lag ik op een bedje. Dat was heerlijk. Ik lag voornamelijk in de schaduw. En ik ging ook steeds makkelijk in het zwembad. Leuk dat dat beter ging. Kortom we hebben enorm genoten.

    Dat we terug kwamen uit Turkye mochten we meteen de wasjes aanzetten. Want vanaf donderdag gingen naar Roemenië. Dragos zijn zus ging trouwen. En al bijna een jaar terug hadden wij een vlucht geboekt. Uit eindelijk werd het reisplan iets anders omdat mijn conditie niet heel goed was. De dag van de Bruiloft mochten we redelijk op tijd op. De vrouwen gingen helpen met het aankleden van de Bruid. En werden er veel foto's gemaakt van de Bruid alleen.
    Haar aanstaande man kwam. Er werden wat foto's samen gemaakt. Er werd veel gedanst en gegeten. Er werd een soort cake bij de bruid op haar hoofd gedaan. Heel bijzonder. En er werd weer folks gedanst.
    De Bruid en Bruidegom gingen naar een park om mooie foto's te maken. En ze hadden mooie foto's hoor. Wauw. Wel had de Bruid veel make-up op. Ik persoonlijk hou daar niet zo van. Maar in Roemenië is dat zeker heel normaal.
    De kerk bestond uit een vrij drukke ruime zaal. Veel mooie muurschilderingen. Het was ook heel erg warm in de kerk. De moeder van de Bruidegom viel bijna flauw van de hitte. Naar om te zien.
    Er werd ook in de kerk gedanst. Dat was ook erg warm.
    Het dinner bestond uit 5 zeer grote gangen. Ik kon het echt niet op. En Dragos had er ook moeite mee.
    Er werd regelmatig gedanst.
    Rond 1:30u gingen wij naar huis. Het feest was nog lang niet af. Maar voor mij was het echt goed geweest. Mijn matige conditie hielp niet mee. Daarom lagen wij rond 2u in bed.

    De volgende ochtend werd er naar een restaurant gegaan. Daar werd weer voor mijn gevoel veel gegeten. Het was allemaal super lekker.
    We hebben hierna heerlijk uitgerust van deze 2 dagen feest!Q

     

    De laatste dag gingen we weer naar huis. Gelukkig gingen mijn oren en hoofdpijn steeds meer verbeteren. Ook in België ging het best goed.
    Woensdag en donderdag kregen we onze bonuszoon. Dat was super gezellig.

    Op vrijdags had ik ineens hele erge hoofdpijn. Ik kon niks meer. Ik had de poli gebeld en ook uiteindelijk de huisarts. Vanuit de huisarts werd ik doorgestuurd naar de spoedeisende hulp. En vanuit daar naar de afdeling oncologie. Het gevolg was dat ik wederom aan de morfine zit. En dat er een kans is dat ik tot dinsdag hier moet blijven. Maar we blijven hoop houden dat ik eerder naar huis mag.
    We gaan het allemaal afwachten. Vandaag was de pijn goed te doen. Daar was is al blij mee. Ik hoop dat het nu met deze medicatie goed blijft.
    Ik hoop maandag meer te weten wat het plan gaat zijn. Is er nog wat te doen? Gaan we misschien toch weer bestralen?
    Ik weet het niet. We moeten het afwachten.


    © Jaixy, September 2016

  • De ramptoerist in mij

    Ik geef het toe, ik begin mij nu 2 weken na mijn operatie wel wat te vervelen.
    De tv kan mij niet heel lang boeien. Ik check 100x per dag facebook, twitter, instagram en diverse blogsites.
    Het is nu goed te doen qua pijn. En op een dagje wat koorts na gaat het echt langzaam aan beter.

    Maar gister heb ik mij geen moment verveeld.
    De ramptoerist in mij zat aan de buis gekluisterd toen er in Amsterdam een waterleiding was gesprongen.
    In het begin had ik niet goed door wat de omvang was van de gesprongen waterleiding.
    Totdat er een auto voorbij kwam drijven en het VU ziekenhuis steeds meer hinder ging ondervinden van deze enorme hoeveelheid water.
    Steeds werd de persconferentie uitgesteld naar een later tijdstip. Maar wel waren er hardnekkige geruchten in de media dat het ziekenhuis volledig ontruimd moest gaan worden.
    Als dat het geval zou zijn, had dat direct gevolgen voor mijn collega’s in het AMC. Omdat het wel duidelijk was dat de patiënten geen moment in gevaar waren. Er geen gewonden waren gevallen, en er duidelijk geen paniek was bleef ik geboeid kijken.
    Ergens vond ik het enorm jammer dat ik ziek thuis zat. Wat wilde ik graag meehelpen.

    Uiteindelijk begon de persconferentie. En werd het duidelijk dat het hele ziekenhuis geëvacueerd ging worden.
    Eerst de meest kritieke patiënten, daarna gecontroleerd en zorgvuldig alle andere patiënten.
    Ik hoorde al snel dat ook onze afdeling de deuren voor de allerkleinsten, hun ouders en het personeel open stelden.
    Voor hoe lang is niet duidelijk. Maar het feit dat 2 verpleegkundig en artsenteams door overmacht samen gaan werken.
    Collega’s van de VU weten de weg niet op onze afdeling, weten niet waar alle spullen staan. (Moet ik eerlijk toegeven dat ik nog regelmatig zoek naar spullen omdat de kasten regelmatig gereorganiseerd worden). Computersystemen zijn anders, en ook de manier van werken is net even anders. Ik hoop oprecht dat de collega’s van beide ziekenhuizen een gezellige tijd hebben samen. We hebben nu de mogelijkheid om elkaar te leren kennen.
    Ik vind het in ieder geval enorm jammer dat ik dit mis. Had zo graag ook meegeholpen.

    Vandaag heb ik de persconferentie bekeken.
    Met alle patiënten gaat het gelukkig goed
    De schade voor de VU loopt op in de miljoenen. Wanneer het hele ziekenhuis weer open kan is nog niet duidelijk. Waarschijnlijk pas over een week.
    Bizar dat een gesprongen waterleiding zo onwijs veel schade kan veroorzaken.

    Ik wens alle collega’s van de VU veel sterkte toe. En ik hoop dat ze zich evengoed welkom voelen op alle werkplekken waar ze nu door omstandigheden terecht zijn gekomen.

  • The 5 reasons why I smile Tag

    Door Heleen van “Gelukkig mezelf zijn” werd ik getagd voor de “5 reasons why I smile”-tag.
    Normaal gesproken ben ik zo’n flauwerd die niet mee doet aan dit soort “tag opdrachten”.
    Maar ik heb heel veel om te lachen in dit leven. En dat deel ik graag met jullie.
    Heleen, bedankt voor je tag!

    Spelregels voor deze tag-opdracht:

    – Tag 5 andere bloggers om deze tag te doen.
    – Maak de naam bekend van diegene waardoor je genomineerd bent in je artikel.
    – Noem 5 redenen waarom jij lacht of blij bent.
    – Kopieer deze regels en zet ze in jouw artikel.
    – Kopieer de TAG afbeelding en plaats die in jou

    Ik tag niemand. Dat is misschien niet volgens de regels.

    5 reasons why I smile

    1. Mijn broertje
    Hij is een bijzonder persoon. Met een geweldig gevoel voor humor. Hij heeft een hart van goud. Ik weet dat hij mijn broertje is. Maar hij is in juli voor het eerst vader geworden. Ineens is hij niet meer mijn kleine broertje, hij is gegroeit! Wat is hij een geweldig lieve vader!
    Ik ben ongelofelijk trots op wat hij in zijn leven bereikt heeft.
    Een goede baan, waarvan ze op school altijd tegen hem zeiden dat dat hem niet zou lukken. Hij heeft het hem wel geflikt!
    Als ik er even doorheen zit geeft hij een opmerking waar ik dan zo onwijs moet lachen. Hij is werkelijk waar een zonnestraal in mijn leven.

    2. Mijn vrienden en vriendinnen
    Ik heb serieus een geweldige groep vrienden om mij heen.
    Stuk voor stuk lieve mensen waar ik totaal mijzelf bij kan en mag zijn. Die met mij door het leven dansen. Haha ja uit ben een absoluut ” uit-de-maat-dans-talent” . Wat voor diverse hilarische momenten in het uitgaansleven heeft gezorgd. Heerlijk.

    3. Mijn werk
    Ik word zo ongelofelijk blij van mijn werk. Laatst heb ik al een blogje gewijd aan mijn droombaan. Elke dag ga ik met een lach op mijn gezicht naar mijn werk. Voor mijn gevoel hoor ik echt thuis op die werkvloer. En hoor ik thuis in dat team.

    4. Mijn neefje
    Zo mooi, zo klein, zo puur. Wat een ongelofelijk geluk is hij. Als ik hem zie moet ik lachen, dat kan gewoon niet anders. En het allerleukste is dat hij ook naar mij lacht. Dat is pure rijkdom en pure liefde.

    5. Backstreet Boys
    Sinds 1995 volg ik deze boyband. En nog steeds bezoek ik samen met vriendinnen concerten van deze band. Heerlijk meezingen, en de grootste lol hebben met elkaar. Gave roadtrips, super gave steden bezoeken. Ja als Backstreet Boys fan zie je nog eens wat van de wereld.
    Hun muziek bezorgd altijd een lach op mijn gezicht.

  • Stilstaan

    Vandaag staan wij stil……
    Zoals wij eigenlijk al sinds donderdag stilstaan…..
    Wij staan stil bij de vreselijke ramp wat vlucht MH17 van Maleisië Airlines overkwam.
    Wij staan stil bij alle dierbaren die omgekomen zijn……..
    Staan wij stil bij alle nabestaanden die in rouw gedompeld zijn.
    Niet alleen staan wij stil bij onze landgenoten, maar wij staan stil bij alle dierbaren van alle nationaliteiten…….

    Maar mogen wij het wel een ramp noemen?
    Want het vanaf de grond bewust of per ongeluk een vliegtuig uit de lucht neerhalen?
    Hoe we het gaan noemen maakt voor de nabestaanden niet uit. Zij zijn hun dierbaren kwijt.

    Geschokt hebben wij de afgelopen dagen naar de tv gekeken.
    Hulpverleners en onderzoekers krijgen nauwelijks toegang tot het gebied.
    Na 4 dagen van onderhandelingen, smeken, praten en emoties tonen worden alle geborgen dierbaren per trein naar veiliger gebied overgebracht.
    Het is meteen duidelijk dat niet alle dierbaren “gevonden” zijn.
    En dat door de warmte en de tergend trage onderhandelingen deze dierbaren niet meer toonbaar zullen zijn voor de nabestaanden.
    Identificatie zal dagen, weken mogelijk zelfs maanden duren.
    Vandaag komen de eerste dierbaren aan in ons land. Daar gaan experts zorgen dat alle dierbaren thuis komen, waar thuis ook mag zijn.
    Dan pas kunnen de nabestaanden pas echt afscheid nemen.

    Ik weet dat het prioriteit 1 was om deze dierbaren naar huis te kunnen vervoeren.
    Maar het is ronduit schokkend en walgelijk dat diverse mensen nu tussen alle resten rommelen, koffers open maken, met knuffels rondlopen, sieraden meenemen, op de slippers rondlopen. Die spullen behoren toe aan de dierbaren. De dierbaren die zo geliefd waren, die onbedoeld in een gebied terecht zijn gekomen, om het leven zijn gekomen, zonder dat er maar iets tastbaars teruggegeven kan worden aan de nabestaanden……
    De dierbaren zullen onherkenbaar zijn….. En de spullen zijn weggeroofd.
    Hoe verdrietig is dat…..
    Hoe schokkend is dat…..
    Hoe walgelijk is dat…..

    Vandaag staan wij stil….
    Een dag van nationale rouw….

    Het ongeloof en de walging over hoe deze ramp afgewikkeld wordt is immens groot.
    Met respect heb ik geluisterd naar het betoog wat minister Timmermans hield voor de VN veiligheidsraad. Hij raakte de snaar die iedereen voelt.
    Met respect luister ik naar alle updates die Minister President Rutte heeft gehouden. Het is duidelijk dat hij daadwerkelijk zijn best doet om deze dierbaren zo snel mogelijk allemaal thuis te krijgen.
    Met respect heb ik geluisterd naar de toespraak die Koning Willem Alexander hield nadat hij emotionele ontmoetingen had gehad met de nabestaanden van deze dierbaren.

    Ons land wordt internationaal enorm gesteund. Heel Europa, Amerika, Australie, en nog vele andere landen steunen ons land om de toedracht te achterhalen.
    De zwarte dozen van dit vliegtuig zijn schijnbaar ongeschonden overgedragen aan de Maleisische autoriteiten. Ondanks dat dit na dagen pas gebeurde, lijkt het erop dat er niet mee gerommeld is.
    Want naast alle dierbaren terug brengen naar huis…. Is het van groot belang dat de daadwerkelijke oorzaak achterhaalt wordt, en dat de daders gestraft gaan worden.
    Hoe lang dit allemaal gaat duren, is onbekend.
    De komende periode zullen wij nog regelmatig nieuws updates krijgen via alle media……

    Maar vandaag staan wij stil…..
    Zoals wij sinds donderdag stil staan…..
    Staan wij stil dat oorlog altijd onschuldige slachtoffers maakt…..

    Vandaag staan wij stil….
    Dat op deze dag de eerste dierbaren op weg zijn richting huis…..
    Waar dat huis ook mag staan……
    Enigszins bizar is wel dat ze naar huis worden gevlogen…..
    Alleen is met deze vlucht een droom aan diggelen, een toekomst kapot en de realiteit enorm verdrietig……
    Daar staan wij vandaag bij stil……

Wie zijn er online?

We hebben 350 gasten en geen leden online

logo 50dpi