Over Jaixy

Welkom op mijn blog. Leuk dat je de moeite neemt om hier een kijkje te nemen.

Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Ik ga graag uit met vrienden, bezoek graag concerten en hou van lekker eten.

Mijn leven ging voor de wind. Het was 2013, ik was 32 jaar. Ik was vrijgezel, genoot van mijn werk en was fanatiek gaan sporten met een personal trainer. Ik wilde echt gezond gaan leven.
Tot ik onder de douche na mijn nachtdienst een bult in mijn rechterborst vond. Ik werd door de huisarts doorgestuurd voor een mammografie en een echo met punctie. Twee dagen later kreeg ik de verpletterende diagnose borstkanker.

Een week later begon ik met chemokuren. Na 6 TAC kuren had ik een schone MRI scan. Daarom heb ik in 2014 een borstbesparende operatie gehad. Daar bleken de snijranden niet schoon te zijn dus volgde er een volledige amputatie.
Maar daarna was ik schoon! Wat een onwijs goed nieuws.


Ik pakte mijn leven weer op. Re-integreerde terug in mijn werk en begon met daten. Eerst wilde ik niet gaan daten voordat ik een reconstructie gehad had. Maar ik besefte dat ik mijn leven terug had gekregen. Dan moet ik mijzelf geen belemmeringen gaan opleggen om weer echt te gaan leven.
Ik heb de liefde van mijn leven ontmoet, we wonen inmiddels samen.
In augustus 2015 heb ik een dieplap reconstructie ondergaan. Wauw wat is dit mooi geworden. Dit moest de afsluiting worden van mijn borstkankerperiode.


Maar in november 2015 sloeg het noodlot wederom toe. Ik vond een bult onder mijn rechteroksel. Ik trok meteen aan de bel. Na een echo en punctie bleek dat het wederom foute boel was. 1 jaar en 7 maanden nadat ik “schoon” verklaard was. De kanker is waarschijnlijk nooit weggeweest. Nu krijg ik wederom chemo, en zal ik nabestraald gaan worden. Deze kuren vallen mij zwaarder dan de TAC uit 2013. Maar we gaan nog steeds voor de genezing.

Toen ik deze blog begon, wilde ik juist niet dat kanker centraal zou staan. Nu ik wederom een behandelingstraject mag ondergaan, is dat onmogelijk. Ik blog over mijn ervaringen in het leven. En daar is  kanker op dit moment een groot onderdeel van.

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Leven na kanker

    Ik krijg heel regelmatig de vraag hoe het nu met mij gaat. Daarom stuur ik toch even een kleine update.
    Het gaat eigenlijk heel goed. De wond is al een paar weken dicht.
    Daardoor ben ik inmiddels begonnen aan mijn re-intergratie traject op mijn werk.
    Woensdag heb ik voor de laatste keer fysiotherapie. De functie van mijn arm is weer helemaal normaal. Bijna alle zwelling is weg, alleen bij de oksel is nog wat zwelling te vinden. Het litteken is los van de spier. Er is nog een hele lichte verkleuring van een blauwe plek te zien. Maar waarschijnlijk zal dit steeds meer wegtrekken. Dus na woensdag kan ik het volgende stapje: fysiotherapie ook afsluiten.
    Het tintelende dove gevoel in de vingertoppen en de tenen blijft het zelfde. Daarin zit geen verbetering meer. Er staat een jaar voor na de laatste chemo. Maar ik ondervind hier helemaal geen hinder door. Dus als dat zo blijft, prima. Ook heb ik nog weinig gevoel bij aanraking van de huid op mijn rechter schouderblad, rechter oksel en de huid rondom het litteken. Ik moet afwachten wat daarvan herstelt.
    Mijn haar wordt steeds voller. In de lengte groeit het niet echt. Maar het is vooral weer heel veel haar. Gewoon in mijn eigen kleur, het voelt het zelfde. Dus nee ik heb er geen ander haar voor terug gekregen.
    Het enige waar ik erg tegenaan loop is de vermoeidheid. Ik moet heel zuinig en zorgvuldig met mijn energie omgaan. En tussendoor voldoende rust nemen.
    Ik kan niet te veel activiteiten op 1 dag plannen. Want dat moet ik de rest van de week bekopen.
    Dat is erg lastig want ik wil nu juist mijn leven weer oppakken. Weer gewoon werken en gewoon leuke dingen doen. Iedereen zegt dat het normaal is dat ik nu zo moe ben, en dat ik het nog even rustig aan moet doen. Hahaha maar eigenlijk vind ik het nu wel mooi geweest.
    Om meer energie op te bouwen sport ik zeker 2x per week, en ga ik ook naar accupunctuur. Ik hoop dat dit mij verder op weg gaat helpen.

    Mijn werkuren worden langzaam aan opgebouwd. Ik hoop per september weer volledig mijn 36 uur te werken. Ik ga eerst de uren uitbouwen, en daarna ga ik pas de verantwoording uitbreiden.
    Dus komende maanden staan in het teken van conditie opbouwen en zorgen dat ik weer fulltime kan gaan werken en tante worden en enorm genieten! 

  • Het gelukzalige gevoel van tintelende voeten

    Ja ik weet, dat als mijn voeten tintelen, ik eigenlijk iets te veel heb gedaan.
    Na een jaar in de ziektewet te hebben gezeten ben ik nu weer fulltime aan het werk.
    Mijn voeten hebben eigenlijk een jaar lang rust gehad. Zijn niet meer belast geweest met veel lopen op een dag.
    Na mijn eerste fulltime werkdag had ik echt tintelende voeten.
    Waar een ander dit vreselijk zou vinden, moe zou zijn, gaf het mij een gelukzalig gevoel.
    Een gevoel dat ik leef, een gevoel dat ik op de weg terug ben, een gevoel dat ik weer baas ben over mijn eigen leven.

    Ik werd oprecht blij van de tintelende voetjes.
    Dankbaar dat ik ze weer mocht belasten.
    Dankbaar dat ik ze mag voelen.

  • Speech

    Als ik ergens niet van hou, is het spreken in het openbaar.
    Ik word al zenuwachtig bij het idee. Waar het vandaan komt, geen idee.
    Ergens ben ik jaloers op mensen die zo rustig en natuurlijk overkomen als ze in het openbaar spreken.
    Hoe goed ik mij ook voorbereid, ik heb altijd een trillende stem en trillende handen.
    Toch had ik het idee om op mijn feestje een dankwoord uit te spreken.
    Ik dacht: Als ik een chemokuur aan kan, moet het ook lukken om op mijn eigen feestje een kleine speech te houden.

    Dus heb ik met trillende stem en trillende hand de microfoon gepakt en 84 mensen toegesproken.
    Ik probeerde te letten op mijn ademhaling. En mijn trillende arm te laten steunen tegen mijn lichaam.

    Speech

    Lieve allemaal,

    Super bedankt dat jullie vandaag gekomen zijn om samen met mij het leven te vieren.
    Ik heb eigenlijk nooit wat gehad met het vieren van mijn verjaardag.
    Van mij hoefde dat niet zo nodig. Ik hoef namelijk niet zo heel nodig in het middelpunt van de belangstelling te staan.
    Ik ga liever op in de menigte, en vermaak mij samen met de mensen om mij heen.

    Maar het afgelopen jaar heeft mij geleerd dat het wel belangrijk is.
    Gek eigenlijk dat ik de borstkanker daarvoor nodig had.
    Het ziek zijn heeft mijn leven totaal op zijn kop gezet. Alles wat vanzelfsprekend en normaal was, was ineens niet meer normaal.
    Tussen de diagnose en de eerste chemokuur zat 2 weken. En die 2 weken waren volgepland met onderzoeken. Van een normale gezonde jonge vrouw, was ik ineens ziek. En het meest bijzondere was dat ik mij totaal niet ziek voelde voordat ik ook maar 1 behandeling had ondergaan.
    Het was bizar dat ik bijna een jaar niet echt meer aan het werk geweest ben. Natuurlijk hield ik contact, maar echt aan het werk…..
    Het was bizar dat ik niet naar bepaalde verjaardagen kon, of soms maar een uurtje kon blijven. Omdat ik dan geen energie meer had.
    Het was bizar in wat voor gekke achtbaan ik terecht gekomen was.
    Vanaf het hele begin was duidelijk dat ik zeer goede kans had op een volledige genezing.
    Daar ben ik dan ook vol voor gegaan!
    Maar alleen had ik het niet gekund.
    Bedankt paps, mams voor alle steun, ritjes naar het ziekenhuis, de schouder om op te huilen, de lach en dosis zelfspot.
    Bedankt Don voor alle droge grappen, die wisten altijd een enorme lach op mijn gezicht te toveren.
    Bedankt lieve Chan, eigenlijk voor alles! Dat ik betrokken mocht zijn bij de zwangerschap. Voor de onvergetelijke Backstreet Boys promo en tour! Wat hebben we genoten. Bedankt voor je vriendschap.
    Bedankt alle ooms, tantes, neefjes, nichtjes voor jullie bezoekjes, bemoedigende woorden en adviezen. En ook bedankt voor jullie steun aan mijn ouders.
    Bedankt Judit en Ralph dat ik altijd bij jullie terecht kon, als ik heel even mijn lieve familie wilde ontlasten. Ik denk Juut, dat het afgelopen jaar op alle vlakken het meest intense jaar was in onze 21 jaar van vriendschap.
    Bedankt lieve vrienden voor alle steun, mailtjes, fruitmandjes en opstekers die jullie mij bleven sturen.
    Bedankt Backstreet meiden! Zo zie je maar dat het samen bezoeken van concerten en delen van liefde voor de muziek uit kan monden in dierbare vriendschappen.

    Bedankt collega’s! Wauw wat ben ik door jullie gesteund gedurende dit hele proces. De enorme hoeveelheid kaartjes, mailtjes en whatsappjes die ik heb mogen ontvangen, echt gedurende het hele proces. Ik ben er nog stil van. Haha sorry voor de gaten die achterliet in het rooster. Maar ik ben gelukkig gezond en wel terug om ook die nachtjes weer te draaien! Zonder gekheid, echt bedankt!

    De reden voor dit feestje: Ten eerste om jullie allemaal te bedanken! Voor alles!
    En om het leven te vieren!
    Te vieren dat ik het afgelopen jaar heb mogen beleven, en dat er weer een prachtig jaar voor mij klaar staat.
    Want ondanks alles, was het afgelopen jaar de meest bijzondere uit mijn leven.
    Jullie allemaal hebben mij doen beseffen wat voor rijk persoon ik ben!
    Dank jullie wel.

    Dus: Geniet van alle momenten in je leven. Geniet ervan dat je ouder wordt, want niemand wil jong doodgaan.
    Haal een drankje bij de bar, praat en lach met elkaar, en bovenal dans!
    Tijd om te feesten!

    En we hebben goed gefeest!

  • Stilstaan

    Vandaag staan wij stil……
    Zoals wij eigenlijk al sinds donderdag stilstaan…..
    Wij staan stil bij de vreselijke ramp wat vlucht MH17 van Maleisië Airlines overkwam.
    Wij staan stil bij alle dierbaren die omgekomen zijn……..
    Staan wij stil bij alle nabestaanden die in rouw gedompeld zijn.
    Niet alleen staan wij stil bij onze landgenoten, maar wij staan stil bij alle dierbaren van alle nationaliteiten…….

    Maar mogen wij het wel een ramp noemen?
    Want het vanaf de grond bewust of per ongeluk een vliegtuig uit de lucht neerhalen?
    Hoe we het gaan noemen maakt voor de nabestaanden niet uit. Zij zijn hun dierbaren kwijt.

    Geschokt hebben wij de afgelopen dagen naar de tv gekeken.
    Hulpverleners en onderzoekers krijgen nauwelijks toegang tot het gebied.
    Na 4 dagen van onderhandelingen, smeken, praten en emoties tonen worden alle geborgen dierbaren per trein naar veiliger gebied overgebracht.
    Het is meteen duidelijk dat niet alle dierbaren “gevonden” zijn.
    En dat door de warmte en de tergend trage onderhandelingen deze dierbaren niet meer toonbaar zullen zijn voor de nabestaanden.
    Identificatie zal dagen, weken mogelijk zelfs maanden duren.
    Vandaag komen de eerste dierbaren aan in ons land. Daar gaan experts zorgen dat alle dierbaren thuis komen, waar thuis ook mag zijn.
    Dan pas kunnen de nabestaanden pas echt afscheid nemen.

    Ik weet dat het prioriteit 1 was om deze dierbaren naar huis te kunnen vervoeren.
    Maar het is ronduit schokkend en walgelijk dat diverse mensen nu tussen alle resten rommelen, koffers open maken, met knuffels rondlopen, sieraden meenemen, op de slippers rondlopen. Die spullen behoren toe aan de dierbaren. De dierbaren die zo geliefd waren, die onbedoeld in een gebied terecht zijn gekomen, om het leven zijn gekomen, zonder dat er maar iets tastbaars teruggegeven kan worden aan de nabestaanden……
    De dierbaren zullen onherkenbaar zijn….. En de spullen zijn weggeroofd.
    Hoe verdrietig is dat…..
    Hoe schokkend is dat…..
    Hoe walgelijk is dat…..

    Vandaag staan wij stil….
    Een dag van nationale rouw….

    Het ongeloof en de walging over hoe deze ramp afgewikkeld wordt is immens groot.
    Met respect heb ik geluisterd naar het betoog wat minister Timmermans hield voor de VN veiligheidsraad. Hij raakte de snaar die iedereen voelt.
    Met respect luister ik naar alle updates die Minister President Rutte heeft gehouden. Het is duidelijk dat hij daadwerkelijk zijn best doet om deze dierbaren zo snel mogelijk allemaal thuis te krijgen.
    Met respect heb ik geluisterd naar de toespraak die Koning Willem Alexander hield nadat hij emotionele ontmoetingen had gehad met de nabestaanden van deze dierbaren.

    Ons land wordt internationaal enorm gesteund. Heel Europa, Amerika, Australie, en nog vele andere landen steunen ons land om de toedracht te achterhalen.
    De zwarte dozen van dit vliegtuig zijn schijnbaar ongeschonden overgedragen aan de Maleisische autoriteiten. Ondanks dat dit na dagen pas gebeurde, lijkt het erop dat er niet mee gerommeld is.
    Want naast alle dierbaren terug brengen naar huis…. Is het van groot belang dat de daadwerkelijke oorzaak achterhaalt wordt, en dat de daders gestraft gaan worden.
    Hoe lang dit allemaal gaat duren, is onbekend.
    De komende periode zullen wij nog regelmatig nieuws updates krijgen via alle media……

    Maar vandaag staan wij stil…..
    Zoals wij sinds donderdag stil staan…..
    Staan wij stil dat oorlog altijd onschuldige slachtoffers maakt…..

    Vandaag staan wij stil….
    Dat op deze dag de eerste dierbaren op weg zijn richting huis…..
    Waar dat huis ook mag staan……
    Enigszins bizar is wel dat ze naar huis worden gevlogen…..
    Alleen is met deze vlucht een droom aan diggelen, een toekomst kapot en de realiteit enorm verdrietig……
    Daar staan wij vandaag bij stil……

Wie zijn er online?

We hebben 74 gasten en geen leden online

logo 50dpi