Over Jaixy

Welkom op mijn blog. Leuk dat je de moeite neemt om hier een kijkje te nemen.

Wie ben ik? Ik ben een 35 jarige vrouw, werkzaam als verpleegkundige in een Amsterdams ziekenhuis. Ik ga graag uit met vrienden, bezoek graag concerten en hou van lekker eten.

Mijn leven ging voor de wind. Het was 2013, ik was 32 jaar. Ik was vrijgezel, genoot van mijn werk en was fanatiek gaan sporten met een personal trainer. Ik wilde echt gezond gaan leven.
Tot ik onder de douche na mijn nachtdienst een bult in mijn rechterborst vond. Ik werd door de huisarts doorgestuurd voor een mammografie en een echo met punctie. Twee dagen later kreeg ik de verpletterende diagnose borstkanker.

Een week later begon ik met chemokuren. Na 6 TAC kuren had ik een schone MRI scan. Daarom heb ik in 2014 een borstbesparende operatie gehad. Daar bleken de snijranden niet schoon te zijn dus volgde er een volledige amputatie.
Maar daarna was ik schoon! Wat een onwijs goed nieuws.


Ik pakte mijn leven weer op. Re-integreerde terug in mijn werk en begon met daten. Eerst wilde ik niet gaan daten voordat ik een reconstructie gehad had. Maar ik besefte dat ik mijn leven terug had gekregen. Dan moet ik mijzelf geen belemmeringen gaan opleggen om weer echt te gaan leven.
Ik heb de liefde van mijn leven ontmoet, we wonen inmiddels samen.
In augustus 2015 heb ik een dieplap reconstructie ondergaan. Wauw wat is dit mooi geworden. Dit moest de afsluiting worden van mijn borstkankerperiode.


Maar in november 2015 sloeg het noodlot wederom toe. Ik vond een bult onder mijn rechteroksel. Ik trok meteen aan de bel. Na een echo en punctie bleek dat het wederom foute boel was. 1 jaar en 7 maanden nadat ik “schoon” verklaard was. De kanker is waarschijnlijk nooit weggeweest. Nu krijg ik wederom chemo, en zal ik nabestraald gaan worden. Deze kuren vallen mij zwaarder dan de TAC uit 2013. Maar we gaan nog steeds voor de genezing.

Toen ik deze blog begon, wilde ik juist niet dat kanker centraal zou staan. Nu ik wederom een behandelingstraject mag ondergaan, is dat onmogelijk. Ik blog over mijn ervaringen in het leven. En daar is  kanker op dit moment een groot onderdeel van.

Jaixy Profiel Links

Jaixy

My Reality Dreamworld…..
Dat is mijn leven. Ik beleef en leef mijn droom, tenminste dat probeer ik. Alleen dan wel in het echt. Ik schrijf niet in perfect Nederlands. Maar toch wil ik jullie een klein kijkje geven in mijn leven. De dagelijkse dingen die niet altijd even dagelijks zijn, beschreven met een vleugje humor.
  • Wat verhoging

    Het is hier een rustige week geweest. Ik voelde mij eigenlijk erg goed. Eten en drinken gaat heel goed. En ook wat energie betreft gaat het best heel goed. Dat ene middel minder tijdens kuur 4 merk ik duidelijk in het herstel na de kuur.
    De tintelingen en dove gevoel van vingers en tenen blijven stabiel. Nog geen duidelijke verbetering voelbaar.
    Ook heb ik afgelopen week, en nu dus eigenlijk nog steeds wat verhoging.
    Het zet niet duidelijk door, maar blijft sluimeren. Zo rond de 38,1-38,4. 
    Ik voel mij hier niet echt ziek bij. Hoest wat en ben neus verkouden. Maar ik heb er verder niet heel veel last van.
    Als de temp wel boven de 38,5 is moet ik waarschijnlijk opgenomen worden. En daar zit ik niet op te wachten. Dus hoop ik dat ik er zo doorheen wandel en dat de temp de komende dagen weer zal normaliseren.
    Door deze temperatuurverhoging mag ik komende week nog niet naar mijn werk.

    Dit vind ik echt heel erg jammer. Ik hoop echt dat de komende dagen mijn temperatuur zo genormaliseerd is dat ik aan het einde van de week wel even naar mijn werk kan.

    Wel ga ik echt alle dagen even naar buiten, een rondje wandelen of een boodschap doen. Maar ik heb zaterdag het echte sporten wel overgeslagen. Met deze verhoging was het niet verstandig om mijn lichaam verder te belasten.

    Dus al met al heb ik echt een goede week gehad. Behalve dat ik een beetje blijf sukkelen met verhoging waar ik niet echt last van heb.

    Iedereen heel veel plezier komende week met alle Sinterklaasvieringen.

    Ik vind het toch altijd een hele leuke tijd.

  • Stapje terug?

    Ik ben op dit moment zo moe.
    Ik red het allemaal net. Het fulltime werken.
    Maar daarnaast ook zo nu en dan leuke dingen doen met familie, vrienden en vriendlief wordt steeds moeilijker. Ook het sporten lukt steeds minder goed.
    Toch tijd om het anders te doen.
    Ik had met mijzelf afgesproken dat ik ook tijd en ruimte wilde overhouden voor mijn privé leven.
    Ik hou van mijn werk, en ik ben heel erg blij dat ik weer volledig terug ben.
    Maar op dit moment kost het mij wel heel erg veel moeite om mijn werk goed te doen en daarnaast ook alles privé goed te doen.

    Dus ben ik toch maar naar mijn leidinggevende gegaan en mijn probleem voorgelegd.
    We hebben diverse gesprekken gehad hoe we dit het beste konden aanpakken. Daarbij ook overleg gehad met de bedrijfsarts. En we hebben een mooie oplossing gevonden.
    Ik ga een stapje terug doen in mijn werk.
    Daarbij blijf ik alle diensten werken, maar nu eerst 2 maanden voor 28 uur, daarna 2 maanden 30 uur en daarna 2 maanden 32 uur.
    Elke 2 weken gaan we dit evalueren. En hopen dat deze constructie mij zo goed gaat helpen dat ik in juli/augustus weer fulltime kan werken.

    Lastig want het voelt als een stapje terug.
    Maar het gaat om het eindresultaat.
    Het weer volledig gezond en fit worden.

  • Trainingsupdate

    Het was vandaag tijd voor de tweede training deze week. Mijn eerste zelfstandige run. En ik moet zeggen dat het mij niet tegen viel. Ik had last van een paar kleine pijntjes. 

    Maandag had ik met lopen al last van de rechter rugspier. Ik liep iets te krampachtig waardoor ik deze spier wat blokkeerde. Vandaag voelde ik deze spier wel, maar de pijn werd niet erger naar mate ik verder liep. Kortom het was een ongemak en het bleef bij een ongemak. 

    Maar ik laat mij niet stoppen door een klein ongemakje. 

    En ik ben trots! Ik liep 9 km per uur!! Vorige week was dat nog 8 km per uur. Dus er zit vooruitgang in. 

    Morgen weer een rustdag. Vrijdag of zaterdag doe ik mijn tweede zelfstandige loop van deze week.

  • Daar ging je

    Daar ging je.
    Nadat je afscheid had genomen op Schiphol van je familie, opgetogen met vriendlief op vakantie.
    Maandenlange voorpret, elke route van te voren zorgvuldig uitgezocht. Een heerlijke dikverdiende vakantie!
    “Ja, we doen voorzichtig”, zei je vlak voordat je naar de paspoortcontrole liep. Tot over 3 weken! Lachend en zwaaiend, verheugd op deze onvergetelijke vakantie.

    Daar ging je.
    Eindelijk met het hele gezin op familiebezoek. Lang gespaard, alles geregeld. Eindelijk is de hereniging nabij. Wat had jij je familie gemist! En wat geweldig dat ze nu ook in het echt kennis kunnen maken met jou gezin!
    Via skype is het toch net even anders communiceren, en is de knuffel en kus niet echt!
    Blij en gelukkig mag jij je jongste telg straks voorstellen aan jou familie.
    Met een glimlach op je gezicht stopte jij de handbagage in de lockers boven de stoelen. Je mooie vrouw heeft de jongste op schoot genomen. En de oudste is gezellig tussen jou en je vrouw in gaan zitten. Deze reis is wordt onvergetelijk.

    Daar ging je.
    Met een grote groep collega’s stond je op het punt in het vliegtuig te stappen. Een belangrijke conferentie in Melbourne stond op het programma.
    Het programma zag er interessant en veel belovend uit. En het is altijd heerlijk om de opgedane kennis te delen met collega’s, en daar over verder te discuseren. De setting is dan altijd ontspannen. En het is geweldig om iedereen weer te zien en te spreken.
    Opgetogen stond hij in de rij om te boarden.

    Daar ging je.
    Het leek een normale werkdag te worden.
    Alle plekken in het vliegtuig waren bezet. Het vliegtuig stond op het punt om te gaan taxiën naar de startbaan.
    Ondertussen was jij bezig om samen met jou collega’s de veiligheidsprocedures door te nemen met de passagiers. Het waren standaard procedures, die jij inmiddels kon dromen.
    Hierna nam je plaats en snoerde je riem vast. Want de vlucht ging daadwerkelijk van start.

    Dat was het dan.
    Het bizarre nieuws, wat ons land, en de rest van de wereld in ongeloof deed dompelen.
    Stukje bij beetje wordt er duidelijk wat er is gebeurt.
    Vlucht MH 17, vertrokken vanuit Amsterdam is verongelukt boven de Oekraïne.
    Bruut vanaf 10 km hoogte uit de lucht geschoten!
    In wat voor wereld leven wij? Dat dit mogelijk is!
    Hoe wordt een regionale oorlog ineens een groot internationaal conflict!

    Dat was het dan.
    Beelden van de brokstukken vertroebelen onze tv-schermen en ook op social media wordt al het afschuwelijke gedeeld.
    Onzekerheid, wie zaten er in het toestel? Hoeveel nationaliteiten zaten er in deze vlucht?
    De hoop die je in het begin heb op overlevenden, wordt al heel snel de grond in geboord! Alle 298 inzittenden hebben deze ramp niet overleefd.

    Dat was het dan.
    Jij die opgetogen in het vliegtuig stapte om een droomvakantie te vieren en te beleven met de liefde van je leven.
    Dat was het dan.
    Jij die vol verwachting, zelfs een beetje ongeduldig in het vliegtuig stapte om jou jongste gezinslid aan je familie voor te stellen.
    Dat was het dan.
    Jij die uitkeek om jou kennis te delen met collega’s, en nieuwe inzichten en kennis mee terug te nemen.
    Dat was het dan.
    Jij die genoot van jou werk. Jij die dacht dat dit een doodnormale werkdag zou worden.
    Dat was het dan.
    Ongeloof bij alle familie, vrienden, collega’s, kennissen.
    Ongeloof bij alle landgenoten.
    Ongeloof bij alle regeringsleiders.
    Ongeloof bij het koninklijk huis.

    Ongeloof over hoe het nu er aan toe gaat in het rampgebied.
    Hulpverleners die worden tegengewerkt.
    Ongeloof over de beelden hoe mensen spullen weghalen bij de rampplek.
    Hoe is dat eengodsnaam mogelijk?
    Ongeloof over het feit dat nabestaanden geen enkel idee hebben wanneer hun dierbaren mogelijk terug komen.

    Ongeloof, het is echt waar!
    De lijst met de omgekomen dierbaren is bekend gemaakt.
    Ongeloof, het is echt waar!
    De dierbaren hebben een naam, een gezicht gekregen!
    Ongeloof, het is echt waar!
    De voor mij allen zeer onbekende dierbaren, zijn een klein beetje bekenden geworden.
    Ongeloof, het is echt waar!
    Op social media en op televisie heb ik verhalen van deze dierbaren gehoord.
    Ook voor mij, hebben deze dierbaren een naam en gezicht gekregen.

    Lieve nabestaanden,
    Het is vreselijk wat jullie dierbaren is overkomen!
    Het is ongelofelijk bizar, niet te bevatten.
    Ik kan alleen maar hopen dat jullie snel duidelijkheid krijgen over wanneer jullie waardig afscheid kunnen nemen.

    Ook hoop ik dat er duidelijkheid gaat komen wie er verantwoordelijk is voor deze misdadige actie!
    Gecondoleerd en heel veel sterkte en kracht toegewenst, voor alle nabestaanden.

Wie zijn er online?

We hebben 119 gasten en geen leden online

logo 50dpi